Mi nueva passion!

I have always liked Shakira and her songs. Infact, she is on top of my Top5 women in the WORLD! This new one I have been hearing the past two weeks is making me 'loca loca LOCA'. In fact, Melenia and I were so locas with it last Sabato. Ok, I admit the lyrics are weird, lame and not to mention sooo porno! But that doesn't mean you cannot dance to it like loca loca loca. (Btw I cannot find the language icon, therefore I am doomed to write this in english -and yes, I've checked the toolbar, where it ought to be, no esta!).

Anwz, to a8keiasero to plasma pou perimenei na paei antikatastasi kai de to kaloun, has pleeenty of time in the morning, and there is so much time you can sleep. So, I'm listening to Shaki and I decide to attemp a cypriot version of the song. Remember, I did NOT write the lyrics and I am trully a bit ashamed for writing these but...

No te pongas bruto (men eisai palavi)
Loca. (pelli)
Dance or Die (Loca) (Χόρεψε ή ψώφα)
El está por mi y por ti borró (Irte dame gia mena alla efie gia xari sou)
Y eso que tú tienes to' (Akoma kai ama ta exeis oulla)
Y yo ni un Kikí (tzai egw oute ena koutoupwma)

El está por mi {Yes re,ivra ta greek!} (Ήρτε δαμέ για μένα) Y por ti borró (και έφιε για χάρη σου)

Y eso que tú tienes to' (Ακόμα και άμα τα έχεις΄ούλλα)
Y yo ni un Kikí (τζαι εγώ ούτε ένα πίου πίου=αποφάσισα να χρησιμοποιώ αυτό τον κώδικα, είναι far better από το κουτούπωμα)

Ella se hace la bruta pa' cotizarse (Τζείνη παίζει την παλαβή για χάζι)
Cinco minutitos de su saldo del celu contigo (Καταλύει πέντε λεπτούθκια που την πίστωση του κινητού της πάνω σου)
Te cotorrea el oído pa' tenerte en alta (Πρήζει σου τ΄αυτιά σου για να την έσσιεις σε εκτίμηση)
Ella muere por ti pero por mi se mata (Τούτη πεθανίσκει για σένα αλλά εξαιτιίας εμού σκοτώνεται {στην προσπάθεια}
Yo soy golondrina como una paloma de e'quina (Εγιώ είμαι μια σσιελιδόνα, με τον ίδιο τρόπο που είμαι μια πεζούνα {???}
Mientras ella se pasa en su BM al lado mío (Εν τω μεταξύ που περνά που δίπλα μου μέσα στην BMW της)
Yo de aquí no me voy, se que está está por mí (Εγιώ δε φεύκω, ξέρω ότι εν δαμέ για μένα)
Y ninguna va poder quitármelo de un tirón (Τζαι καμιά εν θα μπορέσει να μου τον πάρει)
Yo soy loca con mi tigre (Εγιώ είμαι πελλή για τον τίγρη μου)
Loca, Loca, Loca (Πελλή, πελλή, πελλή)

.................................
Mientras ella te complace con todos tus caprichos (Ενώ τούτη ικανοποιεί σου ούλλα σου τα καπρίτσια)
Yo te llevo al malecón por un caminito (Εγιώ παίρνω σε ένα περίπατο downtown)
Me dicen que tu novia anda con un rifle (Λαλούν μου ότι η γκόμενα σου γυρεύκει με με ένα σhιπέττο)
Porque te vio bailando mambo pa' mi (Γιατί είδε σε να χορεύκεις μάμπο μαζί μου)
Qué no lo permite? (Ώστε εν σε αφήνει?)
Yo no tengo la culpa de que tú te enamore' (Έννεν εγώ που φταίω επειδή με ερωτεύτηκες)

Mientras él te compra flores yo compro condo' (Ενώ τζείνος γοράζει σου φκιόρα, εγώ γοράζω προφυλακτικά)

Yo soy loca con mi tigre (Είμαι πελλή για τον τίγρη μου)
Cuando [...] (Άμα....)

Dios mio! (ah)(Ου Γριστός)

Se colán lo ra-ta-ta (Ππέφτουν σhιπεθκιές)
No te ponga' bruto (Μεν είσαι παλαβός)
Que te la bebe (Ειδεμή κατίshι σου)
Loca (Loca)(πελλή, πελλή, πελλή)
Loca

Εν ολίγοις, η αντίληψη μου περί του θέματος είναι η εξής και επείδή γνωρίζω ότι η λέξη Loca en español περικλείει και άλλους όρους (βλ. prostitute). Τούτη τα είχε με κάποιον αλλά παράλληλα΄είχε δεσμό και με κάποιον άλλον, ο όποίος άλλος τα είχε με κάποια (που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν Κυπραία). Η άλλη μαθαίνει το και καταδιώκει την άλλη (βλ. Shakira) με το shιπέττο ενώ ο official γκόμενος της Shaki αποχωρεί από το σκηνικό. In the meanwhile η Shaki μετατρέπεται σε μια ασύδοτη για χάρη του άλλου τυχάρπαστου.

Btw segun mi amigo Miguel que es mexicano (according my mexican friend Miguel) υπάρχει και δεύτερη εξήγηση για τους εξής στίχους, αφού ο Μίκε υποστηρίζει ότι στην Αμέρικα Λατίνα το Κίκι δεν είναι κατ' ανάγκην κοκό αλλά ενδέχεται να σημαίνει και ρευστό. Λοιπόν, λέει τα εξής η Shaki με ένα πολύ promiscuous ύφος στην απατημένη γκόμενα).

El está por mi (Τούτος εν για μένα)
Y por ti borró (τζαι εξήχασε σε τέλεια)
Y eso que tu tienes to' (ακόμα τζαι αν έχεις να του προσφέρεις τα πάντα)
Y yo ni un Kikí (τζαι εγώ δεν έχω ούτε σελίνι)



Και να θυμάστε, don't shoot the messenger, or the translator in this case :D

Για ένα σπίτι στη θάλασσα (PART I)

3 μήνες μετά. Κάθεται μόνη της στο bar του Four Seasons. Το πιάνο σπαράζει να μην αφήσει τη νύχτα γυμνή. Σκέφτεται ότι θα ήθελε να γνωρίζει περισσότερα για το πιάνο, αφού από όλη τη βραδιά ξεχώρισε μονάχα δυο-τρία κομμάτια. Ξαφνικά αναγνωρίζει το επόμενο κομμάτι. Debussy. Claire de lune. Πονεί την ψυχή της το ίδιο κάθε φορά που το ακούει. Σεληνοφώς, που εισχωρεί από τις χαραμάδες για να φωτίσει σκοτεινιασμένες ψυχές. Ένα ρόδο γεννιέται στο μάγουλό της και ρίχνει τη σκιά του πριν να το προσέξει κανείς, ούτε καν η ίδια. Απόψε φορεί ένα λευκό ξώπλατο δαντελωτό φόρεμα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το χιλιοφιλημένο από τον ήλιο κορμί της. Μοιάζει κάπως χλωμή αλλά το κόκκινο Guerlain κοκκινάδι της κάνει να μοιάζει ότι κυλά αίμα στις φλέβες της. Πόσο απατούν τα φαινόμενα.

Ένα καινούριο Red Berries Mojito ξετυλίγεται μπροστά της. Είναι σίγουρη ότι δεν παράγγειλε ακόμα ένα, παρόλα τα προηγούμενα που είχε κατεβάσει την τελευταία ώρα.

- Αξίζει μια θέση στην κόλαση σε αυτόν που σε έχει πληγώσει.

Χάνει τη λαλιά της. Μονάχα για μια στιγμή όμως.

- Στην πιο πύρινη θέση της κόλασης, διορθώνει εκείνη.

Βλέπει τον άντρα που τόλμησε να αναταράξει τη γαλήνη της και να την αναγκάσει να εδραιώσει επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ένας ηλικιωμένος άντρας, ένα γερ(οντ)άκι όπως θα έλεγαν και οι φίλες της. Υπό κανονικές συνθήκες θα αρνιόταν το ποτό και ίσως να μισόβριζε στα ισπανικά μέσα από τα δόντια της. Κάτω υπό άλλες συνθήκες όμως. Και απόψε δεν νιώθει κανονική. Κανονική όπως άλλοτε εννοείται. Απόψε έχει δολοφονικές διαθέσεις.

