Η ψηλότερη νότα ήταν το τελειότατο weekend I spend with Tonta and Leni and Babe wit his notorious Sex on The Beach με πασχαλινό αστεράκι and the trip to the mountains, the family visits και οι αρκοτριανταφυλλιές!
Το χαμηλότερο βαρομετρικό (μιλούμε για πυρήνα της γης) η συνειδητοποίηση ότι the end is an end no matter when you bring it closer.
P.S. Απορία. Από πότε οι writers τηλεοπτικής σειράς MEGAλου ελληνικού καναλιού αποφάσισαν να το κάνουν sequel του SAW?
Πρώτη μέρα στο Ολοήμερο. Τι χαρά! Ανυπομονούσα για αυτή τη μέρα εδώ και κάτι βδομάδες. Η ανυπομονεσία χτύπησε κόκκινο ταβάνι όταν με κάλεσαν την προηγούμενη βδομάδα, μετά από μέρες μοιρολογιού με τις δασκαλοπαρέες ότι θα μείνουμε άνεργες και θα τρώμε τα λεφτά των γονιών μας σαν ρέμπελες 23άρες.
Πηγαίνω λοιπόν στο συγκεκριμένο σχολείο, που έτσι για χάρη της συζήτησης λέω να το ονομάσω "Criminal School". Before that I must say that I was darned excited cos the head teacher assigned me the second grade, and second graders are THE BEST! Δεν είναι ούτε πρώτη τάξη για να κλαίνε κάθε λίγο και να παθαίνουν αναλαμπές ότι θέλουν τη μάνα τους, ούτε μεγάλοι είναι για να τους βιδώσει από τις ορμόνες και να μη ξέρουν τι κάνουν. Άσε που I thought second graders would be easy to handle. Atleast that what I thought. Alas!!!!!
Πάω στο σχολείο νωρίς να προετοιμαστώ και να βγάλω και κάτι φωτοτυπίες. Βλέπω κάτι αγρίμια με σχολικές στολές να τρέχουν πάνω κάτω και από πίσω τους τη διευθύντρια να φωνάζει κάτι για να συγυρίσουν τα τραπέζια τους και να πετάξουν τα σκουπίδια που άφησαν στην τραπεζαρία. Ευτυχώς που δεν έχω πρώτη μέρα συσσίτιο, σκέφτομαι και προσπαθώ really hard to see the children's faces intead the pointy horns on their forehead.
Χτυπά το κουδούνι. Μπαίνω στην τάξη. Δε ξέρω τι γίνεται. Σηκώνονται από τις θέσεις τους και αρχίζουν να μιλούν όλοι μαζί. Σύντομα διαπιστώνω ότι δεν υπακούν σε οδηγίες. Δε ξέρουν τι σημαίνει σηκώνω το χέρι μου για να πάρω άδεια να μιλήσω. Κατάλαβα. Και πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλες οι επόμενες μέρες αυτού του χρόνου στο ολοήμερο. SIGH! If I count out public holidays and staff, there aren't too many days left with the children of the corn...
Σε περίπτωση που δε δώσω σημεία ζωής σε λίγες μέρες, υπάρχουν 2 ενδεχόμενα: 1) I'm in the morgue. 2) I had a nervous break down and I have resorted either to a tropical island like Carribean or I became a usual suspect in a mental clinic. Either case, there is no escape from nervous melt-down.
Next graveyard shift is tomorow. Is there enough time to get a life insurance? SIGH
Wednesday morning. 7:34 awakening. Lying lazily in bed and eating chocolate, listening to Mando Diao and watching youtube vids about vampires. MAybe that's love...
