Με κάθε σεβασμό προς την κυρία Αχάπαρη και Family.
Πάω στο θέατρο Παττίχειο, ενώ έπρεπε να είμαι στο Ριάλτο. Παρκάρω και τηλεφωνώ στη Σώτι (Σ'οτιιιι σου τ'ορκίζομαι οοοοοοτι).
Μ= η υποφαινούσα άχάπαρη, meaninh me
S= Soti
M= Κόρη έφτασα. Donde estas? Ήβρες πάρκιν?
S= Παρκάρω σε ένα στενό που έχει ένα studio...
M= Αα, ναι,νομίζω ξέρω που είναι (Ασφαλώς).
Περπατώ έξω στο προαύλιο και ξανατηλεφωνώ.
Μ= Κόρη, έχει 1000 άδειο πάρκιν δαμέ. Αλόπως δε θα έχει πολύ κόσμο. Μα πού είσαι? Γιατί δε σε βλέπω?
Σ= Είμαι έξω στην είσοδο.
Μ= Και εγώ.
Silence.......
M= Ooops! Έπαθα φλασhιά. Είμαι σε λάθος τόπο, ΠΑΛΕ! Έρχομαι σε 5 λεπτά.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Maura Mesanyxta. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Maura Mesanyxta. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Τι σημαίνει οικονομική ΚΡΙΣΗ
Οικονομική κρίση σημαίνει να πηγαίνεις στο θέατρο, να απλώνεις το χέρι σου για να πάρεις το πρόγραμμα και μια φωνή να σου λέει: 5 ευρώ.
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Pick up Lines etc
Χτες η Μελένια και εγώ αποφασίσαμε να βγούμε έξω σε γνωστό μπαράκι της πόλης. I pick her up and vrum vrum vrum here we are. Προειδοποίηση προς τους υπήκοους του Άρη ότι το παρόν κείμενο δεν έχει οποιοδήποτε σκοπό ευνουχισμού του είδους και as far as the ladies go, girls, I admit that sometimes we don´t handle the situation properly.
Να περιγράψω λίγο τον περίγυρο in order to get you the picture. People, drinks and loud music. Melenia and I find a spot at the bar and we enjoy our first mojito. The persons next to us are having a birthday cos a chocolate cake is flirting with me on my left side. Suddenly, somebody is asking if can squize next to me to get an order. I smile and I politely move to the side. Ακολουθεί η εξής συζήτηση όπου Ε=Εγώ και Α=ο Άλλος.
Α= Ευχαριστώ που μου άφησες χώρο.
Ε= Τίποτε.
Παύση.
Α= Πώς σε λένε?
Ε= Πώς σε λένε εσένα?
Α= 0000000 (Actually, I was so UNinterested that don't even remember).
E= Mαριλένα.
Ακολουθούν οι συστάσεις μεταξύ της παρέας και εγώ αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει όλη η ήδη τελειωμένη φάση. I WISH!
Α= Γιορτάζω επειδή εχώρισα.
Ε= (Να πω και εγώ, οξά εννά του δώσω θάρρος?). Α ναι? Ήντα καλά.
Παύση.
A= Είσαι πολύ όμορφη.
Ε= Ευχαριστώ.
Α= Έχεις στυλ. Δεν ειναι ανάγκη να είναι κάποια ψηλή.
Ε= Εεεε, thanks I think (Λαλείς να το είπε cos most the women of the place were Russian???).
A= Πολύ ωραία τα μαλλιά σου. Είσαι σαν τον ήλιο.
Ε= Τι εννοείς? Enough hot to burn somebody? αστειεύω εγώ but I reckon I was the only one who found that funny.
A= Εν τούτο το στυλ σου, τα μαλλιά σου (Ok, that's my weak spot :D)
Ε= Okaaay, αρκετά με τα κομπλιμέντα.
Εντωμεταξύ η Μελένια να θέλει να ανοίξει η γη και να μας εξαφανίσει είτε εμάς είτε αυτούς. Εγώ από την άλλη άρχισα να δυσανασχετώ με την ασχετοσύνη μερικών και να αναρωτιέμαι Why do these things ALWAYS happen to ME?! *SIGH*
In the meanwhile, I was checkinh out a guy at the other side of the bar. It made me curious and that shocked me a bit. He stared. I stared. It's been so long I don't even remeber the GAME. And I was sooo good. Atleast that I remember.
Η Μελένια άρχισε να δυσανασχετεί πραγματικά όσο εγώ άρχιζα να μοιράζομαι το ίδιο συναίσθημα ενώ και οι δύο μαζί αναρωτιόμασταν αν πραγματικά μας είχαν κατσικωθεί οι (άσχετοι) τύποι. Σε κάποια φάση νομίζω πηγαίνουν έξω για τσιγάρο. YES ρε! Απλώνω στο μπαρ και παραγγέλλουμε 2 Absolut Mango wit Apple Juice. Η Μελένια ενθουσιάζεται με το band και εγώ συνεχίζω to stare, always μπουκωμένη my chocolate cake. Σε κάποια ανυποψίαστη στιγμή -and I 've had pleeenty of these- έρχεται ένας άλλος (άσχετος) τύπος, ο Α2= ο Άλλος 2.
Α2= Αναρωτιόμουν αν μπορείς να μου δώσεις τούρτα?
E= (Αφού κατάφερα να μην πνιώ0! Συγνώμη?
Α2= Έτω ήρτα για λίγη τούρτα. Έβλεπα σε απέναντι που το μπαρ και σκέφτηκα ότι ήθελα να μου δώσεις ένα κομμάτι.
Ε= Help yourself, απαντώ και αμέσως τον σουτάρω στη γνωριμία με τους δίπλα που είχαν τα γενέθλια.
Btw να σημειωθεί ότι ο άσχετος Α2 ήταν στην παρέα του staring partner μου. Yeah, I know. What the FUCK?!
Α2= Ξέρεις, έννεν που τα αλήθεια που ήθελα τούρτα, απλώς ήθελα να σου μιλήσω εσένα.
Ε= (ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΖΩ ΑΥΤΟ!!!). Ναι, α?
Α2= Ουφ, θέλω ένα τσιγάρο. Αγχώθηκα πολλά ώσπου να έρτω να σου μιλήσω.
Ε= Έννεν τόσο τραγικό όμως right?
A2= Έβλεπα σε τόσην ώρα... Δεν μπορούσα να μην έρθω.
Ε= (Ναι, και εγώ έβλεπα at that direction, but at YOUR FRIEND)!
Η Μελένια να θέλει να ακολουθήσει το ένστικτο της που συνήθως σ΄αυτές τις περιπτώσεις is screaming 'Let's get the HELL outta here' και εγώ να επιμένω ότι της κάνει καλό η συναναστροφή με κόσμο (άτε, οποιονδήποτε κόσμο). Ακολουθεί μια συζήτηση που δε τη θυμάμαι είτε γιατί πραγματικά η όλη φάση μου ήταν τόσο αδιάφορη, είτε γιατί ρουφούσα το Absolut Mango-Apple σαν να νόμιζα ότι ήταν μονάχα χυμός μήλου. Ο Α1 και ο φιλαράκος του βρήκαν σε κάποιες άλλες δεσποινίδες από το ανατολικό μπλοκ για να ρίξουν τα δίχτυά τους ενώ ο Α2 πήγε να πάρει την τούρτα στους φίλους του μετά από παράκλησή μου. Σκέφτομαι ότι μόλις επιστρέψει θα του πω ότι I actually like his friend αλλά η Μελένια με βλέπει με ένα δολοφονικό ύφος και μου απαγορεύει καν να το ξανασκεφτώ. ΟΥΦΟΥ ΚΟΡΗ!
Σε κάποια φάση η Μελένια μου λέει ότι ήρθε και είναι ακριβώς πίσω μου. Νομίζω της λέω ένα ευχαριστώ και αγνοώ παντελότατα την παρεξήγηση που σκάει μύτη.
Η Μελένια εννοούσε εκείνο τον τύπο, τον αψηλό μελαχροινό who I was playing quietly with for the most part of the night, and I thought it was about the short smurf that was hitting on me... *SIGH2*!