Το γεράκι φαίνεται εύπορος, πολύ μάλιστα. Έχει κύρος και ο πλούτος κάνει τον καθένα γοητευτικό... και sexyyyy! Συζητούν για λίγο. Τη γοητεύει που ξέρει τόσα για το πιάνο. Και ακόμα περισσότερο τη γοητεύει που μπορεί να είναι όπως αυτή θέλει, μπορεί να πει ό,τι θέλει και ακόμα να συμπεριφερθεί όπως θέλει, χωρίς καθωπρεπισμούς και ανούσιες απαγορεύσεις. And as disturbing as it is to watch her every movement in that way, somehow that thrills her. Τα δωδεκάποντα της τσακίζουν τα πόδια. Απλούστατα she takes them off. The sensation is incredible. Το γυμνό πάτωμα κάτω από τα πόδια της την ερεθίζει και αρχίζει να χορεύει. Πλησιάζει τον πιανίστα και ξαναζητά το τραγούδι που της προκαλεί ρίγη. Και αραδιάζει της θεωρίες της για τη συγγραφή του κομματιού, ότι θα το έγραψε για μια γυναίκα που του θυμίζει το σεληνοφώς, μυστηριακή, μαγευτική, δαιμονική. Και έφτιαξε ένα κομμάτι που είναι σε απόλυτη αρμονία με τη ψυχή. Εννοείται that he didn´t get the chick, cos good guys never win, but Debussy did manage to give birth to a masterpiece. Μετά την παράστασή της καληνυχτίζει ευγενικά το εγκάρδιο γεράκι και αποσύρεται, βγαίνει αθόρυβα από την πόρτα και γίνεται ένα με το σεληνοφώς.

Την άλλη μέρα πάει στην παραλία. Χαμένη στις σκέψεις της μαζεύει βότσαλα και απολαμβάνει να πατά πάνω στο άσπρο χαλί που ξετυλίγουν τα κύμματα σε κάθε της βήμα. Το αγόρι για τις ομπρέλες και τα κρεβατάκια την πλησιάζει και της δίνει κάτι. Είναι η παρτιτούρα από το ψεσινό κομμάτι με το χειρόγραφο μήνυμα: Συνάντησε με στο beach bar.

Εκείνος τη βλέπει από μακριά. Μοιάζει σαν αιθέρια ύπαρξη με το μωβί καφτάνι της, τόσο διάφανο σαν αραχνοϋφαντο πέπλο. Τα κόκκινα της μαλλιά του θυμίζουν τη Δεισδαιμόνα, δεν ξέρει καν γιατί έκανε αυτό τον παραληρισμό μες το μυαλό του.

Τι έχει να χάσει στο σημείο της ζωής της που βρίσκεται τώρα. Άσε που η περιέργεια τη σκοτώνει. Έτσι, αποφασίζει να πάει στο bar. Her best friend always told her that when she wants to do something, she just does it. She knew that was true, but it didn´t even ever bothered her. Κάθεται στο bar, κρατώντας στο ένα χέρι την παρτιτούρα και στο άλλο μια χούφτα γεμάτη βότσαλα και άμμο.

- Ποιος είναι ο θησαυρός σου σήμερα? τη ρωτά και της προσφέρει ένα μάνγκο μοχίτο.

- Δε ξέρω ακόμα, θα σου πω σε λίγο, απαντά αυτή με τον γνωστό παιχνιδιάρικο της ύφος που υπόσχεται πολλά αλλά δε δίνει τίποτα.

............................................................................

Είχε πια πάρει τις πληροφορίες της. Το γεράκι ήταν ιδιοκτήτης γνωστότατης ναυτιλιακής γιγαντοεπιχείρησης με μετοχές στα μισά ξενοδοχεία και κτηματομεσιτικά σε πολλά (μα πάρα πολλά) μέρη. Τώρα μπορούσε άνετα να καταστρώσει το σχέδιό της. Στην τελική ανάλυση (όπως αναλώθηκε σε άπειρες συζητήσεις με τις κολλητές της Γκρασιέλλα, Μιλάγκρος και Εμανουέλλα) δεν έκανε κάτι κακό. Μπορούσε να βρει στην αγκαλιά του γεροντάκιου αυτά που πάντα επιθυμούσε -ασφάλεια, προστασία και στοργή- και η ίδια να του προσφέρει τον εαυτό της για να τον διαχειριστεί ο ίδιος όπως ήθελε. Την εξίταρε ο τρόπος που την κοιτούσε και την ποθούσε. Να σημειωθεί ότι της έκανε κάθε χατήρι. Ίσα που πρόλαβε να του αναφέρει σε μια συζήτησή τους ότι στεναχωρέθηκε που δε τα κατάφερε να δει την έκθεση του Μιρό και αυτός την επόμενη μέρα της έκανε δώρο ένα ταξιδιωτικό εισητήριο για την Barcelona. Ήταν σίγουρη ότι δεν τον αγαπούσε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού το γεράκι θα είχε την ίδια ηλικία με τον παππού της -αν ήταν ζωντανός. Ίσως και αυτός να το ήξερε κατά βάθος. Αλλά δεν είχε σημασία, γιατί τον έκανε να νιώθει ζωντανός και η ίδια αποτελούσε μια γυναίκα τρόπαιο. Ήταν βέβαια αδάμαστη και άγρια σα το διάβολο, δεν ήταν καν σίγουρος αν θα μπορούσε ποτέ να τη δαμάσει, αλλά έκανε την καρδιά του να νιώθει χίλια χρόνια πίσω και να ελπίζει σε ακόμα τόσα, και αυτό ήταν το μόνο που είχε σημασία.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Έστω και αν αυτή ήταν εναντίον του γάμου, ήξερε ότι σε αυτό δε μπορούσε να φέρει αντίρρηση. Σε μια βδομάδα βγήκαν τα προσκλητήρια. Δεν ήθελε να ασχοληθεί ιδιαίτερα με το γάμο, το μόνο που δέχτηκε να κάνει με χαρά ήταν να βρουν το νυφικό και τα φορέματα για την τριάδα: Γκρασιέλλα, Μιλάγκρος και Εμανουέλλα. Ειδικά αφού όλα ήταν με την ευγενική χορηγία του γεροντακιού. Τα κορίτσια ξετρελλάθηκαν από τη χαρά τους. Όλες αγόρασαν το φόρεμα του σχεδιαστή που ήθελαν. Το νυφικό ήταν Vera Wang με ένα εξαίσιο μπούστο ραμμένο με swarovsky -μες την υπερβολή δηλαδή αλλά πάντα της άρεσε αυτό. Υπερβολική με τις απολαύσεις, το φαγητό, τις ηδονές, τον έρωτα. So, why not then? Anwz, she could afford EVERYTHING! Ο χώρος κάτω από το ξενοδοχείο που γνωρίστηκαν ήταν γεμάτος άσπρες ορχιδέες και κίτρινα τριαντάφυλλα. Ο πεζόδρομος της παραλίας είχε γεμίσει από μαύρα κοστούμια και πολύχρωμες τουαλέτες. Ευτυχώς, η μόνη παραχώρηση που της δόθηκε ήταν ο γάμος να μη γίνει σε εκκλησία αλλά πάνω στην αμμουδιά. Η αγορά των Giuseppe Zanotti ήταν παντελώς άχρηστη, αφού αμέσως μετά το I do, έβγαλε τα παπούτσια, φίλησε το γεροντάκι -νυν σύζυγο- και άρπαξε ένα ποτήρι σαμπάνια. Μετά ακόμα ένα, και ακόμα μερικά. Τα κορίτσια χασκογελούσανε και λέγανε την ιστορία για τότε που η αστυνομία σταμάτησε τη Γκρασιέλλα με το κάπριο στο παλιό λιμάνι, ο αστυνομικός ζητούσε την άδεια οδηγού, εκείνη δεν την είχε και η ταυτότητά της κόλλησε μέσα στο πορτοφόλι και δεν έβγαινε. Όμως αυτή ήταν αφηρημένη. Το βλέμμα της εδώ και ώρα -ακόμα πριν από την τελετή- περιπλανιόταν πάνω σε ένα νεαρό άντρα. με αυτόν μάλιστα, θα μπορούσε να φανταστεί ΑΝΕΤΑ τη γαμήλια νύχτα, ξανά και ξανά και ξανά. Το παράδοξο ήταν ότι την έβλεπε και αυτός, με ένα φλογισμένο βλέμμα πρωτόγνωρο για εκείνην. Και οι ματιές τους αντρικατόπτριζαν η μια την άλλη για άπειρα δευτερόλεπτα.

