Για ένα σπίτι στη θάλασσα (PART I)

3 μήνες μετά. Κάθεται μόνη της στο bar του Four Seasons. Το πιάνο σπαράζει να μην αφήσει τη νύχτα γυμνή. Σκέφτεται ότι θα ήθελε να γνωρίζει περισσότερα για το πιάνο, αφού από όλη τη βραδιά ξεχώρισε μονάχα δυο-τρία κομμάτια. Ξαφνικά αναγνωρίζει το επόμενο κομμάτι. Debussy. Claire de lune. Πονεί την ψυχή της το ίδιο κάθε φορά που το ακούει. Σεληνοφώς, που εισχωρεί από τις χαραμάδες για να φωτίσει σκοτεινιασμένες ψυχές. Ένα ρόδο γεννιέται στο μάγουλό της και ρίχνει τη σκιά του πριν να το προσέξει κανείς, ούτε καν η ίδια. Απόψε φορεί ένα λευκό ξώπλατο δαντελωτό φόρεμα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το χιλιοφιλημένο από τον ήλιο κορμί της. Μοιάζει κάπως χλωμή αλλά το κόκκινο Guerlain κοκκινάδι της κάνει να μοιάζει ότι κυλά αίμα στις φλέβες της. Πόσο απατούν τα φαινόμενα.

Ένα καινούριο Red Berries Mojito ξετυλίγεται μπροστά της. Είναι σίγουρη ότι δεν παράγγειλε ακόμα ένα, παρόλα τα προηγούμενα που είχε κατεβάσει την τελευταία ώρα.

- Αξίζει μια θέση στην κόλαση σε αυτόν που σε έχει πληγώσει.

Χάνει τη λαλιά της. Μονάχα για μια στιγμή όμως.

- Στην πιο πύρινη θέση της κόλασης, διορθώνει εκείνη.

Βλέπει τον άντρα που τόλμησε να αναταράξει τη γαλήνη της και να την αναγκάσει να εδραιώσει επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ένας ηλικιωμένος άντρας, ένα γερ(οντ)άκι όπως θα έλεγαν και οι φίλες της. Υπό κανονικές συνθήκες θα αρνιόταν το ποτό και ίσως να μισόβριζε στα ισπανικά μέσα από τα δόντια της. Κάτω υπό άλλες συνθήκες όμως. Και απόψε δεν νιώθει κανονική. Κανονική όπως άλλοτε εννοείται. Απόψε έχει δολοφονικές διαθέσεις.

Το γεράκι φαίνεται εύπορος, πολύ μάλιστα. Έχει κύρος και ο πλούτος κάνει τον καθένα γοητευτικό... και sexyyyy! Συζητούν για λίγο. Τη γοητεύει που ξέρει τόσα για το πιάνο. Και ακόμα περισσότερο τη γοητεύει που μπορεί να είναι όπως αυτή θέλει, μπορεί να πει ό,τι θέλει και ακόμα να συμπεριφερθεί όπως θέλει, χωρίς καθωπρεπισμούς και ανούσιες απαγορεύσεις. And as disturbing as it is to watch her every movement in that way, somehow that thrills her. Τα δωδεκάποντα της τσακίζουν τα πόδια. Απλούστατα she takes them off. The sensation is incredible. Το γυμνό πάτωμα κάτω από τα πόδια της την ερεθίζει και αρχίζει να χορεύει. Πλησιάζει τον πιανίστα και ξαναζητά το τραγούδι που της προκαλεί ρίγη. Και αραδιάζει της θεωρίες της για τη συγγραφή του κομματιού, ότι θα το έγραψε για μια γυναίκα που του θυμίζει το σεληνοφώς, μυστηριακή, μαγευτική, δαιμονική. Και έφτιαξε ένα κομμάτι που είναι σε απόλυτη αρμονία με τη ψυχή. Εννοείται that he didn´t get the chick, cos good guys never win, but Debussy did manage to give birth to a masterpiece. Μετά την παράστασή της καληνυχτίζει ευγενικά το εγκάρδιο γεράκι και αποσύρεται, βγαίνει αθόρυβα από την πόρτα και γίνεται ένα με το σεληνοφώς.

Την άλλη μέρα πάει στην παραλία. Χαμένη στις σκέψεις της μαζεύει βότσαλα και απολαμβάνει να πατά πάνω στο άσπρο χαλί που ξετυλίγουν τα κύμματα σε κάθε της βήμα. Το αγόρι για τις ομπρέλες και τα κρεβατάκια την πλησιάζει και της δίνει κάτι. Είναι η παρτιτούρα από το ψεσινό κομμάτι με το χειρόγραφο μήνυμα: Συνάντησε με στο beach bar.

Εκείνος τη βλέπει από μακριά. Μοιάζει σαν αιθέρια ύπαρξη με το μωβί καφτάνι της, τόσο διάφανο σαν αραχνοϋφαντο πέπλο. Τα κόκκινα της μαλλιά του θυμίζουν τη Δεισδαιμόνα, δεν ξέρει καν γιατί έκανε αυτό τον παραληρισμό μες το μυαλό του.

Τι έχει να χάσει στο σημείο της ζωής της που βρίσκεται τώρα. Άσε που η περιέργεια τη σκοτώνει. Έτσι, αποφασίζει να πάει στο bar. Her best friend always told her that when she wants to do something, she just does it. She knew that was true, but it didn´t even ever bothered her. Κάθεται στο bar, κρατώντας στο ένα χέρι την παρτιτούρα και στο άλλο μια χούφτα γεμάτη βότσαλα και άμμο.

- Ποιος είναι ο θησαυρός σου σήμερα? τη ρωτά και της προσφέρει ένα μάνγκο μοχίτο.

- Δε ξέρω ακόμα, θα σου πω σε λίγο, απαντά αυτή με τον γνωστό παιχνιδιάρικο της ύφος που υπόσχεται πολλά αλλά δε δίνει τίποτα.

............................................................................