Μέχρι να καταλάβω τι έγινε, το αψηλό παιδί έκανε μεταβολή και πήγε απέναντι ενώ ο φιλαράκος του έμεινε να δοκιμάσει την τύχη του. What the HELL re guys?! Εβάλετε κανά στοίχημα, is this a kind of a sick game you usually play when you go out οξά βαλθήκατε να με πελλάνετε?! Aaaa, and A1 is sitting next to A2 whos is standing next to me. A1+A2+Me = SUPERweird element!
Ένηγουέιζ, η Μελένια να παραμιλά ότι πνίγηκα στους θαυμαστές (ΟΪ Α!) και εγώ να παρατηρώ από πάνω μου μήπως εντοπίσω το μαύρο συννεφάκι. No more Miss Nice Girl. I break the smurf's heart -as politely as I could- and hit the road Jack. Next Saturday the following round. Μείνετε κοντά μας για το επόμενο συγκλονιστικό επεισόδιο.
Αλλά πραγματικά τωρά! DO these line ACTUALLY work on someone? Have they EVER?!
P.S. Don't know if you are reading this, but next time Do come and talk to me. I promise I won't bite.
Να περιγράψω λίγο τον περίγυρο in order to get you the picture. People, drinks and loud music. Melenia and I find a spot at the bar and we enjoy our first mojito. The persons next to us are having a birthday cos a chocolate cake is flirting with me on my left side. Suddenly, somebody is asking if can squize next to me to get an order. I smile and I politely move to the side. Ακολουθεί η εξής συζήτηση όπου Ε=Εγώ και Α=ο Άλλος.
Α= Ευχαριστώ που μου άφησες χώρο.
Ε= Τίποτε.
Παύση.
Α= Πώς σε λένε?
Ε= Πώς σε λένε εσένα?
Α= 0000000 (Actually, I was so UNinterested that don't even remember).
E= Mαριλένα.
Ακολουθούν οι συστάσεις μεταξύ της παρέας και εγώ αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει όλη η ήδη τελειωμένη φάση. I WISH!
Α= Γιορτάζω επειδή εχώρισα.
Ε= (Να πω και εγώ, οξά εννά του δώσω θάρρος?). Α ναι? Ήντα καλά.
Παύση.
A= Είσαι πολύ όμορφη.
Ε= Ευχαριστώ.
Α= Έχεις στυλ. Δεν ειναι ανάγκη να είναι κάποια ψηλή.
Ε= Εεεε, thanks I think (Λαλείς να το είπε cos most the women of the place were Russian???).
A= Πολύ ωραία τα μαλλιά σου. Είσαι σαν τον ήλιο.
Ε= Τι εννοείς? Enough hot to burn somebody? αστειεύω εγώ but I reckon I was the only one who found that funny.
A= Εν τούτο το στυλ σου, τα μαλλιά σου (Ok, that's my weak spot :D)
Ε= Okaaay, αρκετά με τα κομπλιμέντα.
Εντωμεταξύ η Μελένια να θέλει να ανοίξει η γη και να μας εξαφανίσει είτε εμάς είτε αυτούς. Εγώ από την άλλη άρχισα να δυσανασχετώ με την ασχετοσύνη μερικών και να αναρωτιέμαι Why do these things ALWAYS happen to ME?! *SIGH*
In the meanwhile, I was checkinh out a guy at the other side of the bar. It made me curious and that shocked me a bit. He stared. I stared. It's been so long I don't even remeber the GAME. And I was sooo good. Atleast that I remember.
Η Μελένια άρχισε να δυσανασχετεί πραγματικά όσο εγώ άρχιζα να μοιράζομαι το ίδιο συναίσθημα ενώ και οι δύο μαζί αναρωτιόμασταν αν πραγματικά μας είχαν κατσικωθεί οι (άσχετοι) τύποι. Σε κάποια φάση νομίζω πηγαίνουν έξω για τσιγάρο. YES ρε! Απλώνω στο μπαρ και παραγγέλλουμε 2 Absolut Mango wit Apple Juice. Η Μελένια ενθουσιάζεται με το band και εγώ συνεχίζω to stare, always μπουκωμένη my chocolate cake. Σε κάποια ανυποψίαστη στιγμή -and I 've had pleeenty of these- έρχεται ένας άλλος (άσχετος) τύπος, ο Α2= ο Άλλος 2.
Α2= Αναρωτιόμουν αν μπορείς να μου δώσεις τούρτα?
E= (Αφού κατάφερα να μην πνιώ0! Συγνώμη?
Α2= Έτω ήρτα για λίγη τούρτα. Έβλεπα σε απέναντι που το μπαρ και σκέφτηκα ότι ήθελα να μου δώσεις ένα κομμάτι.
Ε= Help yourself, απαντώ και αμέσως τον σουτάρω στη γνωριμία με τους δίπλα που είχαν τα γενέθλια.
Btw να σημειωθεί ότι ο άσχετος Α2 ήταν στην παρέα του staring partner μου. Yeah, I know. What the FUCK?!
Α2= Ξέρεις, έννεν που τα αλήθεια που ήθελα τούρτα, απλώς ήθελα να σου μιλήσω εσένα.
Ε= (ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΖΩ ΑΥΤΟ!!!). Ναι, α?
Α2= Ουφ, θέλω ένα τσιγάρο. Αγχώθηκα πολλά ώσπου να έρτω να σου μιλήσω.
Ε= Έννεν τόσο τραγικό όμως right?
A2= Έβλεπα σε τόσην ώρα... Δεν μπορούσα να μην έρθω.
Ε= (Ναι, και εγώ έβλεπα at that direction, but at YOUR FRIEND)!
Η Μελένια να θέλει να ακολουθήσει το ένστικτο της που συνήθως σ΄αυτές τις περιπτώσεις is screaming 'Let's get the HELL outta here' και εγώ να επιμένω ότι της κάνει καλό η συναναστροφή με κόσμο (άτε, οποιονδήποτε κόσμο). Ακολουθεί μια συζήτηση που δε τη θυμάμαι είτε γιατί πραγματικά η όλη φάση μου ήταν τόσο αδιάφορη, είτε γιατί ρουφούσα το Absolut Mango-Apple σαν να νόμιζα ότι ήταν μονάχα χυμός μήλου. Ο Α1 και ο φιλαράκος του βρήκαν σε κάποιες άλλες δεσποινίδες από το ανατολικό μπλοκ για να ρίξουν τα δίχτυά τους ενώ ο Α2 πήγε να πάρει την τούρτα στους φίλους του μετά από παράκλησή μου. Σκέφτομαι ότι μόλις επιστρέψει θα του πω ότι I actually like his friend αλλά η Μελένια με βλέπει με ένα δολοφονικό ύφος και μου απαγορεύει καν να το ξανασκεφτώ. ΟΥΦΟΥ ΚΟΡΗ!
Σε κάποια φάση η Μελένια μου λέει ότι ήρθε και είναι ακριβώς πίσω μου. Νομίζω της λέω ένα ευχαριστώ και αγνοώ παντελότατα την παρεξήγηση που σκάει μύτη.
Η Μελένια εννοούσε εκείνο τον τύπο, τον αψηλό μελαχροινό who I was playing quietly with for the most part of the night, and I thought it was about the short smurf that was hitting on me... *SIGH2*!
Μέχρι να καταλάβω τι έγινε, το αψηλό παιδί έκανε μεταβολή και πήγε απέναντι ενώ ο φιλαράκος του έμεινε να δοκιμάσει την τύχη του. What the HELL re guys?! Εβάλετε κανά στοίχημα, is this a kind of a sick game you usually play when you go out οξά βαλθήκατε να με πελλάνετε?! Aaaa, and A1 is sitting next to A2 whos is standing next to me. A1+A2+Me = SUPERweird element!
Ένηγουέιζ, η Μελένια να παραμιλά ότι πνίγηκα στους θαυμαστές (ΟΪ Α!) και εγώ να παρατηρώ από πάνω μου μήπως εντοπίσω το μαύρο συννεφάκι. No more Miss Nice Girl. I break the smurf's heart -as politely as I could- and hit the road Jack. Next Saturday the following round. Μείνετε κοντά μας για το επόμενο συγκλονιστικό επεισόδιο.
Αλλά πραγματικά τωρά! DO these line ACTUALLY work on someone? Have they EVER?!