Scenarios

Το ακόλουθο σενάριο ή/και παραλλαγές λαμβάνει χώρα εδώ και κάτι μήνες στον τωρινό λονδρέζικο μου τόπο, στην λονδρέζικη μου εστία ή στην εστία του Κοινού Γνωστού ή στις στάσεις λεωφορείων ή/και σε οποιοδήποτε χωρόχρονο τυγχάνει να μοιράζομαι εγώ και ο Κοινός Γνωστός.

Ο διάλογος είναι αληθινός και οποιαδήποτε ομοιότητα του με πραγματικά συμβάντα δεν οφείλεται σε σύμπτωση. Οι παρενθέσεις είναι ενδεικτικοί στην περαιτέρω κατανόηση του συμβάντος, ούτως ώστε ο αναγνώστης να βιώσει τα συναισθήματα και σκέψεις των πρωταγωνιστών.

Μ = Μάρλεν, Μαριλού. Μαριαλένα, Μαρλένα (η συγγραφεύς)
Κ.Γ. = Κοινός Γνωστός (AKA my current partner, μπελάς, ΟΥΦΟΥ!)

Μ = Mi amorrrrrrrrr.....

K.Γ. = Ναι ρα (Απαναϊα μου παναϊα μου αυτή η ταύτιση με τον Λεοντή! Hello? Αν έπρεπε να ταυτίζεται με κάποιον έπρεπε να είναι με το μισταρκό τον Δημητρό για πολλούς ευνόητους λόγους, βλ. δε σε παίρνω cos ακόμα δεν είμαι αποκαταστημένος, έχω commitment issues....).

Μ = Ούφου ρε αγάπη. Είπα σου 1000 φορές να με με λέεις έτσι. Κανένας δε τολμά να μου μιλά με έτσι τρόπο οκ? Χάτε Α!

Κ. Γ. = Εντάξει (με κάπως μετανοημένο ύφος).

Μ = Mi amor, mi vida... Ξέρεις τι θέλω??? (αν είμασταν σε κινούμενα σχέδια τα μάτια μου θα ήταν ανοιχτά πιρίλλες και να σπινθηροβολούσαν αστεράκια και ουράνια τόξα).

Κ.Γ. = Όι, αλλά υποψιάζομαι εννά μου πεις.

Μ = Pues... Εξανακάμαμε ατή την κουβέντα 1000 φορές.

Κ.Γ. = I'm not gonna like this, έννεν?

Μ = Μωρό μουυυυ (με το πιο ναζιάρικο γατίσιο μου ύφος, νιαόυυυυ). Γιατί να μη γυρέψεις δουλειά του χρόνου και να βρω και εγώ σε κανά σχολείο, σε κανά bar (αυτοί οι συχετισμοί μου) και να μείνουμε μαζί και να βρούμε ένα μικρούτσικο τόσοδα διαμερισματάκι (έστω και αν πεθαίνω να μείνω σε κανά flat on the buckingham palace road, ανάθεμα τη φτώχεια μας!) και να στεγάσουμε την αγάπη μας και να ζήσουμε τον έρωτα μας? Χαααα? What do you think?

K.Γ. = ΌΙ (απαθές βλέμμα).

Μ = Μα γιατί? (με φωνή που τρέμει σα τη φλόγα ενός κεριού σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από όπου μπαίνει αέρας από τη χαραμάδα του σπασμένου παραθύρου). Δε θα ήταν πολύ όμορφα να μέναμε μόνοι μας, να πηγαίναμε δουλειά όλη μέρα και να δουλεύαμε σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί (προτιμώ biscuits from Millies) και το βράδυ να κάναμε έρωτα όλη νύχτα?

Κ.Γ. = Ρε babe μου, είπα σου ένα εκατομμύριο φορές ότι βαρέθηκα το Λονδίνο. Έχει τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ, μακριά από τους φίλους μου, την οικογένεια, τα στέκια μου. I wanna go home (με ύφος Barrymore in E.T.).

M = (σκέφτομαι ότι χάτε τωρά που θέλεις να πάεις σπίτι, εσύ και ο E.T. είστε).

Κ.Γ. = Εξήγησα σου ένα σωρό φορές. Γιατί δε καταλαβαίνεις? Γιατί δε ΜΕ καταλαβαίνεις?

Μ = (οκ, σε αυτό το σημείο δε σηκώνω άλλο να το παίζω Die Hard και αρχίζω να καταπίνω τους κόμπους που αναδύονται στον λαιμό μου, που είναι ολοένα και πιο δυνατοί). ΔΕ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣΣΣΣΣ! ΣΝΙΦ ΣΝΙΦ!

Κ.Γ. = Έλα ρε αγάπη μου. Μη κλαίς. Πονώ τη ψυχή μου άμα κλαίεις.

Μ = Μη τολμήσεις να χρησιμοποιάς τις εκφράσεις μου ΟΚ? Σνιφ σνιφ! (τα μάτια μου ολοκόκκινα, το πρόσωπο μου μουζαρωμένο με την τάχα waterproof mascara).

K.Γ. = Έλα ζωή μου, σταμάτα να κλαίεις. Εννα μουζαρωθείς (μου φέρνει χαρτομάντηλα και μου σκουπίζει τη μύτη μου).

Μ = Too late. Αφού δε σε κόφτει τίποτεεε. Είσαι ένας gelipollas, un cabron. Que dices siempre mentiras.

K.Γ. = Εννα δούμε. Άτε σταμάτα.

Μ = Ναιιι, καλό. Πάντα εννα δούμε εννα δούμε και δεν βλέπουμε ποττέε! (εε μα κανεί. Εννα δούμε ιμίσσιημου).

Κ.Γ. = Εκουράστηκα το Λονδίνο. Εσένα είναι πρώτος σου χρόνος. Και εγώ τον πρώτο χρόνο ήμουν κατενθουσιασμένος. Επέρασε μου τωρά. Όλοι οι φίλοι μου θα πάνε Κύπρο.

Μ = Ναι σιγά! Ο Αντρέας φέτος δεν επέρασε κανένα μάθημα, εννα μείνει και του χρόνου.

Κ.Γ. = Ο Αντρέας εν Manchester που μεινίσκει.

Μ = Μεν αλλάσσεις κουβέντα. Δε θέλεις να μείνεις μαζί μου. Δε σου αρέσκει να μένεις μαζί μου. Θέλεις την ανεξαρτησία σου, να κάμνεις ό,τι θέλεις. Δε με σκέφτεσαι τίποτεεεε. Υποσχέθηκες ότι θα μέναμε μαζί Λονδίνο. ΚΛΑΨ ΚΛΑΨ!

Κ.Γ. = Είπα σου πρέπει να γίνω ανεξάρτητος πρώτα.

Μ = Είσαι τέλεια λευκωσιατης ( δε το γράφω ούτε με κεφαλαίο, sorry if I offend anybody), ένας εφησυχασμένος μεσοαστός του κερατά. HOSTIA PUTA! (Στο σημείο αυτό αρχίζω να πετώ πράματα που βρίσκονται στο κομοδίνο, πάντα προσέχοντας να επιλέξω πράματα που δε σπάζουν εύκολα. Βέβαια δε βοηθά το γεγονός ότι έχει τον υπολογιστή του σε κοντινή απόσταση).


Κ.Γ. = Ρε μωρό μου μη γίνεσαι παράλογη. Αφού δε μπορώ να βρω δουλειά, έχουν κρίση. Προσπάθησα.