Είχε πια πάρει τις πληροφορίες της. Το γεράκι ήταν ιδιοκτήτης γνωστότατης ναυτιλιακής γιγαντοεπιχείρησης με μετοχές στα μισά ξενοδοχεία και κτηματομεσιτικά σε πολλά (μα πάρα πολλά) μέρη. Τώρα μπορούσε άνετα να καταστρώσει το σχέδιό της. Στην τελική ανάλυση (όπως αναλώθηκε σε άπειρες συζητήσεις με τις κολλητές της Γκρασιέλλα, Μιλάγκρος και Εμανουέλλα) δεν έκανε κάτι κακό. Μπορούσε να βρει στην αγκαλιά του γεροντάκιου αυτά που πάντα επιθυμούσε -ασφάλεια, προστασία και στοργή- και η ίδια να του προσφέρει τον εαυτό της για να τον διαχειριστεί ο ίδιος όπως ήθελε. Την εξίταρε ο τρόπος που την κοιτούσε και την ποθούσε. Να σημειωθεί ότι της έκανε κάθε χατήρι. Ίσα που πρόλαβε να του αναφέρει σε μια συζήτησή τους ότι στεναχωρέθηκε που δε τα κατάφερε να δει την έκθεση του Μιρό και αυτός την επόμενη μέρα της έκανε δώρο ένα ταξιδιωτικό εισητήριο για την Barcelona. Ήταν σίγουρη ότι δεν τον αγαπούσε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού το γεράκι θα είχε την ίδια ηλικία με τον παππού της -αν ήταν ζωντανός. Ίσως και αυτός να το ήξερε κατά βάθος. Αλλά δεν είχε σημασία, γιατί τον έκανε να νιώθει ζωντανός και η ίδια αποτελούσε μια γυναίκα τρόπαιο. Ήταν βέβαια αδάμαστη και άγρια σα το διάβολο, δεν ήταν καν σίγουρος αν θα μπορούσε ποτέ να τη δαμάσει, αλλά έκανε την καρδιά του να νιώθει χίλια χρόνια πίσω και να ελπίζει σε ακόμα τόσα, και αυτό ήταν το μόνο που είχε σημασία.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Έστω και αν αυτή ήταν εναντίον του γάμου, ήξερε ότι σε αυτό δε μπορούσε να φέρει αντίρρηση. Σε μια βδομάδα βγήκαν τα προσκλητήρια. Δεν ήθελε να ασχοληθεί ιδιαίτερα με το γάμο, το μόνο που δέχτηκε να κάνει με χαρά ήταν να βρουν το νυφικό και τα φορέματα για την τριάδα: Γκρασιέλλα, Μιλάγκρος και Εμανουέλλα. Ειδικά αφού όλα ήταν με την ευγενική χορηγία του γεροντακιού. Τα κορίτσια ξετρελλάθηκαν από τη χαρά τους. Όλες αγόρασαν το φόρεμα του σχεδιαστή που ήθελαν. Το νυφικό ήταν Vera Wang με ένα εξαίσιο μπούστο ραμμένο με swarovsky -μες την υπερβολή δηλαδή αλλά πάντα της άρεσε αυτό. Υπερβολική με τις απολαύσεις, το φαγητό, τις ηδονές, τον έρωτα. So, why not then? Anwz, she could afford EVERYTHING! Ο χώρος κάτω από το ξενοδοχείο που γνωρίστηκαν ήταν γεμάτος άσπρες ορχιδέες και κίτρινα τριαντάφυλλα. Ο πεζόδρομος της παραλίας είχε γεμίσει από μαύρα κοστούμια και πολύχρωμες τουαλέτες. Ευτυχώς, η μόνη παραχώρηση που της δόθηκε ήταν ο γάμος να μη γίνει σε εκκλησία αλλά πάνω στην αμμουδιά. Η αγορά των Giuseppe Zanotti ήταν παντελώς άχρηστη, αφού αμέσως μετά το I do, έβγαλε τα παπούτσια, φίλησε το γεροντάκι -νυν σύζυγο- και άρπαξε ένα ποτήρι σαμπάνια. Μετά ακόμα ένα, και ακόμα μερικά. Τα κορίτσια χασκογελούσανε και λέγανε την ιστορία για τότε που η αστυνομία σταμάτησε τη Γκρασιέλλα με το κάπριο στο παλιό λιμάνι, ο αστυνομικός ζητούσε την άδεια οδηγού, εκείνη δεν την είχε και η ταυτότητά της κόλλησε μέσα στο πορτοφόλι και δεν έβγαινε. Όμως αυτή ήταν αφηρημένη. Το βλέμμα της εδώ και ώρα -ακόμα πριν από την τελετή- περιπλανιόταν πάνω σε ένα νεαρό άντρα. με αυτόν μάλιστα, θα μπορούσε να φανταστεί ΑΝΕΤΑ τη γαμήλια νύχτα, ξανά και ξανά και ξανά. Το παράδοξο ήταν ότι την έβλεπε και αυτός, με ένα φλογισμένο βλέμμα πρωτόγνωρο για εκείνην. Και οι ματιές τους αντρικατόπτριζαν η μια την άλλη για άπειρα δευτερόλεπτα.

ΚΟ ΚΟ ΚΟΚΚΙΝΟ!

Some busy or not so busy streets in Limassol. A Honda. 5 girls. One goal. Traffic lights. Red. In and Out of the car. Dolce. Tiesto. And let's go again :p

Break UP Via YouTube

Sometimes I like to imagine that my life (and consequently the life of other's that's entagled with mine) is a musical. A bit lame -and especially coming out of the mouth of a person who really detests The Sound of Music (perdoname Julie Andrews). Τη φαντάζομαι όμως κάπως σαν ένα επεισόδιο της BTVS (Buffy: The Vampire Slayer), το οποίο ήταν όλο γυρισμένο in a musical twist. It was REALLY refreshing. There you had, the good (and bad to the bone) old same characters, just dancing and singing!

Well, today it's one of those times for me. And this is how my break up would have been, if we were living in a musical. GREEK version this time -είπα να μην το περιπλέξω ιδιαίτερα and so I kept it simple. Σημειωτέον ότι το παρόν μιούζικαλ είναι πάσης φύσεως υποκειμενικό και δημιουργήθηκε από τη σκοπιά της αφηγήτριας. Ορισμένοι από τους διαλόγους δεν είναι φανταστικοί και αρκετά κομμάτια έτυχαν τροποποίησης ούτως ώστε να μην έχουν explicit content. Ακόμα, αν το studio budget δεν ήταν τόσο φειδωλό, τα οπτικά αποτελέσματα των videoclips θα είχαν καλύτερη χροιά.
And let the show begin!

ΕΓΩ: Θέλω να μου πεις τι μας ενώνει εμάς τους δυο
Πάντα ψάχνω για να βρω λες και ψάχνω θησαυρό
Στα χαμένα εδάφη ανακαλύπτω διαφορές.



ΑΥΤΟΣ: Δε μ’ αγαπάς, δε μου μιλάς δε με κοιτάς.

ΕΓΩ: Ξέχασες, πως μου μίλαγες το ξέχασες πως με φίλαγες και πέταξες μια ολόκληρη ζωή.


ΑΥΤΟΣ: Γυρνάς και με πολιορκείς
Θέση διεκδικείς, στη καρδιά μου να μπεις
Μα σου το πα δε δουλεύει καλά
Χρόνια τώρα χτυπά αντικανονικά
Σενάρια πάλι ακούς, κυνηγάς τους χρησμούς
Κάνεις συνδυασμούς
Μην ψάχνεις για το νυφικό, θα σου κάνω κακό
Είμαι μούτρο μεγάλο
Θυμώνεις που δεν αντιδρώ
Με το παραμικρό, χάος δημιουργώ
Με φίλες σου πάλι τα λες
Οι αναλύσεις πολλές, πάλι ξύνεις ουλές
Μην κρίνεις για να μην κριθείς.



ΕΓΩ: Πέρασε μήνας δίχως να τα πούμε
Μα κατα τα άλλα έχουμε δεσμό
Όλο δεν έχεις χρόνο να βρεθούμε
Το θύμα στην υπόθεση είμαι εγώ.



ΑΥΤΟΣ: Και θα χαθώ από κοντά σου θα χαθώ
καπνός θα γίνω χώμα, χώμα και νερό
και θα χυθώ μες στα ποτάμια θα χυθώ
κοντά σου ούτε ένα, ούτ' ένα λεπτό.