I'm falling in love with your favourite song I'm gonna sing it all night long I'm gonna dance with somebody Dance with somebody Dance, dance, dance
Σηκώνομαι γύρω στις 1 pm (yah, we know, I'm a creature of the night), όπως πάντα ταραμένη, zombiaσμένη και πάω στην κουζίνα για flakes. Since i'm in the kitchen, why don't I wash a plate (or two)? Πάω να ανοίξω το καλάθι αχρήστων και τι βλέπω? OMG! The most horrific unbelievable ewwwwww sight in the history of someone's being in a kitchen EVER! The bin was filled full with... DEAD FLIES! Hostia putaaaaa! I think that the damned maintenance guy-to-do-all-chores-around-without-knowing-how hates me... What other explanation? Όποτε πρέπει να επιδιορθώσει κάτι μες το δωμάτιο μου (να σημειωθεί ότι το μπάνιο είναι ακόμα σπασμένο - ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΣΑ) επιλέγει τις πιο ακατάλληλες ώρες- είτε θα είμαι με τον Κοινό Γνωστό να κάνω ακατάλληλα πράματα είτε θα είμαι στην Χώρα των Ονείρων (and I usually sleep with the underwear or ...not)!
Όταν είδα τη γενοκτονία των μυγών είχε να πάθω έμφραγμα. Τώρα πρέπει να σκεφτώ τρόπο να εκδικηθώ, όχι ασφαλώς για τις μύγες (ακόμα και αν εκλείψουν (ιshιαλα) I couldn´t care less), but cos nobody gets away with something like that. PAYBACK TIME!
And what the F?As I was listening to Last.fm, it suddenly stopped. Λόγω της υπερβολικής καμένης ποσότητας φαιάς ουσίας εξαιτίας του dis(H), it took me a long to motice. When I did, I also notice a small message saying something like 'Are you still there? We stopped the station in ncase you wandered off or had a phonecall'... I think extra-terrestrial intelligence tries to establish contact... The truth is out there!
P.S. I already know what nightmare I will have tonight. Zombie flies corpses flying around... Και αρχηγός να είναι εκείνος ο τρελός επιστήμονας του Shreder που στο τέλος an experiment that went (really) wrong turn him into a yakkiki fly...
Ποτέ δε νόμιζα ότι η ζωή έχει χρώματα. For me it was more like grey. 14 shades of grey to be precise, as Staind suggested. Now I’m not that sure. Everything started to fade away after that thing happened. ‘A thing’, that’s how I refer when I mean her death. Νιώθω σα μια παλλόμενη φιγούρα στατικού ηλεκτρισμού που τρεμοπαίζει στο περιθώριο. At night time it gets even worse. Shadows can play a lot of tricks on you, and the mind as well. Ακόμα δε μπορώ να το πιστέψω. Αδυνατώ. Και αρνούμαι. Και όλο σκέφτομαι ότι όλοι οι άλλοι θα νομίζουν that I’m losing my mind. Maybe I know I did. Ο χρόνος μου μοιάζει πιο κυκλικός από ποτέ. Totalmente tonterias lo que dicen por el tiempo. It will never get better. I will never feel better. Every second is the same again and again for more than a month now. Συνέχεια σκέφτομαι ‘γιατί’? Και σιχαίνομαι τις απαντήσεις του τύπου ‘έτσι ήταν το θέλημα του θεού’. Λοιπόν, εγώ αποκηρύσσω το θεό τους. Δεν υπάρχει πλέον για μένα. Ίσως και ποτέ να μην υπήρξε. Ποτέ δε πίστευα ιδιαίτερα σε αυτόν. Ίσως να νόμιζα ότι κάτι υπάρχει, αλλά I never put much thought into it. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισε αυτή η decayed άποψη μου περί θρησκείας. But now I know exactly when I lost my faith in case anybody asks. The exact moment they told me over the phone. Ποτέ δε ξανάνιωσα έτσι. Απόλυτα παγωμένη. Ίσως το να είσαι νεκρή feels like that. Τόσο αδύναμη, τόσο μηδαμινή, τόσο τίποτε. Και τώρα να θέλω να βάλω όλους μου τους φίλους και την οικογένεια μέσα σε μια bubble of sheer sunlight για να τους προστατέψω από τα πάντα. Αλλά απέτυχα. Σπασμένα θρύψαλα της καρδιάς μου all over the place, να μαζεύει κομμάτια ο Κοινός Γνωστός όταν ήρθε να με παρηγορήσει. Και τώρα νιώθω τόσο μίσος να με πλημυρίζει, σα να γλύφουν το σώμα μου φλόγες της κόλασης. Μίσος. Αδιευκρίνιστο. Θολό. Τυφλό. Απέραντο. Οργισμένο. Λυσσασμένο. Μπορεί και να έπαψα να αισθάνομαι αγάπη. Μάλλον έσβησε με την τελευταία της πνοή. The only thing I got left is memories: που μου χάρισε το πρώτο μου γατί εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα μέσα σε ένα ψάθινο καλαθάκι, όλα τα διαλείμματα που ήμουν πρώτη τάξη και πάντα με προσκαλούσε να πάω μαζί της, που μου έμαθε να διαβάζω, εκείνη τη φορά που πήγα να κάνω βουτιά στο μώλο και μετά the bus driver wouldn’t let me in, τότε που μάλλωνα με τους γονείς και πήγαινα σπίτι της, τα πρωινά του Σαββάτου που πηγαίναμε ψώνια και με κερνούσε καφέ, τα αναπάντεχα της τηλεφωνήματα just to check if I was alright or if I needed anything, our nights out, ALWAYS being there for me. Νόμιζα that I was gonna make up for it. Y el tiempo se acabo sin darlo cuenta. Το ξέρω πως δε σημαίνει ότι επειδή ένα άτομο δεν είναι μαζί μας παύουμε να το αγαπάμε. But the distance hurts so much. Θα έκανα τα πάντα για να ερχόταν πίσω. Και εννοώ τα πάντα. Ακόμα και όταν κάποτε νιώθω την ανάγκη να ορκιστώ mi amor eterno στον Κοινό Γνωστό, ακόμα και τότε του λέω ότι ‘θα έκανα σχεδόν τα πάντα’. Και όλα αυτά τα συναισθήματα… Βασικά είναι ένα. Ξέρω πως τώρα πια ποτέ δε θα είμαι χαρούμενη. Μπορεί να περπατώ έξω στον ήλιο, να λέμε αστεία με τις φίλες μου, να μοιράζομαι ένα φιλί με τον Κοινό Γνωστό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είμαι νεκρή. Είμαι τελείως μόνη μου. I will miss you forever cuz... Until we meet again.
Beauty emanates from every word that you say And capture the deepest thoughts In the purest and simplest of ways But you see I'm not that graceful like you Nor am I as eloquent But just a simple melody Can change the way that you see me And right now..
Θέλοντας να μοιραστώ τις σχεδόν πάντα τρελές απίστευτες μου ιστορίες και τις ακόμα πιο ανάκατες σκέψεις μου,είπα να δημιουργήσω αυτό το blog (πιάνω points και για την προσπάθεια και μόνο, έτσι;).
Ο τελευταίος χρόνος ήταν a bit crazy εξαιτίας πολλών και διαφόρων παραγόντων (αν το καλοσκεφτώ, κάθε μου τελευταίος χρόνος είναι a bit crazier από τον προηγούμενο). Έτσι λοιπόν εδώ θα εξιστορώ τις καινούργιες μου ομηρικές περιπέτειες και παράλληλα η παρέα μου will keep a track on me, since it seems every year I immigrate (εγώ και τα χελιδόνια είμαστε).
My Thoughts, Feelings, Dreams, Fears I am not sure whether I will miss the life that I had for the last nine months. I keep telling myself for the last month that I won't miss anything in this god-forsaken village but I am beginning to doubt it. I will miss my flatmates. I will miss watching films whith them. I will miss Michal spooking me all the time by yelling into my ears. I will miss Vera trying to convence me to get a thing done in the house chores. I will miss having dinner all together infront of the tele. I will miss having early or mid-nite drinks with them.