Μ = You didn't try hard enough, ok? Και στη χείριστη των περιπτώσεων βρίσκεις άλλη δουλειά. Χάτε, αν θέλεις να πάεις συνοδός κυρίων αφήννω σε, αλλά όι να γαμήσεις καμιά γιατί κακή σου μοίρα. (Τωρά να αφήσω το μωρό μου να βγει στο κλαρί για να μείνω εγώ Αγγλία? NAI.).

Κ.Γ. = Δε μπορείς να αποφεύγεις την Κύπρο για μια ζωή. Πρέπει να πάεις πίσω, να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα σου.

Μ = Παρέτα να μου το παίζεις Froyd εμένα οκ? Εν εγώ που έκανα 4 επίπεδα ψυχολογίας, όχι εσύ. ΟΥΦΟΥ! Απορώ τι σου εζήτησα. Αφού ούτε καν έχουμε δεσμό. Όσοι με ρωτούν λέω τους single but unavailable.

Κ.Γ. = Τάμπου λαλείς τωρά? Δηλαδή θέλεις να γίνεις available πάλι? (πιάνει το ζηλιάρικο του το ύφος που το φοβάμαι κάπως γιατί you never know, μπορεί να μου πυρπολήσει κανά πάτσο (πάλε) και εννοείται ότι θα ανταποδώσω και δεν έχω όρεξη να βουρούμε νοσοκομεία).

Μ = Όι εντάξει? Είμαι πολύ ικανοποιημένη μαζί σου. Αλλά ενοχλεί με που δε με λαμβάνεις υπόψη σου. Δεν είμαι τίποτε σημαντική. Είμαι μια παροδική, μια ΠΑΡΟΔΙΚΗΗΗ!

Κ.Γ. = Δεν είσαι παροδική. Είσαι πολύ σημαντική και ξέρεις το.

Μ = ΄Τίποτε δεν ξέρω αποδείκτηκε.

Κ.Γ. = Ούφου! Καλά, θέλεις να μείνεις Αγγλία για ένα καπρίτσιο σου. Δασκάλα και να δουλεύεις σε bar?!

M = Ναι γιατί? I don't mind. Δε θέλεις να γίνουμε μετανάστες, όπως τον Cruise και την Kidman στο Far and Away, που εσηκωστήκαν που την Ιρλανδία και επήαν Αμερκή. Εγώ εντζαι εζήτησα σου να πάμε Αμερική. Εννά είμαστεν Ευρώπη ακόμα, και ok, δε θα ζήσουμε την φτώχεια τους όπως στο έργο. Αφού εσύ δεν είσαι boxer και εγώ δε νομίζα να ήμουν τόσο καημένη ώστε να έβρισκα δουλειά να ξεφτιρίζω κοτόπουλα (Σε αυτή τη φάση φαντάζομαι εμάς στο έργο. OMG! Επέλλανα!). Δε θέλεις να μοιράζεσαι τα ίδια όνειρα με εμένα. Ούτε μαζί μου θέλεις να μείνεις, not ever. Ούτε κοπελλούδι θέλεις να μου κάνεις. Και ξαναλαλώ σου το. Όταν σου κατεβεί εσένα και θέλεις, σε υπενθυμίζω ότι έχουμε την ίδια ηλικία, είμαι και 18 μέρες μεγαλύτερη. So, εγώ ξαναλέω σου το. Στα 35 δεν κάμνω μωρό. Και αν είσαι έτσι εννα πάω να στειρωθώ. Έτσι για να μάθεις.

Κ.Γ. = .......... (άναυδος)

Μ = Έτω, δε μπορείς να πεις τίποτε. Έπρεπε να ακολουθήσω τη συμβουλή της μάμμας μου. Να έβρω έναν που να μου συμπεριφέρεται όπως το τριαντάφυλλο, όχι όπως εσένα. Που μου συμπεριφέρεσαι σα να είμαι... μολόχααα! Κλαψ κλαψ (εγέμωσε μύξες το χαρτομάντηλο και νεκατώνομαι να έβρω άλλο).

Κ.Γ. = Εν ωραίες οι μολόχες αγάπη μου (πιάνει το ύφος του που θέλει να χασκογελάσει, αλλά συγκρατείται ο κύριος για να διατηρήσει το status του).

Μ = Τάμπου λαλείς?! Κανένας δεν αγαπά τις μολόχες. Ξεριζώνουν τες αμα θέλεις να μάθεις. Και θέλεις να με ξεριζώσεις και εμένα από τη ζωή σου. (Κλάμα ο λαός, κλάμα).

Κ.Γ. = Εσένα? Που είσαι η αγάπη μου, το μωρό μου, η ανεράδα μου, το γυφτούι μου που περπατά ξυπόλητο (It's a big story και το ποστ είναι ήδη αρκετά μεγάλο)? Δε μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα. (Με πλησιάζει και προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά, εγώ ασφαλώς αντιστέκομαι, aka κάμνω κούτζια).

Μ = Ναι καλά. Κάμνω σου τη ζωή σου κόλαση οξά θέλεις με. Εννα με παρετήσεις με την πρώτη ευκαιρία να έβρεις μια ξενέρωτη λευκωσιάτισσα που εννα βάφεται ούλλη μέρα (no offense intended ;p) και θα έχει τρόπους και δε θα σε φέρνει σε δύσκολη θέση με τις αντιλήψεις της.

Κ.Γ. = Εγώ δε θέλω λευκωσιάτισσα. Θέλω τη λεμεσιανή μου που ξέρει να μιλά ισπανικά να με ανάφκει. (Τον αφήνω να βάλει τα χέρια του στη μέση μου).

Μ = Ναι? Αφού δε με ερωτεύτηκες που τη πρώτη ματιά.

Κ.Γ. = Απλώς δε σου το έδειξα. Αλλά ξέρεις το ότι μου τράβηξες το ενδιαφέρον.

Μ = Μόνο και μόνο επειδή νόμιζες ότι ήμουν τουρίστρια.

Κ.Γ. = Μπορεί. Αλλά ερχόμουν κάθε νύχτα να σε δω.

Μ = Ναι... Τζαι εγώ άνοιγα σου την πόρτα.

Κ.Γ. = Κάθε φορά.

Μ = Έπρεπε να μη σε ερωτευτώ και ελάλουν σου ρε μεσοαστέ. (Η βρύση στα μάτια μου έκλεισε και ένα χαμόγελο τρεμοπαίζει στα χείλη μου).

Κ.Γ. = Ερωτεύτηκες με όμως. (Φαίνεται να διασκεδάζει με την τροπή της συζήτησης οξά εν η ιδέα μου?!).

Μ = Επειδή επαραπλάνησες με με σεξ και άπρεπα πράματα και εννα το πω της μάμμας μου.

Κ.Γ. = Τι εννα της πεις? Ότι ένας λευκωσιάτης...

Μ = ΜΗΗΗ! ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΣ!

Κ.Γ. = Παγωτό?

Μ = Strawberry cheesecake από το haagen danz.

(Με παίρνει αγκαλιά, αρχίζει να με φιλά και έπονται ακατάλληλα για ανηλίκους και για άτομα που πάσχουν από ζαχαρώδη διαβήτη. In the background there's the following song).


You change your mind
like a girl
changes clothes
yeah you
PMS
like a bitch
I would know
and you overthink
always speak
Cryptically
I should know
that you're not good for me

cause you're hot then you're cold
you're yes then you're no
you're in then you're out
you're up and you're down
you're wrong when it's right
it's black and it's white
we fight we break up
we kiss we make up

ΕΛΑ...

Σε τρεις ώρες θα σε συναντήσω στο σταθμό. Και θέλω να σου πω πολλά, διάφορα, μικρά ασήμαντα και σημαντκά, καθημερινά. Δε ξέρω αν θα μπορέσω...