P.S. Don't know if you are reading this, but next time Do come and talk to me. I promise I won't bite.
Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010
My Anatomy
Χτες πήγα στο Γραφείο του Πολίτη να βγάλω κάρτα νοσηλείας, προς μεγάλη μου δυσαρέσκεια. Καταρχάς, δεν αρρωστώ σχεδόν ποτέ, αν εξαιρέσει κανείς τη μία φορά το χρόνο -down-with-the-flu-for-a-weekend thing. Ένηγουέιζ, παίρνω τηλέφωνο και ακολουθεί ο εξής διάλογος (Μ= Μάρλεν=εγώ, Τ=Ταραμένη Τηλεφωνήτρια
Μ: Γεια σας. Θα 'ηθελα να κλείσω ένα ραντεβού πλης για δερματολόγο.
Τ: Ναιιιιι? Ένα λεπτό μάνα μου να εξυπηρετήσω δαμέ έναν άνθρωπον. Πίου πίου πίου πίου.
Μ: Ναι?
Τ: Α, ναι. πε μου τωρά μάνα μου.
Μ: Εεε, ξέρετε πρώτη φορά τηλεφωνώ (σανναμου και διούν διπλώματα για ποιον πάρει παραπάνω φορές!), δε ξέρω τη διαδικασία. Ένα ραντεβού για δερματολ.
Τ: Ένα λεπτό πάλε. Ήρτε κάποιος στο παραθυράκι. Πίου πίου πίου πίου πίου.
Μ: Συγνώμη.......?
Τ: Ταυτότητα μάνα μου.
Μ: ******.
Τ: Μα δεν εξαναήρτες. Δεν είσαι γραμμένη.
Μ: Ναιιι, αφού δεν αρρωστώ ποττέ (σόρρυ).
Τ: Δε χρειάζεσαι ραντεβού για δερματολόγο.
Μ: ....(Dang! Γιατί ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ΅ΤΟΣΗΝ ΩΡΑΑΑΑ?). Εντάξει. Να έρθω αύριο πρωί κατά τις 8μιση και θα είναι οκ?
Τ: Πιο νωρίς έλα.
Μ: 7μιση λαλείς?
Τ: Εεε, και πιο νωρίς δεν βλάπτει.
Μ: (Οκ, εννα έρτω την ώρα που εννά γαλέψουν τις αγελάδες). Οκ, μόλις μπω στον προθάλαμο σε ποιον όροφο να έρθω?
Τ: Μάνα μου, πόσον ένει το Παλιό Νοσοκομείο?
Μ: Ααα, είναι στο ΠΑΛΙΟ ώστε?? Ok. Thanks. Bye.
Ξυπνώ με τις πρωινές καμπάνες τις εκκλησιάς απέναντι. Οι γριούλες μπαίνουν μέσα στην εκκλησία να ανάψουν το κεράκι τους και εγώ μέσα στο αυτοκίνητο για το νεκροτομείο, εμμ, Παλιό Νοσοκομείο ήθελα να πω. Βρουμ βρουμ βρουμ.7 και 20 είμαι εκεί...
1000 αυτοκίνητα. Στο (ανύπαρκτο) πάρκιν του ΠΑΛΙΟΥ. Μπαίνω μέσα, κάνω 3 γυρούς. Δαιμονίζομαι. Βγαίνω έξω. Πάω παρακάτω στο ταχυδρομείο. Ξαναδαιμονίζομαι. Πάω και παρκάρω στο σινεμά Ρίο και ξεκινώ περπατητή, σκεφτόμενη ότι έπρεπε να έρθω περπατητή in da first place.
Μπαίνω μέσα στο κτίριο. 1000 κόσμος (εξού και τα 1000 αυτοκίνητα). Γυρεύω το γραφείο πληροφορειών. Τάμπου τούτο, λέει μου μια γιαγιά 1000 χρονών. Εν πειράζει γιαγιά, θα το έβρω.
Βρίσκω το μικρό παράρτημα που ήταν κάτω από τη μύτη μου (actually ευθεία μπροστά) αλλά ΔΕΝ είχε κανένα μέσα. Μετά βλέπω τις 1000 ανακοινώσεις για να΄πιάστε νούμερο πρώτα'. Βλέπω εκείνες τις μηχανές μπροστά μου όπως στο κρεοπωλείο. Κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο και μπλε. Τραβώ ένα νούμερο κίτρινο (και περιμένω την κλήρωση να δω αν κέρδισα το αρνί). Έπρεπε να περιμένω μόνο 34 θέσεις. Ένηγουέιζ. Κατά τη διάρκεια του περιμενατήματος μου, βλέπω τον κύριο Information Desk να οδεύεται προς το παραπληγικό παράρτημα. Λέω του ότι είμαι πρωτάρα και εγώ απλώς θέλω να δω έναν δερματολόγο. Nothing life threatening here.
Λέει μου ότι έπρεπε να πάρω άλλο νούμερο. Το ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! Τραβώ το... Η οθόνη δείχνει το 91. Το νούμερο μου είναι το 543. I need a moment here. Βγαίνω έξω να αναπνεύσω καθαρό (γεμάτο καυσαέρια) αέρα. Χάτε, ας είμαι a good sport today and get this over with. Περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω αλλά ο Γκοντό ποτέ δεν έρχεται. Ματαιότης!
Ξαφνικά σκέφτομαι το Seattle Grace Hospital και το Παλιό Νοσοκομείο (ή το Καινούριο, ή το Μακάρειο). Μου φαίνεται τόσο μεγάλη αμαρτία που τόλμησα καν να τα αντιπαραθέσω. And there I was. Looking around for McDreamy, or McSteamy, or McHottie or even McOK but the only thing I could spot was only MCNuggets. !SIGH!
Την επόμενη φάση που βλέπω τη μαύρη οθόνη με τόυς κόκκινους αριθμούς (κάπως έτσι φαντάζομαι το Judgement Day, όλοι να κρατούμε από ένα νούμερο και να οδευόμαστε στις θυρίδες με το συναίσθημα του αγνώστου να ανακατεύει το στομάχι), τα νούμερα σε μια απροσδιόριστη στιγμή μηδενίστηκαν και ξανάρχισαν από το 01. What the F****. Ξαναρωτώ εκεί μια γριούλα (δε ξέρω αν το καταλάβατε αλλά το νοσοκομείο ήταν γεμάτο γεράκια και ΕΓΩ) και μου λέει πρέπει να πιάσω κόκκινο νούμερο τώρα. Αναπνοές, αναπνοές, αναπνοές. I hate my life. Χα, τώρα πρέπει να περιμένω μόνο 22 θέσεις. Ok, I can live with that, σκέφτομαι και κάθομαι πάνω στο τραπέζι έξω από το sad-sad-excuse-for-information-desk. Έτσι όπως στρογγυλοκάθομαι, με πλησιάζει ένας Αφρικανός. Ο καημένος δε ξέρει να διαβάζει ελληνικά (ασφαλώς) και ΚΑΜΙΑ επιγραφή δεν υπάρχει στα αγγλικά. Βρίσκουμε το γραφείο του γιατρού του και μπαίνει μέσα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ξανάρχεται.
- Where is the new hospital?
-Far from here, απαντώ. You have to take a bus, let me show you where the bus stop is, bla bla bla.
-Ok, thank you. Can you pls translate somethig for me?What does it say this paper?
-Let me have a look..Mmm, exam for syfilis, HIV, hepatitis B..
-Ok. Do you want to give me your number to meet sometime?
-(Eeemmm)......
(Η τυπική μου απάντηση) I am going abroad in a few months (Actually, όλες τις άλλες φορές που χρησιμοποίησα αυτή τη δικαίολογία ήταν πέρα για πέρααληθινή).
-Οοο, so I don't see you huh?
-Ee, I guess not.
-You have FB?
-..........Emmmm, yes..
-We can talk then.
Kαι αμέσως μου δίνει πέννα και χαρτί.
ΟΥΦΟΥΥΥΥ! Στη συνέχεια πάμε έξω, ρωτώ τους οδηγούς για τα λεωφορεία που πάνε στο Νεο Νοσοκομείο, κατευοδώνω αυτόν και τον φίλο του και σκέφτομαι γιατί πάντα αυτά να συμβαίνουν σε ΕΜΕΝΑ! Dammit!