ΕΓΩ: Σε βλέπω να φεύγεις
να παίρνεις μια μπλούζα, μια τσάντα στον ώμο.
Σε βλέπω να φεύγεις, κλείνεις την πόρτα, να βγαίνεις στο δρόμο.
Τριγύρω όλο φώτα, παντού στολισμένα, ο κόσμος γιορτάζει.
Απόψε η νύχτα, κεράκι που λιώνει και μέσα μου στάζει.
Με βλέπεις να φεύγω, να παίρνω δυο μάτια κλαμένα μαζί μου.
Με βλέπεις να φεύγω, να σφίγγω έναν κόμπο βαθιά στη φωνή μου.
Είσαι μακριά απ' την καρδιά μου πια.
Πόσα χιλιόμετρα απέχεις; Κι εγώ μακριά.



ΑΥΤΟΣ: Στην υγειά της αχάριστης που δεν άξιζε τόσο και μπορούσα για χάρη της την ζωή μου να δώσω. Στην υγειά της επόμενης που θα έχει αισθήματα. Στην υγειά της επόμενης που δεν ψάχνει για θύματα.



ΕΓΩ: Ήσουν αυταπάτη δυστυχώς , μα δες γυρνάει τώρα ο τροχός ευτυχώς. Σαν θεία δίκη δίκη στα σκαλιά μου ξενυχτάς μα δεν μου λείπεις λείπεις ναιιιι. Θες να με πάρεις πάρεις ως τα αστέρια για μια βόλτα ξανά. Λυπάμαι μα είναι αργά...
Σου εύχομαι να μάθεις να αγαπάς.



ΑΥΤΟΣ: Εγώ θα φύγω από σένα, μήπως σώσω τη ζωή μου. Τα φτερά μου τσακισμένα, ήσουν η καταστροφή μου. Σ' αφήνω τώρα στον επόμενο, τον άτυχο τον γκόμενο που θα 'ρθει στη ζωή σου. Είσαι γυναίκα επικίνδυνη, παραμονεύουν κίνδυνοι στο χάδι, στο φιλί σου.



ΕΓΩ: Απ΄τη ζωή μου είσαι απών, ε και λοιπόν. Δεν σταματάει η ζωή σε μια αγάπη. Απ΄τη ζωή μου είσαι απών, ε και λοιπόν. Τέρμα τα τόσα λάθη. Θέλω να πω την τελευταία λέξη. Τι έφταιξε μαζί σου δε θα ψάξω. Θέλω να κάνω ότι μου αρέσει και μέσα απ΄την καρδιά να το φωνάξω.


ΑΥΤΟΣ: Άλλη μια φορά θα σου το πω, όπου και να είσαι πάνω σου θα τρέμω, δυνατά θα φωνάζω σε μισώ. Τώρα σε μισώ γιατί δε μπορώ να σ'έχω. Πίστευα πως για μια ζωή θα μουν πάντα εκεί να σε περιμένω, μα ευτυχώς που είδα καθαρά πως ήταν όλα αυτά όνειρο καμένο.



ΕΓΩ: Θα'μαι αλλιώς, θα βγεις κι απ'το μυαλό μου για να'μαι εγώ ο εαυτός μου πια.
Θέλω να βγεις, να χαθείς κι όχι μέσα μου να ζεις. Πριν σε μισήσω, θα σ'αφήσω
γεια, πάω να ζήσω...
Βράδια κενά διψάω φιλί, γι'αυτό κερνάω ποτά και φλερτάρω πολύ.
Μ'όποιον κι αν βγω, τι ψάχνω να βρω αφού εσένα έχω χάσει.
Μα ας ξεχαστώ, κι ας μην σε ξεχνώ η ώρα να περνάει κάνω ό,τι μπορώ.
Θα'μαι αλλιώς, μαθαίνω διαρκώς. Λέω κι αυτό θα περάσει. Θα'μαι αλλιώς πιο δυνατή
με βαρέθηκα, βαρέθηκα.


ΑΥΤΟΣ: Μια σε έχω, μια σε χάνω κι όλο θέλεις παραπάνω. Σήμερα όμως είναι η μέρα που δεν πάει παραπέρα. Κλείνομαι και πια δεν έχω δύναμη να το ελέγξω. Το σκοτάδι που ΄χω κρύψει μ' αγκαλιάζει, με φωτίζει. Μια σε έχω, μια σε χάνω, όχι πια δε πάει άλλο. Πάλι πίσω με πηγαίνεις. Ένα δίνεις, δυο μου παίρνεις. Ίσως στα όρια να φτάσω, να τα χάσω, να ξεσπάσω. Τίποτα δεν έχει μείνει. Το κακό πια έχει γίνει.



ΕΓΩ: Μια ζωή εγώ δε ζούσα για μένα. Εγώ ζούσα για μας, μα εσύ, εσύ δε ζεις για κανένα
τον κανένα αγαπάς.



ΑΥΤΟΣ: Μη μου μιλάτε για κείνη. Δε θέλω να τη δω ξανά. Για πάντα έξω απ' τη ζωή μου να μείνει, τι κάνει δε μ' αφορά. Ούτε σαν σκέψη, ακόμα, δε θέλω απ' το μυαλό μου να περνά.



ΕΓΩ: Στη ζωή σου εγώ κομπάρσος
Που το βρίσκεις τόσο θράσος
Και σ' αυτούς που σ' αγαπάνε
Τη πλάτη σου γυρνάς
Μα τελειώνει η υπομονή μου
Θα σε βγάλω από απ' τη ζωή μου
Όμως πριν σ' εγκαταλείψω
Θέλω να σου πω
Ότι
Λυπάμαι για λογαριασμό σου
Και γι' αυτό το φέρσιμο σου
Ήξερες όσο κανένας πώς να με πληγώνεις και
Να κάνεις πάντα το δικό σου
Να κοιτάς τον εαυτό σου
Ν' αδιαφορείς για μένα
Και να προσπαθείς
Από εμένα ό,τι μπορέσεις
Να εκμεταλλευτείς.


ΑΥΤΟΣ: Κάτι μου λέει πως το τέλος μας λίγο πιο κάτω περιμένει.
Όλα τα λόγια πως χάθηκαν και μία λέξη απομένει που θα την πεις σε δυο λεπτά...
Κάτι μου λέει πως τελειώσαμε, κάτι μου λέει πως σε χάνω.
Κάτι μου λέει πως βιάζεσαι να πας μακριά.
Κάτι μου λέει με προσπέρασες, τόσο πολύ που δε σε φτάνω.



ΕΓΩ: Μου πήρες όσα ζήτησες και δε συζήτησες.
Μα όλα τα αμφισβήτησες και όλα τα ζητάς.
Γι' αυτό και ‘γω σε χώρισα, αναθεώρησα.
Γι' αυτό και σε τιμώρησα αλλού να τα χρωστάς.