Και σε περιμένω σα μια κοκκινομάλλα Πηνελόπη, αγναντεύοντας τον αχνό ουρανό τα ξημερώματα, καπνίζοντας ένα τσιγάρο (το οποίο ξέρω ότι μισείς αλλά να ήσουν εδώ να μου το έσβηνες), περιμένοντας το γυρισμό σου. Η μόνη διαφορά είναι ότι μάλλον δεν είμαι η Πηνελόπη της Ιθάκης σου, έστω και αν εσύ είσαι η δική μου...

Μου έχεις λείψει πολύ, εσύ, η φιλία σου, τα χάδια σου, το καληνύχτικο φιλί, το βλέμμα σου το πρωί, το τρίψιμο της πλάτης στο μπάνιο, το γεμάτο ποτήρι νερό παγωμένο στο τραπέζι...
Αργείς πολύ!

έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δε με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω
έλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει
έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως




Κομμωτήριο Tick.
Αισθητικός Tick
Αποτρίχωση Tick
Sexy sluty underwear Tick
Paella Tick
Γαλακτομπούρεκο (my failure for the day) Tick
Ανατίναξη του φούρνου (αν'νεν κακό τζαι εξόριστο!) Tick

I'm as ready as I'll ever be! Off to the station now.

A Thousand Miles

The last couple of days I've heard this song in all the places I've been. Και είχε να το ακούσω χρόνια... So it was a lovely surprise!

Και σήμερα ο καιρός ήταν just lovely. Για πρώτη φορά, από τότε που ήρθα εδώ, φόρεσα ένα κοντό πράσινο φουστανάκι χωρίς καλσόν. It might not sound a lot, but to me it was such a huge deal. Άφησα πίσω μου τον χειμώνα, το κρύο και τις βροχές και καλοσωρίζω τις ηλιακτίδες που θέλω να είναι πάντα μπλεγμένες στα μαλλιά μου.

Αυτός είναι τόσο μακριά ακόμα... A thousand miles... Έρχεται σε κάτι περισσότερο από 24 ώρες. Άραγε θα είναι το ίδιο? Πέρασα όλη τη μέρα κοιτάζοντας τον ουρανό σήμερα. Πως να είναι αναρωτιέμαι... Το να πέφτεις στον ουρανό...

It's always times like these
When I think of you
And I wonder
If you ever
Think of me

'Cause everything's so wrong
And I don't belong
Living in your
Precious memories

And I still need you
And I still miss you
And now I wonder....

If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass us by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles If I could
Just see you...

Νιώθω...

την καρδιά μου σαν ενα σκοτεινιασμένο δωμάτιο, γεμάτο υγρασία και μούχλα, αραχνοϋφαντα πέπλα της αιωνιότητας παντού, ανατριχιαστικοί θόρυβοι να σέρνονται στα πατώματα, σκιές να κρύβονται στους τοίχους, απόηχοι σβησμένων αναμνήσεων να αντηχούν σαν μελωδία από αλυσίδες και εγώ κέρινο ομοίωμα με τις ψευδαισθήσεις μιας ζωής που ποτέ δε θα μπορούσε να ήταν αληθινή.

Feels like 17 again!

I've watched this tonight and it smells like teen spirit. I cannot help wondering why do I feel seventeen most of the time?! Once again, I don't make sense, but fuck it anyway...


Now that I've lost everything to you
You say you wanna start something new
And it's breakin' my heart you're leavin'
Baby, I'm grievin'
But if you wanna leave, take good care
Hope you have a lot of nice things to wear
But then a lot of nice things turn bad out there

Oh, baby, baby, it's a wild world
It's hard to get by just upon a smile, girl
Oh, baby, baby, it's a wild world
I'll always remember you like a child, girl

The Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Yap, you guessed right. I watched the movie today and it was brilliant. It might have help that I have watched it at this specific phase of my existence. And why am I writing in english? Oh, wait... Why am I thinking in english...? God, I don't have time for this right now. I'm tired, I'm hungry, I'm thirsty, I got a headache and I want to go to bed (ok, I'll do it but before I'll take a quick walk into the kitchen...).

Watching the movie, it felt like it was written just for me. Wait, waiiiit, I'm not such an egocentrical egomaniac person (only within the legitimate limits). But, I mean the story is about two people who could so easily be me and him. I'm a dysfunctional free spirit and he is emotionally withdrawn. C'mon! I couldn't possible think of a better description.

Anywayz, it got me thinking (sometimes I do that, don't get used to it though). Wouldn't it be so fucking great if you could erase somebody off of your memory? Cease those annoying memories from swirrling into your head? Driving you crazy?

Things are simple.
'She was not happy. She wanted to move on. We provide this possibility. We rid you of painful memories and allow you a new and lasting peace of mind you've never imagined possible'.
Cos after all, 'people are a mess of sadness and phobias'.

Though the procedure in the movie is fictional, recent research has shown it is possible to successfully erase selective memories in lab mice. Such a procedure may lead to cures of post-traumatic stress (http://en.wikipedia.org/wiki/Eternal_Sunshine_of_the_Spotless_Mind). So, sign me up doc.

'I already forget how I used to feel about you'

Is it over?

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone


But you still have all of me...

HAPPINESS ATTACK!

Τον τελευταίο καιρό νιώθω κάπως περίεργα. Το βράδυ, αν και συνεχίζω να έχω πολύ ενδιαφέροντα όνειρα (ψες ήμουν σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα αλλά πολύ πιο hot γκομενάρα από τον καπετάνιο Aidan tou Moby Dick, μετά ήμουν σε μια ομάδα με υπερήρωες και προσπαθούσαμε να σώσουμε έναν σύντροφο, μετά κατά παράδοξο τρόπο μάζευα σπαρτά σε ένα χωράφι... Anw, τα freaky weird όνειρά μου θα αναλυθούν σε άλλο ποστ), δε ξυπνώ με ένα αδειανό εσωτερικό κενό (πείνα δεν είναι guys, since I always keep a huge cadbury chocolate within reaching distance). Δε μου φακκούν τα πάντα. Περπατώ και σιγοτραγουδώ (όταν δε φορείς headphones, that is weird!). Τις προάλλες πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά με ένα πλατύ χαμόγελο ένα ζευγάρι που αντάλλαζε στοματικά υγρά στις κυλιόμενες σκάλες του Euston station, και αντί να πετάξω καμιά προειδοποίηση για τους κινδύνους της μετάδοσης του σάλιου (btw did you know that το σάλιο ενός σκυλιού είναι πιο καθαρό από αυτό κάποιου ανθρώπου?)στέκομαι σαν την αποχαυνομένη και κοιτώ, μέχρι που η γκόμενα το συνειδητοποίησε και νόμιζε ότι παίρνω μάτι! Κοιτώ τα πιτσιρίκια στο λεωφορείο και αντίς να κρατώ σταυρό και να φωνάζω μακριά-μακριά κακιασμένα!- μετά από την εμπειρία της δουλειάς και την ταινία Pet Semetary- τους μοιράζω τα μπισκότα μου.

what's wrong with me?! Πεθαίνω μήπως? Πόσους μήνες ζωής έχω? Θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στο Θιβέτ, να βρω τη τελευταία (και πρώτη βασικά) γαλήνη της ψυχής ανάμεσα σε πορτοκαλοφόρους μοναχούς και τα γιακ. Η άλλη πιθανή εξήγηση (αν και τρέμω να παραδεκτώ την αληθοπρέπειά της) είναι ότι δε έχω και πολλά ιδιαίτερα πράγματα για να bitching about... Μα γιατί? Γιατί? Τι κάνω λάθος?

Βασικά, όπως το αυτοψυχο-αναλύω, τον τελευταίο καιρό είμαι ok, όσο μπορεί να είναι κάποιο άτομο όπως εμένα. Που πέφτω το βράδυ να κοιμηθώ και με πιάνει το άγχος για την τρύπα του όζοντος, για την έλειψη νερού στις τριτοκοσμικές χώρες, τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο του AIGIA FOUXIA, που έπρεπε να διαβάζω αλλά επελλάριζα, που θέλω να αγοράσω ένα παλτό 100 λίρες και τσιγκουνεύομαι, που πρέπει να πάρω μπότες και δε βρίσκω κάτι που να μου αρέσει και που σκέφτομαι ότι πόσο να αναβάλλω να πάω στο ταχυδρομείο για να στείλω τις γέρημες τις ποστ-καρτς μου...