Πάω ξανά μέσα και μετά από όλο αυτό yeyyyy, it´s my turn. You go back vulchers! Πάω στο παραθυράκι και μετά από 1000 ώρα (εξαιτίας της αργόσχολης υπαλλήλου που ταυτόχρονα με μένα εξυπηρετούσε ακόμα 2 άτομα που μπήκαν από την πίσω πόρτα) πάω έξω από το γραφείο της ιατρού.
Εξέταση. Πάω στο φαρμακείο. Yes ρεεεεε. τα φάρμακα είναι μούχτι!!! Άσχετο το ότι ήταν μια fucicort και μια άλλη κρέμα των 3 ευρώ. Ξανά η μηχανή με τα νούμερα. HOSTIA! Και να θέλω να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο!!! Αγνοώ τον τύπο που φωνάζει 'Εν γι' αυτό που μας επιάσαν οι Τούρτζοι' (either that or the other crazy man at Social Securities screaming 'I am Kotsios') και τραβώ τον τυχερό λαχνό. Μόνο 19 θέσεις. Κάθομαι στωικά στο παγκάκι, σκέφτομαι ανάθεμα που δεν έχω απολυμαντικά χαρτομαντηλάκια όπως ΟΛΕΣ οι φίλες που πάντα κουβαλούν μαζί τους, με πιάνει ένα παράπονο, νιώθω ένα σφίξιμο στο λαιμό και πριν προλάβει να μου ξεφύγει ο πρώτος λυγμός, με συνεφέρνει η μυρωδιά των 1000 φαρμάκων που είχε στη τσάντα της η διπλανή γιαγιά. Και ξαφνικά μια θολούρα κατακλύζει το μυαλό μου. Η θολούρα των γερατιών. Κάνε σύμπαν να πεθάνω στα 40 (ενδεικτικό το νούμερο, no offence to people older than that). Άμα το σκεφτώ έτσι έχω λιγότερο από μια εικοσαετία ζωής... Αλλά όλα τα γεροντάκια εδώ μέσα μου φαίνονται τόσο άρρωστα και καχεκτικά και αδύναμα και καημένα και μόνα... (εκτός από τα ζευγαράκια που και μέχρι στην αίθουσα εξέτασης μπαίνουν μαζί, εεε, όπως την βρίσκει ο καθένας :D). Οι αριθμοί στη μαυριλοοθόνη αλλάζουν και αυτοί με τη διάθεσή μου, που από bright&shinny this morning ended up gloomy&miserable, και συνειδητοποιώ ότι είνα τα δικά μου νούμερα. Πάω στο παραθυράκι, παίρνω τα φάρμακα και έρχομαι σπίτι. Τώρα που θα ήθελα να ξαπλώσω για λίγο, κάποιος αναθεματισμένος στην αναθεματισμένη πολυκατοικία θυμήθηκε να κάνει renovation. Every day there has to be something!!!
What the hell! If I can't sleep, I'll watch (another) Grey's episode.*SIGH*
Μ: Γεια σας. Θα 'ηθελα να κλείσω ένα ραντεβού πλης για δερματολόγο.
Τ: Ναιιιιι? Ένα λεπτό μάνα μου να εξυπηρετήσω δαμέ έναν άνθρωπον. Πίου πίου πίου πίου.
Μ: Ναι?
Τ: Α, ναι. πε μου τωρά μάνα μου.
Μ: Εεε, ξέρετε πρώτη φορά τηλεφωνώ (σανναμου και διούν διπλώματα για ποιον πάρει παραπάνω φορές!), δε ξέρω τη διαδικασία. Ένα ραντεβού για δερματολ.
Τ: Ένα λεπτό πάλε. Ήρτε κάποιος στο παραθυράκι. Πίου πίου πίου πίου πίου.
Μ: Συγνώμη.......?
Τ: Ταυτότητα μάνα μου.
Μ: ******.
Τ: Μα δεν εξαναήρτες. Δεν είσαι γραμμένη.
Μ: Ναιιι, αφού δεν αρρωστώ ποττέ (σόρρυ).
Τ: Δε χρειάζεσαι ραντεβού για δερματολόγο.
Μ: ....(Dang! Γιατί ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ΅ΤΟΣΗΝ ΩΡΑΑΑΑ?). Εντάξει. Να έρθω αύριο πρωί κατά τις 8μιση και θα είναι οκ?
Τ: Πιο νωρίς έλα.
Μ: 7μιση λαλείς?
Τ: Εεε, και πιο νωρίς δεν βλάπτει.
Μ: (Οκ, εννα έρτω την ώρα που εννά γαλέψουν τις αγελάδες). Οκ, μόλις μπω στον προθάλαμο σε ποιον όροφο να έρθω?
Τ: Μάνα μου, πόσον ένει το Παλιό Νοσοκομείο?
Μ: Ααα, είναι στο ΠΑΛΙΟ ώστε?? Ok. Thanks. Bye.
Ξυπνώ με τις πρωινές καμπάνες τις εκκλησιάς απέναντι. Οι γριούλες μπαίνουν μέσα στην εκκλησία να ανάψουν το κεράκι τους και εγώ μέσα στο αυτοκίνητο για το νεκροτομείο, εμμ, Παλιό Νοσοκομείο ήθελα να πω. Βρουμ βρουμ βρουμ.7 και 20 είμαι εκεί...
1000 αυτοκίνητα. Στο (ανύπαρκτο) πάρκιν του ΠΑΛΙΟΥ. Μπαίνω μέσα, κάνω 3 γυρούς. Δαιμονίζομαι. Βγαίνω έξω. Πάω παρακάτω στο ταχυδρομείο. Ξαναδαιμονίζομαι. Πάω και παρκάρω στο σινεμά Ρίο και ξεκινώ περπατητή, σκεφτόμενη ότι έπρεπε να έρθω περπατητή in da first place.
Μπαίνω μέσα στο κτίριο. 1000 κόσμος (εξού και τα 1000 αυτοκίνητα). Γυρεύω το γραφείο πληροφορειών. Τάμπου τούτο, λέει μου μια γιαγιά 1000 χρονών. Εν πειράζει γιαγιά, θα το έβρω.
Βρίσκω το μικρό παράρτημα που ήταν κάτω από τη μύτη μου (actually ευθεία μπροστά) αλλά ΔΕΝ είχε κανένα μέσα. Μετά βλέπω τις 1000 ανακοινώσεις για να΄πιάστε νούμερο πρώτα'. Βλέπω εκείνες τις μηχανές μπροστά μου όπως στο κρεοπωλείο. Κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο και μπλε. Τραβώ ένα νούμερο κίτρινο (και περιμένω την κλήρωση να δω αν κέρδισα το αρνί). Έπρεπε να περιμένω μόνο 34 θέσεις. Ένηγουέιζ. Κατά τη διάρκεια του περιμενατήματος μου, βλέπω τον κύριο Information Desk να οδεύεται προς το παραπληγικό παράρτημα. Λέω του ότι είμαι πρωτάρα και εγώ απλώς θέλω να δω έναν δερματολόγο. Nothing life threatening here.
Λέει μου ότι έπρεπε να πάρω άλλο νούμερο. Το ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! Τραβώ το... Η οθόνη δείχνει το 91. Το νούμερο μου είναι το 543. I need a moment here. Βγαίνω έξω να αναπνεύσω καθαρό (γεμάτο καυσαέρια) αέρα. Χάτε, ας είμαι a good sport today and get this over with. Περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω αλλά ο Γκοντό ποτέ δεν έρχεται. Ματαιότης!
Ξαφνικά σκέφτομαι το Seattle Grace Hospital και το Παλιό Νοσοκομείο (ή το Καινούριο, ή το Μακάρειο). Μου φαίνεται τόσο μεγάλη αμαρτία που τόλμησα καν να τα αντιπαραθέσω. And there I was. Looking around for McDreamy, or McSteamy, or McHottie or even McOK but the only thing I could spot was only MCNuggets. !SIGH!