ΑΥΤΟΣ: Δίνομαι, διχάζομαι τις ώρες μου μοιράζομαι με σκέψεις, μ' αναλύσεις που ποτέ δε φέρνουν λύσεις.
Πληρώνω, χρεώνομαι, αυτοσυγκεντρώνομαι, στ' αλήθεια πια δε θέλω εξηγήσεις.
Κλείνομαι, βυθίζομαι, τρέχω, χαραμίζομαι.
Κρατάω απ' όσα αγάπησα μεγάλες αποστάσεις.
Σφυρίζω, αποβάλλομαι σε μια οθόνη χάνομαι.
Γρίφοι οι πιο απλές μου αποφάσεις.
Τι ζητάς, τι θέλεις κάτι παραπάνω, σε κοιτώ και νιώθω το νιώθω σε χάνω.
Τι ζητάς, τι θέλεις κάτι παραπάνω, σε κοιτώ και νιώθω το νιώθω σε χάνω, το νιώθω σε χάνω.


ΕΓΩ: Αχ, να 'σουν αλλιώς.
Αλλιώς απ' ό,τι σε έχει φτιάξει ο Θεός.
Ο δρόμος της καρδιάς σου να 'ταν ανοιχτός, ναι, να 'σουν αλλιώς.
Στου έρωτα το τέλος να 'σουν ουρανός κι ο πόθος σου για μένα να 'ταν ζωντανός.


ΑΥΤΟΣ: Τι να σου πω για μένα, τι με ρωτάς κι εσύ.
Ερμητικά κλεισμένα είν’ όλα στη ψυχή.
Μου λες να τα ποντάρω όλα όσα έχω εγώ και εγώ άλλη μια ρισκάρω κι ας καταστραφώ.
Μη με κοιτάς μες στα μάτια, θα δεις μια αλήθεια κομμάτια, θα δεις και ό,τι σου κρύβω
και το πολύ και το λίγο.



ΕΓΩ: Αλλάζεις, αλλάζεις...
Αλλάζεις, αλλάζεις...
Μέρα τη μέρα και με τρομάζεις.
Σ' ένα τραγούδι θα κρύβεσαι με ίδιους στίχους ξανά.
Η νύχτα πάλι σε κέρδισε, σε χαιρετά.


ΑΥΤΟΣ: Αν μ΄αγαπάς θα περνάς το ίδιο δύσκολα με μένα.


ΕΓΩ: Μ' απογοήτευσες πολύ
Αλλιώς το είχα ονειρευτεί
για μας τους δύο
Έπεσα έξω δυστυχώς
Λάθος εκτίμηση εντελώς
Φταίω εγώ
Έκλαψα αμέτρητες βραδιές
μα πήρα απόφαση προχθές
Τέρμα ως εδώ
Σκουπίζοντας τα μάτια μου
μαζεύω τα κομμάτια μου
κι αποχωρώ
κι αποχωρώ.

Never Again

This 'never again' how many times is it really?

Νιώθω...

την καρδιά μου σαν ενα σκοτεινιασμένο δωμάτιο, γεμάτο υγρασία και μούχλα, αραχνοϋφαντα πέπλα της αιωνιότητας παντού, ανατριχιαστικοί θόρυβοι να σέρνονται στα πατώματα, σκιές να κρύβονται στους τοίχους, απόηχοι σβησμένων αναμνήσεων να αντηχούν σαν μελωδία από αλυσίδες και εγώ κέρινο ομοίωμα με τις ψευδαισθήσεις μιας ζωής που ποτέ δε θα μπορούσε να ήταν αληθινή.

Feels like 17 again!

I've watched this tonight and it smells like teen spirit. I cannot help wondering why do I feel seventeen most of the time?! Once again, I don't make sense, but fuck it anyway...


Now that I've lost everything to you
You say you wanna start something new
And it's breakin' my heart you're leavin'
Baby, I'm grievin'
But if you wanna leave, take good care
Hope you have a lot of nice things to wear
But then a lot of nice things turn bad out there

Oh, baby, baby, it's a wild world
It's hard to get by just upon a smile, girl
Oh, baby, baby, it's a wild world
I'll always remember you like a child, girl

Μια διευκρίνηση..

Όταν έγραφα για την τελευταία μου έξοδο, την προηγούμενη νύχτα, θέλω να κάνω μια διευκρίνηση που δεν ήξερα ότι ακούστηκε έτσι όπως το έγραψα. Η απογοήτευση μου για το μπαρ που έκλεισε νωρίς, περιοριζόταν στο no longer drinks available και κατά ουδένα λόγο δεν αναφερόμουν στην μηδαμινή γνωριμία που είχα με τον κάθε τυχάρπαστο νερόβραστο εγγλέζο.

Από ότι φαίνεται, πολλές φορές δεν εκπέμπω στα ίδια μήκη κύμματος με τον υπόλοιπο κόσμο και λέω ή κάνω πράγματα που δε μπορώ να καταλάβω πως θα τα αντιληφθεί ο άλλος. Και μάλλον από αυτό πηγάζουν οι πλείστοι καυγάδες μου με τον Κοινό Γνωστό.

A Day & A Nite Out

Μετά από πολύ, πάρα πολύ καιρό βγήκα επιτέλους έξω, ήπια fairly enough και διασκέδασα (αν και όχι όπως στην άγρια νίοτη μου). Είχα κανονίσει να βγω με την Anti μου και κάτι φίλους της που ήρθαν από το Exeter.

Η μέρα προμηνυόταν από το πρωί γλυκιά, με μια απειροελάχιτη μέθη λιακάδας. Για πρώτη φορά ξύπνησα μονάχη μου, άνοιξα το παράθυρο, χαμογέλασα στο απέναντι δέντρο και ετοιμάστηκα να βγω έξω. Είχα μια ανεξ'ηγητη διάθεση να περπατήσω δίπλα στον Τάμεση, να νιώσω την αύρα του νερού, να δω τουσ γλάρους να καυγαδίζουν για ψίχουλα, να μυρίσω τον ιδρώτα των πλοιαρίων. Τηλεφωνώ λοιπόν στον Κοινό Γνωστό, μιας και μένει κοντά στο Waterloo και κατά παράδοξο τρόπο δε χρειάζεται καν να τον πείσω για τον περίπατο. Βρεθόμαστε στο σταθμό, στην αρχή αμίλητοι και οι δύο, μετά εγώ σκάζω ένα χαμόγελο και αυτός μου ρίχνει ένα αναπάντεχο φιλί. Κρυώνω, οι ηλιακτίδες με ξεγέλασαν ξανά και δε φόρεσα σακάκι. Μου δίνει το δικό του χωρίς να το ζητήσω.

Κόσμος πολύς. Είχε παζαράκι βιβλίων. Τον πιάνω από το χέτι και κυριολεκτικά I drag him to the small tables, filled with books. Αυτός αφοσιώνεται σε ένα βιβλίο για το ποδόσφαιρο και εγώ αναζητώ κάτι που θα με συγκινήσει. Βρίσκω ένα φτηνό ρομάντζο που διαδραματιζόταν στηντσαρική Ρωσσία και ένα θρίλλερ για ένα κόκκινο δωμάτιο. Εννοείται πως επιλέγω το βιβλίο με την επικεφαλίδα τρόμου. Πληρώνω και περπατούμε προς την μικρή αποβάθρα. Στεκόμαστε σαν τους χάχες, ρουφώ αχόρταγα όλες τις ηλιακτίδες που μπορώ να παγιδεύσω ενώ αυτός με κρατά αγκαλιά. Μαλλώνουμε πολύ τελευταία. Περισσότερο από άλλες φορές. Παρόλα αυτά, εκεί που νιώθω ότι είμαι μουδιασμένη, ότι το κορμί μου και η ψυχή μου δε νιώθουν τίποτα, τα ανατρέπει όλα με ένα ανέμελο χάδι, με ένα υγρό φιλί.