Όπως και να 'χει, είμαι βαθιά σκεφτόμενο άτομο (πώς είπατε?) και το μυαλό μου γυρίζει 1000 ρόδες το δευτερόλεπτο όπως λέει και ο Κοινός Γνωστός. Και αυτό μας φέρνει σε έναν άλλο παράγοντα για την ίσως-ανίατη κατάστασή μου. Λοιπόν, ο Κοινός Γνωστός. Γνωριστήκαμε πριν 1μισι χρόνο περίπου, σε μια άσχηση φάση της ζωής μου και κάτω από τις πιο λάθος συνθήκες (trust me, δε νομίζω να υπάρχουν πιο λάθος) αρχίσαμε να κάνουμε ότι κάνουμε. Και το πιο φοβερό είναι ότι δε μετανιώνω για τίποτα. Και θα το ξαναπώ. Αν είχα την ευκαιρία να ξαναρχίζαμε από την αρχή, θα τα έκανα όλα τα ίδια... Η προκαθορισμένη συμφωνία μας δεν τελείωσε την ημερομηνία που είχαμε ορίσει τη λήξη μας. Και όταν με έπιασαν τα υπαρξιακά μου και πήγα εθελόντρια στην Ισπανία, αυτός πηγαινοερχόταν για να με δει και εγώ με τη σειρά μου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω το Λονδίνο.

Μαλλώνουμε συχνά, πολύ συχνά. Και για τους πιο παλαβο-χαζούς ανυπόστατους λόγους. Πολλές φορές μάλιστα απορώ πως δε μου ρίχνει κανά χαστούκι για να στρώσω (ok, he isn't allowed to do this). Αλλά μου φαίνεται απίστευτο και είναι όντως αξιοπερίεργο που άντεξε μαζί μου τόσο καιρό, just ask my friends about it. Μου αρέσει όταν είμαι down και προσπαθεί να με ευθυμήσει, ακόμα και με τους πιο ηλίθιους τρόπους. Όταν στραβώνω για κάτι και έρχεται να με αγκαλιάσει (έπρεπε να του το μάθω αυτό, αλλά τώρα το κάνει από μόνος του). Μου αρέσει που όταν μαλλώνουμε προσπαθεί να τα fix, έστω και αν αυτό σημαίνει να έρχεται με ένα κουτί μπισκότα Millies και να με περιμένει έξω στη βροχή μέχρι να έρθω να του ανοίξω. Μου αρέσει όταν το βράδυ πριν πάμε για ύπνο (γύρω στις 3:30) πάντα φέρνει ένα πιατάκι γλυκό κεράσι και ένα μπουκάλι νερό πάνω στο κομοδίνο. Μου αρέσει όταν έχω να σηκωθώ στις 5μισι για να πάω δουλειά και αυτός ξυπνά πιο γρήγορα από μένα για να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και το πρόσωπο να ξυπνήσω. Μου αρέσει όταν περπατούμε και το χέρι του γυρεύει να πιάσει το δικό μου. Μου αρέσει όταν ανεβαίνουμε στον πάνω όροφο των διπλών λεωφορείων και πάντα με αφήνει να κάτσω δίπλα στο παράθυρο. Μου αρέσει ο τρόπος που με κοιτά όταν εγώ κάνω πως δε τον βλέπω.

Τελευταία νιώθω πιο ερωτευμένη μαζί του (ΕΛΕΟΣ! Somebody pls shoot me! Τι λέω η καριόλα? Θα αδιαθετήσω πάντως σε λίγες μέρες, εξού και το emotional crisis μου). Χτες είχα μια καταπληκτική μέρα. Ξυπνήσαμε γύρω στις 3 (give me a break, will you? I get up at 5:30 am to go to work). Μαγείρεψα γαλλικές φρυγανιές (έκρουσα τις βασικά αλλά αυτός πάντα τρώει τα φαγητά μου αδιαμαρτύρητα). Ακύρωσε τη μελέτη του γιατί ήξερε ότι ήθελα να πάω μαγαζιά. Περπάτησε μαζί μου σε όσους τόπους ήθελα να πάω. Με πήρε και στο Carnaby street και είδα τους τεράστιους snow-men κρεμασμένους από πάνω μας (έμοιαζαν τόσο με εκείνο το sailor boy στους Ghost Busters, μόλις βγάλω φώτο θα τις αναρτήσω για να πιστέψετε την αληθότητα των λόγων μου). Περπατούσαμε αγκαλιά (yes your Honor, I confess to this horrifying crime) και με περίμενε, έστω και αν κάποτε περπατώ σα μια μικρή χελωνίτσα. Then we went back to his place. Μου μαγείρεψε και μετά είχε άλλες φάσεις, αυστηρές ακατάλληλες για ανήλικους, ύστερα ταινία, ύστερα pause στην ταινία, ύστερα φάσεις, ύστερα συνέχεια της ταινίας και τέλος φάσεις πάλι. Βασικά, αν διάβαζε αυτά που έγραφα ίσως και να ένιωθε ενοχλημένος γαιτί θα έλεγε ότι τον παρουσιάζω ως φλούφλη. What's the big deal? I know he isn't like that, trust me... Γιατί όταν με ρωτά γιατί είμαι μαζί του, εγώ απαντώ ειλικρινέστατα 'Αγάπη μου, για το sex'. Δε νομίζω να μπορούσα να είμαι με κάποιον που να μη μου έδινε ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν. Sorry guys, but I admit that I sometimes have a boyish thinking, and this is one of those times.

Και ύστερα πάω να κοιμηθώ. Και συνειδητοποιώ ότι τελευταία δεν έχω πολλά παράπονα (αν εξαιρέσεις τη μαλακία με τα μαλλιά μου και ότι το shower στο fucking room μου είναι σπασμένο ακόμα). Και αρχίζω να φοβάμαι ότι κάτι θα πάει στραβά και αυτός σχεδόν πάντα να καταλαβαίνει τι σκέφτομαι και να με παίρνει αγκαλιά μέχρι να ξεσπώ σε δάκρυα (να το ξαναπώ, περιμένω την περίοδο μου, ok? Back off) γιατί θυμήθηκα ότι μου λείπει η Βερούσκα μου από την Πορτογαλλία.

P.S. Η συγγραφεύς προειδοποιεί τους αναγνώστες ότι η παρούσα ανάρτηση ενδεχομένως να αφαιρεθεί, μόλις επιστρέψει στα φυσιολογικά της επίπεδα κυνισμού (Pls God, let it be soon!).

A Fairytale... Mine

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα ξεχασμένο δάσος πολύ πολύ μακριά από εδώ ζούσε μια μικρή χωριατοπούλα. Η μικρή χωριατοπούλα περνούσε τις μέρες της μαζεύοντας φράουλες και αγριοκέρασα, σκαρφαλωμένη σε δέντρα, παίζοντας κρυφτό με τους φίλους της και τα ζώα του δάσους, αράζοντας στην όχθη του ποταμού και κοιτάζοντας τον βαθυγάλαζο ουρανό. Της άρεσε να σκαρφίζεται ιστορίες και να της διηγείται μπροστά από τη φωτιά στους υπόλοιπους συμπολίτες της. Με λίγα λόγια, η μικρή χωριατοπούλα της ιστορίας μας περνούσε χαρούμενα τις μέρες της, είτε στο χωριουδάκι της, είτε κυνηγώντας πεταλούδες, είτε κάποτε απλώς να κάθεται ήσυχα κάτω από την σκιά του αγαπημένου της δέντρου και να παρακολουθεί το τρελό χορό των φύλλων στα φυσήματα του ανέμου.