Την επόμενη φάση που βλέπω τη μαύρη οθόνη με τόυς κόκκινους αριθμούς (κάπως έτσι φαντάζομαι το Judgement Day, όλοι να κρατούμε από ένα νούμερο και να οδευόμαστε στις θυρίδες με το συναίσθημα του αγνώστου να ανακατεύει το στομάχι), τα νούμερα σε μια απροσδιόριστη στιγμή μηδενίστηκαν και ξανάρχισαν από το 01. What the F****. Ξαναρωτώ εκεί μια γριούλα (δε ξέρω αν το καταλάβατε αλλά το νοσοκομείο ήταν γεμάτο γεράκια και ΕΓΩ) και μου λέει πρέπει να πιάσω κόκκινο νούμερο τώρα. Αναπνοές, αναπνοές, αναπνοές. I hate my life. Χα, τώρα πρέπει να περιμένω μόνο 22 θέσεις. Ok, I can live with that, σκέφτομαι και κάθομαι πάνω στο τραπέζι έξω από το sad-sad-excuse-for-information-desk. Έτσι όπως στρογγυλοκάθομαι, με πλησιάζει ένας Αφρικανός. Ο καημένος δε ξέρει να διαβάζει ελληνικά (ασφαλώς) και ΚΑΜΙΑ επιγραφή δεν υπάρχει στα αγγλικά. Βρίσκουμε το γραφείο του γιατρού του και μπαίνει μέσα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ξανάρχεται.
- Where is the new hospital?
-Far from here, απαντώ. You have to take a bus, let me show you where the bus stop is, bla bla bla.
-Ok, thank you. Can you pls translate somethig for me?What does it say this paper?
-Let me have a look..Mmm, exam for syfilis, HIV, hepatitis B..
-Ok. Do you want to give me your number to meet sometime?
-(Eeemmm)......
(Η τυπική μου απάντηση) I am going abroad in a few months (Actually, όλες τις άλλες φορές που χρησιμοποίησα αυτή τη δικαίολογία ήταν πέρα για πέρααληθινή).
-Οοο, so I don't see you huh?
-Ee, I guess not.
-You have FB?
-..........Emmmm, yes..
-We can talk then.
Kαι αμέσως μου δίνει πέννα και χαρτί.
ΟΥΦΟΥΥΥΥ! Στη συνέχεια πάμε έξω, ρωτώ τους οδηγούς για τα λεωφορεία που πάνε στο Νεο Νοσοκομείο, κατευοδώνω αυτόν και τον φίλο του και σκέφτομαι γιατί πάντα αυτά να συμβαίνουν σε ΕΜΕΝΑ! Dammit!
Πάω ξανά μέσα και μετά από όλο αυτό yeyyyy, it´s my turn. You go back vulchers! Πάω στο παραθυράκι και μετά από 1000 ώρα (εξαιτίας της αργόσχολης υπαλλήλου που ταυτόχρονα με μένα εξυπηρετούσε ακόμα 2 άτομα που μπήκαν από την πίσω πόρτα) πάω έξω από το γραφείο της ιατρού.
Εξέταση. Πάω στο φαρμακείο. Yes ρεεεεε. τα φάρμακα είναι μούχτι!!! Άσχετο το ότι ήταν μια fucicort και μια άλλη κρέμα των 3 ευρώ. Ξανά η μηχανή με τα νούμερα. HOSTIA! Και να θέλω να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο!!! Αγνοώ τον τύπο που φωνάζει 'Εν γι' αυτό που μας επιάσαν οι Τούρτζοι' (either that or the other crazy man at Social Securities screaming 'I am Kotsios') και τραβώ τον τυχερό λαχνό. Μόνο 19 θέσεις. Κάθομαι στωικά στο παγκάκι, σκέφτομαι ανάθεμα που δεν έχω απολυμαντικά χαρτομαντηλάκια όπως ΟΛΕΣ οι φίλες που πάντα κουβαλούν μαζί τους, με πιάνει ένα παράπονο, νιώθω ένα σφίξιμο στο λαιμό και πριν προλάβει να μου ξεφύγει ο πρώτος λυγμός, με συνεφέρνει η μυρωδιά των 1000 φαρμάκων που είχε στη τσάντα της η διπλανή γιαγιά. Και ξαφνικά μια θολούρα κατακλύζει το μυαλό μου. Η θολούρα των γερατιών. Κάνε σύμπαν να πεθάνω στα 40 (ενδεικτικό το νούμερο, no offence to people older than that). Άμα το σκεφτώ έτσι έχω λιγότερο από μια εικοσαετία ζωής... Αλλά όλα τα γεροντάκια εδώ μέσα μου φαίνονται τόσο άρρωστα και καχεκτικά και αδύναμα και καημένα και μόνα... (εκτός από τα ζευγαράκια που και μέχρι στην αίθουσα εξέτασης μπαίνουν μαζί, εεε, όπως την βρίσκει ο καθένας :D). Οι αριθμοί στη μαυριλοοθόνη αλλάζουν και αυτοί με τη διάθεσή μου, που από bright&shinny this morning ended up gloomy&miserable, και συνειδητοποιώ ότι είνα τα δικά μου νούμερα. Πάω στο παραθυράκι, παίρνω τα φάρμακα και έρχομαι σπίτι. Τώρα που θα ήθελα να ξαπλώσω για λίγο, κάποιος αναθεματισμένος στην αναθεματισμένη πολυκατοικία θυμήθηκε να κάνει renovation. Every day there has to be something!!!
What the hell! If I can't sleep, I'll watch (another) Grey's episode.*SIGH*
Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
Somewhere only we know
I'm gonna say this and I don't even care how paranoid it may sound to some. Μερικές φορές νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι ένας παρασιτικός λαός που κάποιο γενετικό τυχαίο λάθος στην εξέλιξη τους έκανε να κυριαρχήσουν σήμερα τον πλανήτη, και το πιο πιθανό να τον οδηγήσουν στη καταστροφή and noooo, I don't have any kind of resemblance with hat mad guy in Life or Something Like it, although this is Something Like it.
People are mean, and miserable, and jealous, and hateful, and hurt each other, and fight all the time, and evil and a million things that don't come to me at this istance. And I am one of them...
Κάποιοι που με γνωρίζουν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι είμαι καλή (WHATEVER that means)και πρόσχαρη και γελαστή και μη καχύποπτη και συνήθως εύθυμο άτομο (άσχετα αν μιζεριάζω frequently in my blog, but this is like a virtual reality ain't it? So it doesn't count a lot I reckon). Αλλά εγώ θυμάμαι κάποτε που ήμουν πραγματικά ανύποπτη σχετικά με την αθλιότητα του είδους μας. Τότε που πήγαινα στο σχολείο με τον αγαπημένο μου τεράστιο πράσινο πουά φιόγκο στα μαλλιά δίχως να με νοιάζει αν θα με κοροίδευαν τα άλλα παιδιά. Τότε που έτρωγα κερασια και έκανα διαγωνισμό για το ποιος θα φτύσει πιο μακριά το κουκούτσι (wait, I still do that). Τότε που ξετρύπωνα κρυφά το οικογενειακό album με τις αδερφές μου και κάναμε χάζι η μια την άλλη. Τότε που η νονά μου μού έφτιαχνε ψωμί βρεγμένο με ζάχαρη και βούτυρο και ήταν η πιο νόστιμη λιχουδιά του κόσμου. Τότε που ξεγεννούσα τις γάτες μου στο γκαράζ (not as disgusting as it sounds) ή τότε που ξυπνούσα στις 5 το πρωί για να πάω στο εκκολαπτήριο να ελέγξω αν βγήκαν τα παπάκια από τα αβγά τους. Τότε πραγματικά δε φοβόμουν τίποτα (μονάχα το σκοτάδι).
Αυτοί οι καιροί πέρασαν, δε ξέρω που πήγαν και τρέμω που ξέρω ότι δε θα ξαναέχω τέτοιες μέρες ποτέ ξανά. Και νομίζω ότι φοβάμαι -όχι μόνο τα αόρατα τέρατα που βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου και όλα όσα έχω δει στους X-Files- αλλά τους ανθρώπους. Τις προάλλες ήμουν μόνη (νόμιζα τουλάχιστον) σε μια ερημική παραλία, ώσπου ξεπετάγεται ένας καταραμένος τυχάρπαστος αχάπαρος α******* ηλίθιος (μακάρι να εθώρουν το Χάρο τίτσιρο δηλαδή) και ευτυχώς που ήταν εκεί ένα γεροντάκι να τον τρομάξει. Δε μου αρέσουν οι (περι, περισσότεροι) άνθρωποι. People are sooo unreliable!