Το βράδυ έχω κανονισμένη έξοδο. Ανυπομονώ πολύ, ίσως γιατί θα βγω χωρίς εκείνον. Αυτός φοβάται. Αλλά έχει γίνει πλεόν η ζωή μου. Δεν είναι τυχαία που κάποτε τον αποκαλώ έτσι, όσο και να μισώ αυτή τη διάπίστωση. Αυτός φοβάται. And he better! Ίσως αρχίσει να μου συμπεριφέρεται καλύτερα. πριν φύγω με ρώτησε αν με κάνει δυστυχισμένη. Βσικά ήταν περισσότερο ρητορική ερώτηση. 'Πολύ' του απάντησα και φεύγω σα σίφουνας για ακόμα μια φορά αφού το συνήθισα πολύ τελευταία και χτυπώ με φόρα την πόρτα.

11 περίπου η ώρα και συναντιέμαι με την Anti και την παρέα της κάπου στο Holborn station. Νιώθω τρομερή ανακούφιση που δεν οδηγώ εγώ το πλήθος. Μας καθοδηγεί ο Σ., ο ξάδερφος. Πάμε σε 2-3 club, μια γραμμή να περιμένει... Αναμενόμενο όμως. Αρχίζουμε να περπατούμε μέσα στην όχι και τόσο παγωμένη νυχτιά, μέχρι που τα βήματά μας μάς οδη΄γούν στο bar Blanca. Χάτε, αφού δε θα πά με στο βραζιλιάνικο club, we should try this. Μπαίνουμε μέσα, I really like what they've done with the place. With all the mirrors and all, it reminds me of Graffiti in Limassol... Limassol, how I've missed you... Ανοίγουμε μια μπουκάλα κρασί και τη πίνουμε πολύ πιο σύντομα από όσο έπρεπε. Κάποιος λέει ιδέα να try some other place. Ξαναπιάνουμε τους δρόμους σαν μια παρέα φτηνοί μεθύστακες με ακριβά ρούχα. Γυρίζουμε στο Covent Garden, από εδώ, από πιο εκεί, εγώ μια ζωή χαμένη και να μη ξέρω ούτε που πάμε ούτε που βρισκόμαστε (δηλαδή να δω πότε θα μου κάνει κάποιος δώρο ένα fucking GPRS!). Χωρίς να το καταλάβω αρχίζω να μιλώ στα ισπανικά. Πεθύμησα τους φίλους μου. Ίσως και να πεθύμησα την άσωτη ζωή μου, τα καθημερινά χαραμίσματά μου στα bar, τη γλυκιά λησμονιά που σου προσφέρει το ποτό...

Όλοι οι πιθανοί τόπoι απορρίπτονται! ΟΥΦ! Αφού έμπλεξα με παρέα γεροντάκια. Άσχετο πως είμαι η πιο μεγάλη σε ηλικία. Όλη η παρέα 22, εγώ 23. ΟΥΦ! Τελικά αποφασίζουν να πάνε σπιτάκι τους. Εγώ όμως I'm in the mood of drinking some more. I feel that I really need to. Νομίζω ότι ξύπνησε η Μάρλεν της Γρανάδας και του Σκαραβέου... If that's the case, God saves us all! Αποχαιρετώ την παρέα, ο ξάδερφος πολύ γλυκά με ρωτά αν είμαι σίγουρη για την απόφασή μου να επιστρέψω μονάχη πίσω στo Bar. Απαντώ it's nothing big deal, τους αποχαιρετώ όλους με ένα φιλί και πιάνω για ακόμα μια φορά τον μοναχικό μου δρόμο. Ευτυχώς πρόλαβα να πιω 2 smirnoff, 2 corona και 1 black russian. Σχεδόν σταμάτησα να τον σκέφτομαι. Μου πιάνει και κουβέντα ένας στο bar. Δυστυχώς κλείνει πριν προλάβω να παραγγείλω ακόμα ένα ποτό. Hostia!

Περπατώ περπατώ στην μεγάλη πόλη που δε φαίνεται να κοιμάται νωρίς, έστω και αν τα bar για μένα κλείνουν πολύ νωρίς. Αναζητώ μια στάση. Προσανατολίζομαι παρόλη την γλυκιά, πολύ γλυκιά ζαλάδα μου και μπαίνω σε ένα λεωφορείο που υπέθεσα ότι πηγαίνει προς τις εστίες μου. Ευτυχώς διαπιστώνω ότι η απόφαση μου ήταν σωστή. Έφτασα σπίτι. Άνοιξα τον υπολογιστή. Γράφω. Χωρίς να προηγείται σκέψη. Κοιτάζω το κρεβάτι. Ξέρει πως θα θεραπέυσει την απέραντη κούρασή μου. Κλείνω τα μάτια. Βυθίζομαι νοητά στα σεντόνια. Κλέινω τον υπολογιστή. Θα προσπαθήσω να μη του τηλεφωνήσω.



P.S. Έστω και αν η μπουκάλα κρασί δεν ήταν ροζέ, θα ήθελα να αφιερώσω το τραγούδι αυτό στο φιλάνθρωπο κρασί που μου χάρισε την ηρεμία που τόσο ποθούσε η διψασμένη μου ψυχή, especially tonight.

You and your friends
Boxes of ten
Cool to the touch
You warn me so much
The white to your left
The red to your right
Are all that I'd seen
Til I realised the love that I seek
Lies right in-between

Rose
I love ya
Especially today
Rose
I love your delicate way

The chill in my veins
Relieves me from pain
Again and again
I lose all control
Your taking your toll
And i'm no longer sane
Dont be afraid
The love that I show is the love that you made
So dont be afraid
'Cos your in control
I'm just your slave

Rose,
I love ya,
Especially today,
Rose,
I love your delicate way.

What the Hell is going on?(Part 2)

Okey, enough misery! C'mon people!

Just thought of this song, and it immediately cheered me up! I hope it does the trick for you as well. Though, the lyrics are not that relevant with the possitive energy it confered me...

Anwz, this verse is great
'No challenge should be faced without a little charm & a lot of style'!

What the Hell is going on?

OMG! What the hell is going on lately? Διαβάζοντας διάφορα bloggs these couple of days, συνομιλώντας με γνωστούς, παρακολουθώντας αγνώστους στο δρόμο, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η πλειοψηφία του κόσμου διάγει περίοδο 'curse', ή όπως το έθεσε κάποτε η Λένη μου, 'black cloud effect'. Everybody (ok, obviously NOT everybody, just let me make my argument here) seems to feel gloomy, sad, others in a normal way and some others in a more maniocatathliptic kinda 'cry my heart out' situation. Τι να πω και γω, που όλα τα περίμενα μα έγιναν αλλιώς?