Παρόλα αυτά η μικρή χωριατοπούλα δεν ήταν ευτυχισμένη. Ένιωθε ότι κάτι έλειπε, ότι δεν ήταν η θέση της εκείνη, ότι δεν ταίριαζε με το ομοιόμορφο πάζλ των συντοπιτών της. Είχε την εντύπωση ότι ήταν ένα παράταιρο χρώμα στο ουράνιο τόξο του χωριού. Και τα όνειρα της τα βράδια την βύθιζαν σε έναν κόσμο μαγικό. Δεν ήξερε όμως τη σημασία τους. Δεν γνώριζε ότι ήταν ανάκατα κομμάτια από την προηγούμενη της ζωή, τότε που ήταν μια νεράιδα του Δάσους, παντοτινή του φύλακας. Μέχρι την μέρα που αγάπησε τον Μαύρο Ιππότη. Αυτός όμως δεν είχε σκοπό να μείνει με την Νεράιδα. Ο πόθος του για συνεχείς αναζητήσεις και περιπέτειες τον οδήγησε σε άλλους τόπους. Και η Νεράιδα ένιωσε την καρδιά της να σπάζει σε 1000 κομμάτια και να θρυμματίζεται στις τέσσερις γωνιές του ορίζοντα. Ένιωσε τη θλίψη να πλημμυρίζει από κάθε χιλιοστό της ύπαρξής της και σκέφτηκε πως δε θα μπορούσε να αντέξει την αιωνιότητα χωρίς τον ιππότη της. Έτσι παρακάλεσε τον σοφό Δρυίδη του Δάσους να της πάρει το δώρο της αθανασίας, να την μετατρέψει σε μια απλή θνητή ώστε να σβηστεί από τη θύμησή της όλος ο πόνος και οι αναμνήσεις. Ο Δρυίδης δε μπορούσε να απαρνηθεί το αίτημα της Νεράιδας. Είδε όλη τη θλίψη στα μάτια της και διάβασε τη δυστυχία που είχε ανάγλυφα χαραχτεί στην καρδιά της. Της έδωσε το μαγικό φίλτρο της λήθης, πήρε την αθανασία από την πνοή της και την σκόρπισε στο έδαφος και άφησε τη Νεράιδα στην πιο καλοκρυμμένη σπηλιά του Μαγικού Δάσους. Η ευχή της είχε πραγματοποιηθεί.

Πέρασαν οι εποχές, κύλησαν τα χρόνια και κανείς δε θυμόταν πια τη Νεράιδα του Δάσους. Μια μέρα, καθώς η μικρή χωριατοπούλα βρισκόταν στο Δάσος, ξέσπασε μια δυνατή μπόρα. Τα βήματά της την οδήγησαν στην είσοδο μιας μυστικής σπηλιάς, που δεν είχε ξαναδεί μέχρι τότε. Μπαίνει μέσα με επιφύλαξη, νιώθει πως έχει ξανάρθει, αλλά δε μπορεί να θυμηθεί ακριβώς. Σκόρπιες μνήμες έρχονται στο μυαλό της, ψεύτικες υποσχέσεις αγάπης αντηχούν στο λαβύρινθο του μυαλό της και ξαφνικά τα θυμάται όλα.

Η μπόρα έχει κοπάσει. Οι δροσοσταλίδες μοιάζουν στολισμένα διαμάντια πάνω στα χρωματιστά πέταλα και τα ζωάκια αρχίζουν να ξετρυπούν από τις κρυψώνες τους. Η μικρή χωριατοπούλα στέκεται ασάλευτη. Θέλει να ξαναξεχάσει τα πάντα, αλλά ο Δρυίδης δεν είναι εκεί αυτή τη φορά για να τη βοηθήσει. Η μικρή Νεράιδα αρνήθηκε για πάντα τον νεραϊδόκοσμο και όλοι γνωρίζουν ότι τα μαγικά όντα του δάσους δε θέλουν να φανερώνουν την παρουσία τους στους θνητούς. Κανείς δε μπορούσε να κάνει τίποτα για τη μικρή χωριατοπούλα. Αποφασίζει ότι δε θα ξανααφεθεί στα ανυπόστατα λόγια κανενούς και ούτε θα ξαναερωτευτεί ποτέ. Επιστρέφει λοιπόν στο χωριό αλλά από εκείνη τη μέρα μια απροσδιόριστη θλίψη στοιχείωνε την αύρα της. Και κανένας δεν ήξερε γιατί.

Και περασαν ξανά οι μέρες και έγιναν μήνες, ώσπου μια μέρα έγινε κάτι που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή της μικρής χωριατοπούλας. Εκείνη την ημέρα η μικρή χωριατοπούλα αποφάσισε να πάει με την παρέα της στο πανδοχείο του χωριού για μερικές καράφες κρασί. Ο πρίγκηπας του βασιλείου είχε πάει και αυτός στο ίδιο πανδοχείο, καθώς επέστρεφε από ένα μεγάλο ταξίδι. Η μικρή χωριατοπούλα βλέπει τον όμορφο άγνωστο αλλά κανείς δε γνώριζε ποιος ήταν. Ο πρίγκηπας, κατά παράδοξο τρόπο, προσέχει κι αυτός τη μικρή χωριατοπούλα. Ποιος να ξέρει γιατί. Ίσως να ήταν το γάργαρο της γέλιο, τα μακριά κόκκινα της μαλλιά, ίσως να του έριξε ένα ξόρκι από εκείνα που ήξερε όταν ζούσε ως Νεράιδα. The point is that ο Πρίγκηπας πλησίασε την μικρη χωριατοπούλα, έσκυψε από πάνω της και της έδωσε το πιο όμορφο μελένιο ροδοστάλακτο φιλί. Την πήρε στην αγκαλιά του και της εξομολόγησε ότι ήθελε να την πάρει στο παλάτι του.

Η μικρή χωριατοπούλα δεν ήξερε τι να πει. Κάτι άλλο είχε συμβεί μετά που ανακάλυψε την αλήθεια για το παρελθόν της. Είχε γραφτεί να πάει εθελόντρια σε ένα άλλο μακρινό βασίλειο για να ξεχάσει την παλιά της αγάπη. Και δε θα άλλαζε γνώμη τελευταία στιγμή για κάποιον που μπορούσε να της θρυμματίσει την καινούργια της καρδιά. Ο Πρίγκηπας είδε την αποφασιστικότητα στα μάτια της και ήξερε ότι δε μπορούσε να της αλλάξει γνώμη. Έκαναν μια συμφωνία όμως, ότι θα κρατούσαν επαφή με αλληλλογραφία και ότι θα επισκέπτονταν ο ένας τον άλλο. Έτσι και έγινε και πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος.

Η μικρή χωριατοπούλα είχε ερωτευτεί για τα καλά τον Πρίγκηπα και φαινόταν πως και αυτός ένιωθε το ίδιο. Για αυτό όταν ο Πρίγκηπας ζήτησε από τη μικρή χωριατοπούλα να τον ακολουθήσει σε ένα μεγάλο του ταξίδι για να φροντίσει κάτι επαγγελματικές αποφάσεις, η μικρή χωριατοπούλα δέκτηκε με απεριόριστη χαρά. Μάζεψε τα μπογαλάκια της, αποχαιρέτησε όλους τους φίλους της και τα ζωάκια του δάσους, ανέβηκαν στο άσπρο άτι του και χάθηκαν στο ηλιοβασίλεμα. Η στορία μας όμως δεν τελειώνει εδώ.

Ο καινούργιος τόπος ήταν κρύος και η μικρή χωριατοπούλα δεν ήξερε κανένα. Της έλειπαν οι φίλοι της, οι γλυκές ηλιακτίδες και τα ζεστά βράδια στη βεράντα του σπιτικού της. Παρόλα αυτά προσπαθούσε να μην προβληματίζει το πριγκηπόπουλο με τους χαζούς της προβληματισμούς. Έστω και αν κάποτε θύμωνε γιατί έπρεπε να κάνει πράγματα, ή καλύτερα να μην κάνει πράγματα που θα αναστάτωναν το πριγκηπόπουλο. Για παράδειγμα, έπρεπε να μάθει να μη βγάζει τα γοβάκια της στις βασιλικές εκδηλώσεις, όπως έκανε όλες τις προηγούμενες φορές που έβγαινε έξω με τους φίλους της. Κατά βάθος όμως δεν την ένοιαζαν και πολύ όλα αυτά. Γιατί ένιωθε τόσο ικανοποιημένη όταν τα βράδια ξάπλωνε δίπλα στο δικό της πριγκηπόπουλο, όταν ένιωθε τα χέρια του στη μέση της, όταν η ανάσα της ενωνόταν με τη δική του.