Aaaa, and it seems I found out why it hasn't worked out with him. He stopped l(oving)iking me the moment I stopped being fun. Μάλλον κάποιο άτομο σταματά να είναι fun μόλις ζητήσει λίγα περισσότερα πράγματα -ίσως και περισσότερα από ό,τι του αξίζουν- αλλά what do I care?!
Αναρωτιέμαι που να πάω. Και είναι ένα αίσθημα διαφορετικό από αυτό του όταν νιώθεις φυλακισμένος κάπου. It's something totally different. It's like there isn't any more places to go, there isn't anywhere else. This is it...
Και τραγουδώ Keane...
Oh simple thing where have you gone
I'm getting old and I need something to rely on
So tell me when you're gonna let me in
I'm getting tired and I need somewhere to begin
This could be the end of everything
So why don't we go
Somewhere only we know?
Μακάρι τα τέλη να ήταν τόσο όμορφα, αλλά υποθέτω ότι δε θα μάθουμε μέχρι να φτάσει ένα από αυτά.
People are mean, and miserable, and jealous, and hateful, and hurt each other, and fight all the time, and evil and a million things that don't come to me at this istance. And I am one of them...
Κάποιοι που με γνωρίζουν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι είμαι καλή (WHATEVER that means)και πρόσχαρη και γελαστή και μη καχύποπτη και συνήθως εύθυμο άτομο (άσχετα αν μιζεριάζω frequently in my blog, but this is like a virtual reality ain't it? So it doesn't count a lot I reckon). Αλλά εγώ θυμάμαι κάποτε που ήμουν πραγματικά ανύποπτη σχετικά με την αθλιότητα του είδους μας. Τότε που πήγαινα στο σχολείο με τον αγαπημένο μου τεράστιο πράσινο πουά φιόγκο στα μαλλιά δίχως να με νοιάζει αν θα με κοροίδευαν τα άλλα παιδιά. Τότε που έτρωγα κερασια και έκανα διαγωνισμό για το ποιος θα φτύσει πιο μακριά το κουκούτσι (wait, I still do that). Τότε που ξετρύπωνα κρυφά το οικογενειακό album με τις αδερφές μου και κάναμε χάζι η μια την άλλη. Τότε που η νονά μου μού έφτιαχνε ψωμί βρεγμένο με ζάχαρη και βούτυρο και ήταν η πιο νόστιμη λιχουδιά του κόσμου. Τότε που ξεγεννούσα τις γάτες μου στο γκαράζ (not as disgusting as it sounds) ή τότε που ξυπνούσα στις 5 το πρωί για να πάω στο εκκολαπτήριο να ελέγξω αν βγήκαν τα παπάκια από τα αβγά τους. Τότε πραγματικά δε φοβόμουν τίποτα (μονάχα το σκοτάδι).
Αυτοί οι καιροί πέρασαν, δε ξέρω που πήγαν και τρέμω που ξέρω ότι δε θα ξαναέχω τέτοιες μέρες ποτέ ξανά. Και νομίζω ότι φοβάμαι -όχι μόνο τα αόρατα τέρατα που βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου και όλα όσα έχω δει στους X-Files- αλλά τους ανθρώπους. Τις προάλλες ήμουν μόνη (νόμιζα τουλάχιστον) σε μια ερημική παραλία, ώσπου ξεπετάγεται ένας καταραμένος τυχάρπαστος αχάπαρος α******* ηλίθιος (μακάρι να εθώρουν το Χάρο τίτσιρο δηλαδή) και ευτυχώς που ήταν εκεί ένα γεροντάκι να τον τρομάξει. Δε μου αρέσουν οι (περι, περισσότεροι) άνθρωποι. People are sooo unreliable!
Aaaa, and it seems I found out why it hasn't worked out with him. He stopped l(oving)iking me the moment I stopped being fun. Μάλλον κάποιο άτομο σταματά να είναι fun μόλις ζητήσει λίγα περισσότερα πράγματα -ίσως και περισσότερα από ό,τι του αξίζουν- αλλά what do I care?!
Αναρωτιέμαι που να πάω. Και είναι ένα αίσθημα διαφορετικό από αυτό του όταν νιώθεις φυλακισμένος κάπου. It's something totally different. It's like there isn't any more places to go, there isn't anywhere else. This is it...
Και τραγουδώ Keane...
Oh simple thing where have you gone
I'm getting old and I need something to rely on
So tell me when you're gonna let me in
I'm getting tired and I need somewhere to begin
This could be the end of everything
So why don't we go
Somewhere only we know?
Μακάρι τα τέλη να ήταν τόσο όμορφα, αλλά υποθέτω ότι δε θα μάθουμε μέχρι να φτάσει ένα από αυτά.
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
ΚΟ ΚΟ ΚΟΚΚΙΝΟ!
Some busy or not so busy streets in Limassol. A Honda. 5 girls. One goal. Traffic lights. Red. In and Out of the car. Dolce. Tiesto. And let's go again :p
Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010
500 Days of Summer
'This is a story of boy meets girl. The boy, Tom Hansen of Margate, New Jersey, grew up believing that he'd never truly be happy until the day he met the one. This belief stemmed from early exposure to sad British pop music and a total mis-reading of the movie 'The Graduate'. The girl, Summer Finn of Shinnecock, Michigan, did not share this belief. Since the disintegration of her parent's marriage she'd only love two things. The first was her long dark hair. The second was how easily she could cut it off and not feel a thing. Tom meets Summer on January 8th. He knows almost immediately she is who he has been searching for. This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story '.
Yap, I've watched the movie a couple of weeks back, but I haven't really thought much about it since Sunday that one of my best mates gor married. And I might as well name this post '1013 Days of Koinos Gnwstos'.
Lately, I feel that I'm bursting out of a massive energy of optimism, so gigantic that I just cant hold it down. Ofcourse, αυτό καταντά άκρως κουραστικό (και εκνευριστικό) για τα περισσότερα μέλη της παρέας μου, who recently just got their hearts pull out and crashed (maybe I ought to include myself into that category... though not so sure about it). Και ναι, ίσως να καταντά βαρετό να με ακούνε να προσπαθώ να τις πείσω that EVERYTHING WILL BE OK, but it's not my fault that i really REALLY have this sensation. Ναι, μπορεί να έχω χωρίσει (οριστικά, ελπίζω αυτή τη φορά) με τον Κοινό Γνωστό, έπειτα από κοινή απόφαση (I think) αλλά δε θα μπορούσα να βρίσκομαι σε καλύτερη φάση της ζωής μου. Και ναι, μπορεί να μου λείπει (including all the treats you get out of a partner) αλλά νιώθω πραγματικά ότι όλα θα είναι εντάξει. Ελπίζω και η παρέα να με πιστέψει σύντομα, either that or an unidentified body will be found someplace in Limassol ;p. Not that we don't enjoy ourselves, we are, kinda A LOT, αλλά δεν αντέχω στην σκέψη ότι αγαπημένα μου πρόσωπα υποφέρουν και ότι τα βράδυα καταναλώνονται σε σκέψεις ψυχοφθόρες και ψυχοβλαβείς. Και γνωρίζω ότι οι καλοκαιρινές νύχτες μπορούν να διαστρεβλώσουν αναμνήσεις και να παίζουν ανελέητα το παιχνίδι 'What IF'. Και ξέρω ότι δε μπορώ να κάνω σχεδόν απολύτως τίποτα, εκτός από το να κάνουμε διάφορα πράγματα και να προσπαθώ να έχουμε ένα γεμάτο πρόγραμμα. Σκέφτομαι ότι εφόσον έχουμε plenty of things to do, they won't be thinking of them, although I know deep down that this is not true.
Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι πώς γίνεται πάντα να την πατάμε με τους λάθος ανθρώπους. Δηλαδή, δε θα μπορούσε να είναι ΠΙΟ ΛΑΘΟΣ. Τις προάλλες μιλούσα με τη Σώτι και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αν θέλει κάποιος να μάθει για το χαρακτήρα κάποιου άλλου ανθρώπου, το μόνο που έχει να κάνει είναι να μας τον δείξει. If we feel attracted to him, then... he´s a bastard for sure! If we don´t, then he might have a chance.Don't get me wrong, but boys suck! Αλλά δυστυχώς είναι απαραίτητοι όχι για τη διαιώνιση του είδους (αφού φαντάζομαι οι τράπεζες σπέρματος έχουν αρκετό απόθεμα that it will last for a while) αλλά για τις μικρές καθημερινές απολαύσεις, όχι μόνο στον τομέα του sex, όμως και στην ανθρώπινη συναισθηματική σύνδεση, γιατί όσο και να αγαπάς τον rabbit vibrator σου, δε νομίζω να μπορεί να μπορεί να εκτιμήσει το δείπνο που του ετοίμασες, ούτε να σου κάνει μασάζ στα πόδια, ούτε και να σε πάρει αγκαλιά το βράδυ. Manufacturers must work on that stuff...
Anw, I started writing a while ago and now I don't know what was what I wanted to say... Μάλλον προβάλλω τη συνειδητοποίηση ότι ο Κοινός Γνωστός έχει γίνει πλέον ένας απλώς Κοινός. Η σύγχυση όμως που με βασανίζει είναι όταν κατά διαστήματα συνεχίζω να ανφέρομαι σε αυτόν, ακόμα και να γράφω σχετική ανάρτηση, for f***'s sake δηλαδή! Λοιπόν, 1013 μέρες γεμάτες αναμνήσεις, αλλά όπως ειπώθηκε και στην προαναφερθείσα ταινία, 'now, I think you're just remembering the good stuff. Next time you look back, I really think you should look again'. I reckon it's a good thing that I mostly remember the bad things. Did you ever do this, think back on all the times you've had with someone and you just replay it in your head over and over again and you look for those first signs of trouble? Why the hell didn't I pay more attention to those signs? Ο Mel Gibson στην ομώνυμη ταινία he surely did. and look what he accomplished. Έσωσε την οικογένειά του από τους εξωγήινους εισβολείς. Anw, ξέρω ότι είχα δει τα σημάδια, απλώς επέλεξα να τα αγνοήσω για λίγο, ίσως με την ψευδαίσθηση ότι θα εξαφανιστούν από μόνα τους. Yap, I know. I am soooo naive. From now on, I'll try harder to listen to my inner voice of reason, if there is any that is. But the weirdest thing of all, is that I never ever believed in relationships or boyfriends, so how the hell did I get into all of these? I suppose real life got in the way! Bottom line: relationships are messy and people end up more messed up that they were in the first place.
'Most days of the year are unremarkable. They begin, and they end, with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life'.
Yap, I've watched the movie a couple of weeks back, but I haven't really thought much about it since Sunday that one of my best mates gor married. And I might as well name this post '1013 Days of Koinos Gnwstos'.
Lately, I feel that I'm bursting out of a massive energy of optimism, so gigantic that I just cant hold it down. Ofcourse, αυτό καταντά άκρως κουραστικό (και εκνευριστικό) για τα περισσότερα μέλη της παρέας μου, who recently just got their hearts pull out and crashed (maybe I ought to include myself into that category... though not so sure about it). Και ναι, ίσως να καταντά βαρετό να με ακούνε να προσπαθώ να τις πείσω that EVERYTHING WILL BE OK, but it's not my fault that i really REALLY have this sensation. Ναι, μπορεί να έχω χωρίσει (οριστικά, ελπίζω αυτή τη φορά) με τον Κοινό Γνωστό, έπειτα από κοινή απόφαση (I think) αλλά δε θα μπορούσα να βρίσκομαι σε καλύτερη φάση της ζωής μου. Και ναι, μπορεί να μου λείπει (including all the treats you get out of a partner) αλλά νιώθω πραγματικά ότι όλα θα είναι εντάξει. Ελπίζω και η παρέα να με πιστέψει σύντομα, either that or an unidentified body will be found someplace in Limassol ;p. Not that we don't enjoy ourselves, we are, kinda A LOT, αλλά δεν αντέχω στην σκέψη ότι αγαπημένα μου πρόσωπα υποφέρουν και ότι τα βράδυα καταναλώνονται σε σκέψεις ψυχοφθόρες και ψυχοβλαβείς. Και γνωρίζω ότι οι καλοκαιρινές νύχτες μπορούν να διαστρεβλώσουν αναμνήσεις και να παίζουν ανελέητα το παιχνίδι 'What IF'. Και ξέρω ότι δε μπορώ να κάνω σχεδόν απολύτως τίποτα, εκτός από το να κάνουμε διάφορα πράγματα και να προσπαθώ να έχουμε ένα γεμάτο πρόγραμμα. Σκέφτομαι ότι εφόσον έχουμε plenty of things to do, they won't be thinking of them, although I know deep down that this is not true.
Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι πώς γίνεται πάντα να την πατάμε με τους λάθος ανθρώπους. Δηλαδή, δε θα μπορούσε να είναι ΠΙΟ ΛΑΘΟΣ. Τις προάλλες μιλούσα με τη Σώτι και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αν θέλει κάποιος να μάθει για το χαρακτήρα κάποιου άλλου ανθρώπου, το μόνο που έχει να κάνει είναι να μας τον δείξει. If we feel attracted to him, then... he´s a bastard for sure! If we don´t, then he might have a chance.Don't get me wrong, but boys suck! Αλλά δυστυχώς είναι απαραίτητοι όχι για τη διαιώνιση του είδους (αφού φαντάζομαι οι τράπεζες σπέρματος έχουν αρκετό απόθεμα that it will last for a while) αλλά για τις μικρές καθημερινές απολαύσεις, όχι μόνο στον τομέα του sex, όμως και στην ανθρώπινη συναισθηματική σύνδεση, γιατί όσο και να αγαπάς τον rabbit vibrator σου, δε νομίζω να μπορεί να μπορεί να εκτιμήσει το δείπνο που του ετοίμασες, ούτε να σου κάνει μασάζ στα πόδια, ούτε και να σε πάρει αγκαλιά το βράδυ. Manufacturers must work on that stuff...
Anw, I started writing a while ago and now I don't know what was what I wanted to say... Μάλλον προβάλλω τη συνειδητοποίηση ότι ο Κοινός Γνωστός έχει γίνει πλέον ένας απλώς Κοινός. Η σύγχυση όμως που με βασανίζει είναι όταν κατά διαστήματα συνεχίζω να ανφέρομαι σε αυτόν, ακόμα και να γράφω σχετική ανάρτηση, for f***'s sake δηλαδή! Λοιπόν, 1013 μέρες γεμάτες αναμνήσεις, αλλά όπως ειπώθηκε και στην προαναφερθείσα ταινία, 'now, I think you're just remembering the good stuff. Next time you look back, I really think you should look again'. I reckon it's a good thing that I mostly remember the bad things. Did you ever do this, think back on all the times you've had with someone and you just replay it in your head over and over again and you look for those first signs of trouble? Why the hell didn't I pay more attention to those signs? Ο Mel Gibson στην ομώνυμη ταινία he surely did. and look what he accomplished. Έσωσε την οικογένειά του από τους εξωγήινους εισβολείς. Anw, ξέρω ότι είχα δει τα σημάδια, απλώς επέλεξα να τα αγνοήσω για λίγο, ίσως με την ψευδαίσθηση ότι θα εξαφανιστούν από μόνα τους. Yap, I know. I am soooo naive. From now on, I'll try harder to listen to my inner voice of reason, if there is any that is. But the weirdest thing of all, is that I never ever believed in relationships or boyfriends, so how the hell did I get into all of these? I suppose real life got in the way! Bottom line: relationships are messy and people end up more messed up that they were in the first place.
'Most days of the year are unremarkable. They begin, and they end, with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life'.
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Nightmare στο Ολοήμερο
Πρώτη μέρα στο Ολοήμερο. Τι χαρά! Ανυπομονούσα για αυτή τη μέρα εδώ και κάτι βδομάδες. Η ανυπομονεσία χτύπησε κόκκινο ταβάνι όταν με κάλεσαν την προηγούμενη βδομάδα, μετά από μέρες μοιρολογιού με τις δασκαλοπαρέες ότι θα μείνουμε άνεργες και θα τρώμε τα λεφτά των γονιών μας σαν ρέμπελες 23άρες.