Τις τελευταίες ημέρες ξανα-ανακάλυψα το αστείρευτο φλογοβόλο πάθος μου για την μουσική. That's indeed good news Nash! Έτσι λοιπόν θα ήθελα να μοιραστώ ένα τραγούδι που έστω και αν ταιριάζει με το γενικό ruling κλίμα μιζέριας, it's so sweet and fragile and warm like your favorite blanket in the winter. Νομίζω πως οι καλλιτεχνικές ψυχές θα απολαύσουν το βίντεο. It's kinda creepy, but I really like it.

Στην τελική, μάλλον το χειρότερο για έναν άνθρωπο είναι η μοναξιά. Δεν αναφέρομαι στον τύπο μοναξιάς που οι ίδιοι επιλέγουμε, είτε γιατί έχουμε τις μαύρες μας, είτε γαιτί έχουμε γενικά το μαύρο μας το χάλι, ούτε για τις φάσεις που θέλουμε να σκεφτούμε και κλειδωνόμαστε στο δωμάτιό μας. Είναι το είδος της μοναξιάς που απλώνεται σα μουσαμάς στην ψυχή, της προκαλεί ασφυξία, είσαι μόνος σου σε ένα άδειο δωμάτιο χωρίς φως σωρίς ήχο χωρίς τίποτα, το απόλυτο κενό... Ok, ίσως να το φιλοσόφησα λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε.


There's no light in the hall
There's no sound here at all
Emptiness, emptiness, rules
Why'd I wanna come home?

Help me please
I'm in need
Cause being alone scares the life out of me
Help me please
I'm in need
Cause being alone scares the life out of me
Being alone scares the life out of me

Breaking down on the stairs
Hello lonliness, Hello despair
All of this, all of it wrong
You won't ever come home

The Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Yap, you guessed right. I watched the movie today and it was brilliant. It might have help that I have watched it at this specific phase of my existence. And why am I writing in english? Oh, wait... Why am I thinking in english...? God, I don't have time for this right now. I'm tired, I'm hungry, I'm thirsty, I got a headache and I want to go to bed (ok, I'll do it but before I'll take a quick walk into the kitchen...).

Watching the movie, it felt like it was written just for me. Wait, waiiiit, I'm not such an egocentrical egomaniac person (only within the legitimate limits). But, I mean the story is about two people who could so easily be me and him. I'm a dysfunctional free spirit and he is emotionally withdrawn. C'mon! I couldn't possible think of a better description.

Anywayz, it got me thinking (sometimes I do that, don't get used to it though). Wouldn't it be so fucking great if you could erase somebody off of your memory? Cease those annoying memories from swirrling into your head? Driving you crazy?

Things are simple.
'She was not happy. She wanted to move on. We provide this possibility. We rid you of painful memories and allow you a new and lasting peace of mind you've never imagined possible'.
Cos after all, 'people are a mess of sadness and phobias'.

Though the procedure in the movie is fictional, recent research has shown it is possible to successfully erase selective memories in lab mice. Such a procedure may lead to cures of post-traumatic stress (http://en.wikipedia.org/wiki/Eternal_Sunshine_of_the_Spotless_Mind). So, sign me up doc.

'I already forget how I used to feel about you'

Who was faking it all along?

The following song is applicable to various cases, according to one's own repertoire of experiences, personal opinions and inner reflection.

So...

Who's to know if your soul will fade at all
The one you sold to fool the world
You lost your self-esteem along the way

Good god you're coming up with reasons
Good god you're dragging it out
Good god it's the changing of the seasons
I feel so raped
So follow me down
And just fake it if you're out of direction
Fake it if you don't belong here
Fake it if you feel like affection
Woah you're such a fucking hypocrite

And you should know that the lies won't hide your flaws
No sense in hiding all of yours
You gave up on your dreams along the way

I can fake with the best of anyone
I can fake with the best of em all
I can fake with the best of anyone
I can fake it all




P.S. The lead singer is sooo bloody sexy and with that voice... Good God!He's giving me reasons... Roar!

Si tu no vuelves...

Σήμερα επιστρέφει. Έχει περάσει μια βδομάδα. Εμένα μου φάνηκαν 1000 χρόνια. Νομίζω ότι έχω ξεχάσει το πρόσωπό του. Μετά όμως σκέφτομαι τη στιγμή που θα με ακουμπήσει. Θα είναι σα να με ακουμπά για πρώτη φορά ένα γνώριμο χέρι. Και πέρσι όταν ερχόταν Barcelona ή όταν εγώ ερχόμουν London και είχε να ειδωθούμε μήνες, έτσι ένιωθα.

Νομίζω ότι νιώθω νευρικότητα. Δε ξέρω αν όντως νιώθω νευρικότητα ή αν κάνω αυθυποβολή στον εαυτό μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι τον έχω επιθυμήσει, άπειρα... God, that really sounds pathetic. Το χειρότερο είναι ότι μάλλον δε με νοιάζει.

Πριν τον τελευταίο μεγάλο μας καυγά, σκεφτόμουν πόσο πολύ θα μου λείψει όταν θα πήγαινε σε αυτό το ταξίδι. Μου έχει λείψει 1000 φορές παραπάνω από όσο φανταζόμουν. Τι θα κάνω το καλοκαίρι?

Στο mp3 μου συνέχεια αυτό το τραγούδι...




P.S. Το video το πιο άσχετο που είδα EVER! Άσε που μου θυμίζει γυμνάσιο και είναι και totally άσχετο το concept από το νόημα του τραγουδιού... Ένηγουέηζ, απλώς μου αρέσει πολύ αυτή η εκδοχή. To original is de Miguel Bose, creo...

Y cada noche vendre una estrella a hacerme compania
Que te cuenta como estoy y sepas lo que hay
Dime amor amor amor
Estoy aqui, no ves?
Si no vulves no habra vida,
No se lo que hare...

Goodnight, goodnight

Νομίζω έφτασε ο καιρός να πληροφορήσω την παρέα μου με τις νεότερες εξελίξεις αναφορικά με τον πολυτάραχο χωρισμό μου. Πριν προχωρήσω θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους αγαπημένους μου φίλους για όλη την υποστήριξη που μου πρόσφεραν. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στη Leni, τη Nash, την Αννούλα του Χιονιά και την Πιερίνα που έπρεπε να υπομείνουν τα παραμιλητά μου και τα μυξοκλάματα στο τηλέφωνο. Ευχαριστώ για τα λόγια συμπαράστασης, καθώς επίσης και για την υπενθύμιση ότι σε μια κατάσταση υπάρχουν διαφορετικές οπτικές εκδοχές και εξαρτάται από τον viewer και τη θέση του. Αφού δε μπορώ να διαβάσω, έστω και αν έχω να παραδόσω εργασία αύριο (η οποία να σημειωθεί ότι δεν είναι τελειωμένη), χάτε ας προβώ στο γράψιμο του blog. Πληροφορούνται αναγνώστες που πάσχουν από διαβήτη να εγκαταλείψουν πάραυτα το μπλογκ, για το λόγο ότι η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει πολλή ζάχαρη και μέλια...