Έμαθε τόσα πολλά καινούργια πράγματα από το πριγκηπόπουλο και αυτή με τη σειρά της του έμαθε κάποια πράγματα. Για παράδειγμα του έμαθε πως είναι να περπατάς ξυπόλητος στο γρασίδι, πως είναι να ξαπλώνεις στην χρυσή άμμο και ο ήλιος να σου ξανθαίνει τα μαλλιά, πως είναι να χουζουρεύεις στο κρεβάτι. Του έμαθε ακόμα τη Shakira και συνέχεια του τραγουδούσε "Un dia de enero". Αυτός της έμαθε να εμπιστεύεται ξανά τα λόγια των ανθρώπων, έμαθε να ηρεμεί στην αγκαλιά του και να δέχεται τα φιλιά και τα χάδια του, έμαθε τι σημαίνει αγάπη δίχως όρους και έμαθε να ονειρεύεται ξανά από την αρχή.

Μια μέρα όμως συνέβη κάτι το φοβερό, το ανήκουστο! Ο Πρίγκηπας και η μικρή χωριατοπούλα μπλέχτηκαν σε μια τεράστια διαφωνία γιατί εκείνη δε συμφωνούσε με τον τρόπο διαχείρισης των βασιλικών υποθέσεων. Άθελα της τον είχε προσβάλει. Πρώτη φορά είδε η μικρή χωριατοπούλα το πριγκηπόπουλο τόσο θυμωμένο. Και ο Πρίγκηπας είχε θυμώσει τόσο πολύ που πάνω στον καβγά έριξε ένα δυνατό χαστούκι στη χωριατοπούλα και την εξόρισε για πάντα από το παλάτι.

Η μικρή χωριατοπούλα μάζεψε τα πράγματα της και την πληγωμένη της περηφάνια και πήρε το πρώτο λεωφορείο μακριά από το παλάτι. Ήταν τόσο μεγάλος ο θυμός που ένιωθε να τη ξεχυλίζει, ίσα με τη δύναμη 1000 σοροκάδων που αποφάσισε να φύγει για πάντα. Ασφαλώς και δε θα έμενε κάπου όπου δεν ήταν ευπρόσδεκτη. Μαζεύει προσεκτικά τα κρυστάλλινα της δάκρυα, τις γλυκόπικρες αναμνήσεις, τα θρυμματισμένα της όνειρα και τα τις καμένες ελπίδες και τις έχωσε σε ένα σκονισμένο κουτί κάτω από το κρεβάτι. Το μόνο που δε μπόρεσε να βάλει στο κουτί ήταν το φωτεινό κόκκινο σιρόπι της αγάπης, γιατί χύθηκε στην καρδιά της και δε μπορούσε να το σκουπίσει.

Όταν τελείωσε με όλα αυτά, ξεκίνησε για το Απαγορευμένο Δάσος. Έναν τόπο τόσο τρομακτικό και φοβερό που ο Δρυίδης την είχε προειδοποιήσει μυριάδες φορές να μείνει μακριά. Όμως η χωριατοπούλα/πρώην Νεράιδα δεν άκουγε ποτέ κανέναν. Ήταν τόσο μα τόσο πεισματάρα. Οι Σκοτεινές Δυνάμεις του Απαγορευμένου Δάσους χάρηκαν πολύ όταν την είδαν να πλησιάζει. Πάντα πίστευαν ότι θα ήταν η τέλεια υποψήφια για τη θέση της Μαυρόκαρδης Βασιλοπούλας. Της υποσχέθηκαν ότι δε θα την ξαναπονέσει ποτέ κανένας, δε θα τολμούσε. Η μικρή χωριατοπούλα δεν είχε τίποτα να χάσει πια. Δέκτηκε την προσφορά των Δυνάμεων του Σκότους, οι οποίες ξερίζωσαν την καρδιά της και την έβαλαν σε ένα σκουριασμένο μεταλλικό κουτί. Το έκρυψαν στο πιο βαθύ μπουντρούμι του πιο σκοτεινού δωματίου στον Μαύρο Πύργο και για να εξασφαλίσουν την παντοτινή του φύλαξη, έδωσαν το κλειδί στον Μεγάλο Κόκκινο Διαβολικό Δράκο. Την έντυσαν με αραχνοϋφαντα πέπλα και ένα φόρεμα φτιαγμένο από μαύρα βελούδινα φτερά νυχτερίδας. Έτσι η μικρή χωριατοπούλα που ήταν πρώην Νεράιδα μετατράπηκε πλέον στη Μαυρόκαρδη Βασιλοπούλα. Οι Σκοτεινές Δυνάμεις γέλασαν ευχαριστημένες και το διαβολικό τους γέλιο αντήχησε σε κάθε γωνιά του Σκοτεινού Βασιλείου. Η ιστορία μας θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Αλλά δεν τελειώνει.

Ο Πρίγκηπας αντιλήφθηκε το λάθος του και δε μπορούσε να ζήσει χωρίς την παρουσία της μικρής χωριατοπούλας. Οι μέρες του ήταν άχρωμες, το φαγητό του άγευστο. Είχε πλεχτεί σε μια δίνη που ρουφούσε κάθε ίχνος ουσίας που τον περιτρυγύριζε και ρουφούσε όλη την ενέργεια του. Αποφάσισε να παει να την βρει. Όμως ήταν ήδη πολύ αργά. Ή μήπως όχι?

Μπαίνει στο Απαγορευμένο Δάσος. Οι Σκοτεινές Δυνάμεις προσπαθούν να τον εμποδίσουν με κάθε τρόπο. Στέλνουν καταιγίδες, αστραπές, χαλάζι. Υψώνουν αγκαθωτούς βάτους μπροστά του αλλά το πριγκηπόπουλο καταφέρνει να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο. Φτάνει στο κάστρο και βλέπει την καλή του, πλέον Σκοτεινή Πριγκήπισσα. Οι Σκοτεινές Δυνάμεις δηλητηριάζουν τις σκέψεις της χωριατοπούλας και δε θέλει να ακούσει τίποτα. Ρίχνει μπροστά του το χοντρό πέπλο της Αδιαφορίας και τα λόγια του Πρίγκηπα δε μπορούν να το τρυπήσουν. Αλλά οι Σκοτεινές Δυνάμεις μπορεί να ξερίζωσαν την καρδιά της χωριατοπούλας, αλλά ξέχασαν να αφαιρέσουν την ψυχή της, η οποία είχε επίσης λερωθεί από το σιρόπι της Αγάπης όταν χύθηκε στο κελάρι της καρδιάς. Ο Πρίγκηπας είχε φέρει μαζί του το κουτί στο οποίο η χωριατοπούλα είχε φυλάξει όλα τα πολύτιμα της πράγματα. Και η Καρδιά, κλειδωμένη στο μεταλλικό κουτί των Σκοτεινών Μάγων, στο πιο βαθύ μπουντρούμι του πιο σκοτεινού πυργίσκου, επιθυμούσε να ενωθεί με τη Ψυχή. Καταφέρνει να δραπετεύσει και να ξαναμπεί στη μικρή χωριατοπούλα. Ο Πρίγκηπας ρίχνει το κουτί στο πάτωμα και όλα όσα έβαλε μέσα η πρώην Νεράιδα ξαναγλυστρούν μέσα στην ύπαρξη της. Οι Σκοτεινές Δυνάμεις έχασαν.

Ο Πρίγκηπας παίρνει στα στοιβαρά του μπράτσα τη χωριατοπούλα και την οδηγά στο παλάτι του. Υπόσχεται ότι δε θα την ξαναπληγώσει ποτέ και θα προσπαθήσουν και οι δύο περισσότερο. Έρχονται από κόσμους τόσο διαφορετικούς αλλά η αγάπη τους είναι πιο ισχυρή από τις διαφορές που τους χωρίζουν.

Και το παραμύθι μας δεν τελειώνει εδώ γιατί η ιστορία συνεχίζεται...