Λοιπόν, μετά την προηγούμενη ανάρτηση και αφού κρεμμάστηκε και η τελευταία μου ελπίδα, πάω για ύπνο. Ήξερα ότι όλα είχαν τελειώσει. Είμασταν και οι δυο θυμωμένοι, αυτός θα πήγαινε Ελλάδα για διακοπές με την αντροπαρέα την επομένη και εγώ απλούστατα δε θα του ξαναμιλούσα, ποτέ. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Βασανιστικές σκέψεις φυσούν μακριά την μαγική σκόνη του Μορφέα. Βάζω το παλτό μου και πάω έξω να κάνω ένα τσιγάρο. Δεν είμαι καπνίστρια. Infact I am a firm antismoker. Αλλά όταν είμαι απόλυτα βιδωμένη προτιμώ να καπνίζω ένα τσιγάρο παρά να το σβήνω πάνω μου. Και μετά να βουρτσίζω τα δόντια μου 1000 φορές. Η νύχτα κρύα, αλλά η ψυχή μου πιο παγωμένη. Στέκομαι στο περβάζι, έξω από το reception. Γαμώ τα σπίρτα μου μέσα που δε μου κάνουν τη χάρη να μου χαμογελάσουν μια φλόγα. Μου προσφέρει φωτιά ο φύλακας και μου λέει ότι έχει κόψει το κάπνισμα. Yeah, right I think. He told me the same thing last month. Γυρίζω το κεφάλι μου προσ την πλευρά του πάρκου. Μερικά φώτα γεννούν σκιές στους τοίχους, ο άνεμος σπρώχνει τα φύλλα στον δρόμο και μια φιγούρα φαίνεται από μακριά. Διακρίνω τη μορφή του μέσα στην ομίχλη της νύχτας. Ονειρεύομαι μήπως? Μπορεί να μισοάδειασα την μπουκάλα με το Baileys στο ψυγείο αλλά ποτέ μου δεν είχα παραισθήσεις. Ίσα ίσα που μου βάρυνε τα βλέφαρα και με βύθιζε γλυκά στον πολυπόθητο ύπνο.

Έρχεται κοντά μου. Δε μιλά. Κανείς από τους δυο μας δε μιλά. Δε μπορώ να τον κοιτάξω στα μάτια. Δεν του αρέσει να καπνίζω. Σκέφτομαι ότι δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Αποφασίζει να μιλήσει αφού πρώτα πάει να με αγκαλιάσει. 'Πάμε μέσα?'. Κοντοστέκομαι. θέλω να βάλει τα χέρια του γύρω μου, να με ζεστάνει. Αλλά τραβώ πίσω. Το ξέρει ότι θα με αγκαλιάσει. Πάντα το κάνει στο τέλος. Δε μπορώ να αντισταθώ. Νιώθω την ανάσα του στο σβέρκο μου και μυρίζω την κολόνια του. Και ξαφνικά ένιωσα σα να είμαι σπίτι μου. Σβήνω το τσιγάρο και πάμε στο δωμάτιο μου. Κάθεται στην καρέκλα. Κάθομαι στο κρεβάτι. 'Έλα κοντά' με καλεί. Εγώ διστακτική. Το επαναλαμβάνει. Υπακούω διστακτικά στα λόγια του.

Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι. Μιλούμε. Τον ρωτώ αν είμαστε 'μαζί'. χρησιμοποιώ εισαγωγικά cos it's complicate to explain. It is always complicated when it comes to him and me. Μου απαντά πως όχι, ότι δε μπορούμε να είμαστε μαζί. Αρχίζω να λέω πράγματα που θα τον πληγώσουν. Είμαι καλή σε αυτό το παιχνίδι. Θέλει να φύγει. Αλλά δεν τον αφήνω. Ξαφνικά με αρπάζει. Δεν ξέρω αν με πονά περισσότερο το ότι με κρατά τόσο σφιχτά ή αν επειδή με βλέπει με εκείνο το βλέμμα 'Why you have to be so bitch sometimes'. Γυρνώ στο πλάι. Ακούω την ανάσα του αλλά δε μπορώ να αφουκραστώ τις σκέψεις του. Σε λίγο ακουμπά τα υγρά μάγουλά μου. Με γυρίζει και μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Και εγώ τον κοιτώ με το παραπονιάρικο μου βλέμμα και του λέω 'You better fix it or else...'. Ξεσπούμε και οι 2 σε γέλια. Είμαι πολύ αστεία όταν ξεκινώ τις απειλές μου με τέτοιο τρόπο.

Μιλάμε με τις ώρες. Και το πρωί έχω μάθημα. Και είναι Σάββατο. Και δε θέλω να πάω αλλά πρέπει. Μου λέει ότι πρέπει να κοιμηθώ. Εγώ δε μπορώ. Θέλω να του μιλήσω. Μου είχε λείψει πολύ. Να του διηγούμαι κάθε τι παλαβό που μου συνέβαινε, να γκρινιάζω που δε μου έχουν φτιάξει το μπάνιο, να τον απασχολώ με τουσ προβληματισμούς μου σχετικά με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας και το ρεύμα στον Κόλπο του Μεξικού και αυτός να με κοιτά σιωπηλά και να προσπαθεί να συγκρατήσει τις αναλαμπές γέλιου του. Σε 2 ώρες έχω μάθημα. Πριν κοιμηθώ, γυρίζω και του λέω: 'Τελικά είναι τα γενέθλια σου σήμερα. Να ζήσεις και σσσσ, μη πεις τίποτα'.

Ντριιιιιν ντριιιιιν. Το ξυπνητήρι. Έχω αργήσει!

P.S. Όπως λέει και η Sike, η παρούσα ανάφλεση ενδέχεται να αναφλεγεί και να αυτοκαταστραφεί σε 3, 2, 1....

P.S 2. Πώς θα μπορούσα όμως να τον διώξω, όταν πιάνει το λεωφορείο η ώρα 2 το πρωί, δεν έχει στάση κοντά στις εστίες μου, κατεβαίνει κάπου στα ανάθεμα και έρχεται μέσα στο βοριά και το αγιάζι τις αφιλόξενης νυχτιάς?

P.S 3. Ακόμα δεν έχουν διορθωθεί πλήρως τα πράγματα... Αλλά σκέφτηκα πολύ αν θα έγραφα το συγκεκριμένο ποστ. Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο ψες, μάλλον σήμερα τα χαράματα και τον ρώτησα αν σκοπεύει να ξαναχωρίσουμε σύντομα. Να μη γράφω άδικα το ποστ κιόλας. Άσε που οι φίλες μου έχουν πάθει συγχιστική κρίση κάθε φορά που τους λέω ΄χώρισα', 'not'. Αυτός μου είπε πως είμαστε εντάξει. Αλλά εγώ μπορώ να λάβω υπόψη τα λόγια ενός μεθυσμένου? Μμμμ...

Everlong

Mi amor,

δε ξέρω γιατί συνεχίζω να σε αποκαλώ έτσι, ή αν ακόμα έχω το δικαίωμα. Αυτό που ξέρω και μάλλον χωρίς καμιά βεβαιότητα είναι ότι δεν πρέπει. Αλλά υποθέτω ότι είμαι από εκείνα τα άτομα που they will never learn. Αυτό μάλλον μπορώ να το πω για μένα. Και έτσι γράφω αυτή την τόσο σκοτεινή νύχτα σκέψεις σκόρπιες διαποτισμένες με ανόητα συναισθήματα και τις αναμνήσεις λέξεων που δεν έπρεπε να ειπωθούν ποτέ.

Καθυσυχάζομαι με τη σκέψη ότι ποτέ δε θα διαβάσεις τις σκέψεις μου, εγώ βαρέθηκα να μιλώ πλέον, αν και ευχόμουν να καταλάβαινες. Όχι πια. Βαρέθηκα. Στην αρχή ήμουν θυμωμένη, μετά ένιωσα πληγωμένη. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από μια πληγωμένη γυναίκα. Υπήρξα πολλές φορές παράδειγμα για αυτό. Στην προηγούμενη μου ζωή πριν από σένα. Κάποτε σκέφτομαι ότι αυτή η ζωή δεν τελείωσε ποτέ. Η φάση μας ήταν απλώς ένα διάλειμμα από αυτήν, μια στιγμιαία παύση. Κάποιες άλλες φρές σκέφτομαι ότι ήταν μια ιστορία καταδικασμένη στην αποτυχία από την αρχή. Σου είπα πολλές φορές ότι είμαστε ένα λάθος, ένα μεγάλο λάθος. Και εσύ, έβαζες το δάκτυλο σου μπροστά από το στόμα που τόλμησε να ξεστομίσει αυτές τις λέξεις, με κοίταζες με το καθυσυχαστικό σου βλέμμα και νόμιζα ότι όλα θα ήταν εντάξει.

Αφέθηκα στα λόγια σου. Ίσως και να μην ήταν ψεύτικα, Όμως η ουσία είναι ότι έριξα τις άμυνες, σε άφησα να περάσεις στο απόρθητο φρούριο της ύπαρξής μου, σου αποκάλυψα κάθε κρυφή μου σκέψη, κάθε ξεχασμένη μου επιθυμία, κάθε καλά κρυμμένο φόβο μου. Δε σε κατηγορώ όμως. Το μόνο άτομο που μπορώ να φταίξω για αυτό, ίσως και να μισήσω δεν είναι άλλο παρά ο ίδιος ο εαυτός μου. Απορώ πως μπόρεσα να πιστέψω ότι το δικό μου παραμύθι θα είχε χαρούμενη τέλος. Και δε λέω ευτυχισμένο γιατί ποτέ δε πίστεψα στην ευτυχία.

Είναι τόσα πολλά που θέλω να σου πω, αλλά δε θα το κάνω. Θα ήθελα να σου πω για παράδειγμα Χρόνια Πολλά για σήμερα, έστω και αν δε θες να δίνεις καθόλου σημασία στις γιορτές. Αλλά εγώ θα σου έλεγα πόσο ευγνώμων είμαι για αυτή την μέρα που γεννήθηκες. Πως θα σε είχα γνωρίσει αλλιώς? Επίσης, μάλλον δε θα το θυμάσαι αλλά είμαστε μαζί ενάμισι χρόνο ακριβώς. Νόμιζα ότι αυτή η περίεργη σχέση θα είχε ακόμα 6 μήνες ζωής. Ο ασθενής πέθανε όμως πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Τις πρώτες μας νύχτες συνήθιζα να σου λέω για τις ορμόνες των ερωτευμένων ανθρώπων. Ότι απλούστατα οι αδένες τους εγκρίνουν ουσίες που έλκουν τις ορμόνες του άλλου ατόμου και έτσι νομίζουν ότι είναι ερωτευμένοι. Στην πραγματικότητα όμως ο εγκέφαλος απελευθερώνει δέσμες φερομόνες και άλλες χημικές ουσίες που στέλνουν αυτά τα μηνύματα. Όλο αυτό το συνονθύλευμα ορμονών και τάχα συναισθημάτων διαρκεί το πολύ γύρω στα 2 χρόνια. Τις ίδιες επιπτώσεις μπορείς να έχεις και με ένα τσιγαριλίκι, χωρίς το heartbreaking ofcourse. Δε μπορώ καν να θυμηθώ τι είχαμε κοινό εξ αρχής, εκτός από τις interactive hormones. Γιατί το γούστο μας στης μουσιή δε θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικό. Όσο για τις ταινίες δε το συζητώ. Έπρεπε να καταλάβω ότι οδηγούμε στην αντίθετη κατεύθυνση τότε που σου είπα να βλέπαμε ένα επεισοδιο της Buffy και εσύ μου έριξες ένα βλέμμα, λες και σου είπα να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε στην Κούβα να γίνουμε έμποροι ναρκωτικών.

Στην αρχή ευχόμουν μονάχα να μπορούσες να καταλάβεις. Σήμερα ήθελα να σε δω, πάρα πολύ. Αποκοιμήθηκα στο κρεβάτι και ήθελα να ανοίξει η πόρτα και να με ξυπνήσεις με τα χάδια σου. Όχι πια. Αυτή τη φορά έχουμε χάσει. Αλλά θα συνηθίσω. Δεν είναι έτσι που κάνω πάντα? Θα είμαι ok eventually. Έκλαψα τόσο που δε μπορώ άλλο. Περνώ τη φάση κατάθλιψης μου με το να βάζω συνέχεια και συνέχεια και ξανά συνέχεια τραγούδια όπως το immortal (ελπίζω να μην οργανώσουν καμιά εξέγερση από τα γύρω δωμάτια και να με σκοτώσουν στον ύπνο μου). Ξαπλώνω στο κρεβάτι τα βράδυα χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ, να με παίρνει ο ύπνος στις 8 το πρωί και μετά να με ξυπνούν είτε οι καθαρίστριες με τις vacuum cleaners είτε τα fire alarms τους (Hostia puta!). Κανείς μας δεν μπορεί να αλλάξει τους τρόπους του. Δε νομίζω να ήταν και δίκαιο κιόλας. Έτσι, εσύ θα τραβήξεις κάποιον άλλο μονοπάτι και εγώ θα προσπαθήσω να βρω τον δρόμο που θα με οδηγήσει στην ζωή μου πριν απο την γνωριμία μας.

Σου είπα πως δεν έχω τίποτα ωραίο να θυμάμαι από αυτή την σχέση. Είπα ψέματα. Υπάρχουν πολλές όμορφες χρωματιστές πεταλούδες σε κάποιο ξέφωτο στο μυαλό μου. Απλώς for the time being, είναι κάπως δύσκολο να τις διακρίνω με το σκοτάδι and all.

I love you a little less than before...

There's still a little bit of your taste in my mouth
There's still a little bit of you laced with my doubt
It's still a little harder to say what's going on





I put your picture away
I wonder where you been
I can't look at you while I'm lyin' next to him
I put your picture away
I wonder where you been
I can't look at you while I'm lyin' next to him

I was off to drink you away