Πηγαίνω λοιπόν στο συγκεκριμένο σχολείο, που έτσι για χάρη της συζήτησης λέω να το ονομάσω "Criminal School". Before that I must say that I was darned excited cos the head teacher assigned me the second grade, and second graders are THE BEST! Δεν είναι ούτε πρώτη τάξη για να κλαίνε κάθε λίγο και να παθαίνουν αναλαμπές ότι θέλουν τη μάνα τους, ούτε μεγάλοι είναι για να τους βιδώσει από τις ορμόνες και να μη ξέρουν τι κάνουν. Άσε που I thought second graders would be easy to handle. Atleast that what I thought. Alas!!!!!
Πάω στο σχολείο νωρίς να προετοιμαστώ και να βγάλω και κάτι φωτοτυπίες. Βλέπω κάτι αγρίμια με σχολικές στολές να τρέχουν πάνω κάτω και από πίσω τους τη διευθύντρια να φωνάζει κάτι για να συγυρίσουν τα τραπέζια τους και να πετάξουν τα σκουπίδια που άφησαν στην τραπεζαρία. Ευτυχώς που δεν έχω πρώτη μέρα συσσίτιο, σκέφτομαι και προσπαθώ really hard to see the children's faces intead the pointy horns on their forehead.
Χτυπά το κουδούνι. Μπαίνω στην τάξη. Δε ξέρω τι γίνεται. Σηκώνονται από τις θέσεις τους και αρχίζουν να μιλούν όλοι μαζί. Σύντομα διαπιστώνω ότι δεν υπακούν σε οδηγίες. Δε ξέρουν τι σημαίνει σηκώνω το χέρι μου για να πάρω άδεια να μιλήσω. Κατάλαβα. Και πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλες οι επόμενες μέρες αυτού του χρόνου στο ολοήμερο. SIGH! If I count out public holidays and staff, there aren't too many days left with the children of the corn...
Σε περίπτωση που δε δώσω σημεία ζωής σε λίγες μέρες, υπάρχουν 2 ενδεχόμενα:
1) I'm in the morgue.
2) I had a nervous break down and I have resorted either to a tropical island like Carribean or I became a usual suspect in a mental clinic. Either case, there is no escape from nervous melt-down.
Next graveyard shift is tomorow. Is there enough time to get a life insurance? SIGH
Πηγαίνω λοιπόν στο συγκεκριμένο σχολείο, που έτσι για χάρη της συζήτησης λέω να το ονομάσω "Criminal School". Before that I must say that I was darned excited cos the head teacher assigned me the second grade, and second graders are THE BEST! Δεν είναι ούτε πρώτη τάξη για να κλαίνε κάθε λίγο και να παθαίνουν αναλαμπές ότι θέλουν τη μάνα τους, ούτε μεγάλοι είναι για να τους βιδώσει από τις ορμόνες και να μη ξέρουν τι κάνουν. Άσε που I thought second graders would be easy to handle. Atleast that what I thought. Alas!!!!!
Πάω στο σχολείο νωρίς να προετοιμαστώ και να βγάλω και κάτι φωτοτυπίες. Βλέπω κάτι αγρίμια με σχολικές στολές να τρέχουν πάνω κάτω και από πίσω τους τη διευθύντρια να φωνάζει κάτι για να συγυρίσουν τα τραπέζια τους και να πετάξουν τα σκουπίδια που άφησαν στην τραπεζαρία. Ευτυχώς που δεν έχω πρώτη μέρα συσσίτιο, σκέφτομαι και προσπαθώ really hard to see the children's faces intead the pointy horns on their forehead.
Χτυπά το κουδούνι. Μπαίνω στην τάξη. Δε ξέρω τι γίνεται. Σηκώνονται από τις θέσεις τους και αρχίζουν να μιλούν όλοι μαζί. Σύντομα διαπιστώνω ότι δεν υπακούν σε οδηγίες. Δε ξέρουν τι σημαίνει σηκώνω το χέρι μου για να πάρω άδεια να μιλήσω. Κατάλαβα. Και πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλες οι επόμενες μέρες αυτού του χρόνου στο ολοήμερο. SIGH! If I count out public holidays and staff, there aren't too many days left with the children of the corn...
Σε περίπτωση που δε δώσω σημεία ζωής σε λίγες μέρες, υπάρχουν 2 ενδεχόμενα:
1) I'm in the morgue.
2) I had a nervous break down and I have resorted either to a tropical island like Carribean or I became a usual suspect in a mental clinic. Either case, there is no escape from nervous melt-down.
Next graveyard shift is tomorow. Is there enough time to get a life insurance? SIGH
Τρίτη 30 Ιουνίου 2009
ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΑ?!
Αυστηρή προειδοποίηση: Το ακόλουθο ποστ είναι γυναικολογικής φύσεως, ως εκ τούτου οι αρσενικοί αναγνώστες προειδοποιούνται για να μην προβούν σε περαιτέρω ανάγνωση της συγκεκριμένης ανάρτησης. Αντίθετα, καλούνται είτε να περιδιαβούν σε οποιαδήποτε άλλη ανάρτηση, είτε να αλλάξουν blog. Σας ευχαριστούμε!
Πήγα χτες στο NHS στο Gower street να πάρω κάτι αναλύσεις που έκανα εδώ και 1000 καιρό. Και τι αναλύσεις?! Εγώ το καημένο κλείνω ραντεβού για αιματολογικές εξετάσεις (κούνια που με εκούναγε ή αιώρα πάνω σε μια φοινιτζιά σε ένα τροπικό ερημονήσι), πάω στην ώρα μου, μένω μόνη με την νοσοκόμα, κλείνει τις κουρτίνες, αρχίζω να ξετυλίγω το μανίκι και ακούω κάτι: 'Strip down to your knickers'. 'Excuse me?' πάω να ψελλίσω και πριν προλάβω να αρθρώσω οτιδήποτε, βλέπω να κρατά ένα πράμα και αμέσως καταλαβαίνω.... Γυναικολογική εξέταση! Είχε να πεθάνω. Ήταν η πιο shocking εμπειρία της ζωής μου που μακάρι να μη ξαναβιώσω ποτέ!!!
Anw. πάω να πάρω τις αναλύσεις και μου λέει η κοπέλα στην υποδοχή ότι έπρεπε να κλείσω ραντεβού για να συζητήσω με τη γιατρό μου. 'Πάει, σκέφτομαι. Δε θα προλάβω καν να τελειώσω το μάστερ, ούτε να ξαναδώ τις φίλες μου, ούτε να ξαναπάω στη θάλασσα. Έχε γεια άδικε σκληρέ κόσμε'. Και κλείνω ραντεβού για την επόμενη βδομάδα. Κατά τη διάρκεια αυτής της βδομάδας λοιπόν, φανταζόμουν την κηδεία μου, αναρωτιόμουν αν η φαμίλια θα σεβόταν την απόφαση μου για αποτέφρωση, αν τελικά το έκαναν πως θα ήταν που θα σκόρπιζαν τις στάκτες μου στις τέσσερις γωνιές της γης, αν θα ερχόταν όλο το συγγενολόι, πως θα ήταν ο επικήδειός μου, τι είδους λουλούδια θα μου έφερναν, τι ρούχα θα φορούσαν οι ξαδέρφες μου... You know τωρά, τα συνηθισμένα πράματα δηλαδή.
Και πηγαίνω χτες στη γιατρό. Thank GOD είναι κοπέλλα. Ούτε να φανταστώ δε μπορώ να έχω male doctor. Μπορεί ο κόσμος να με εκλαμβάνει totally απελευθερωμένη (π.χ. οι συγκάτοικοι μου κάθε φορά που με βλέπουν στη κουζίνα ασουτίωτη με άσπρες φανέλλες, θεόκοντα παντελονάκια και το string να ξεπροβάλει από πάνω - και πριν προλάβει ο οποιοσδήποτε να πει οτιδήποτε, θέλω να πω ότι it's very important for me to feel like home), αλλά σε ορισμένα πράματα i am soooo prude!
Τρέμω σα φύλο. Μου λέει να καθίσω. Ξεκινά. Δεν έχεις καρκίνο, δεν έχεις χλαμύδια, δεν έχεις κανένα σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα αλλά... Η αυλαία πέφτει, η σκηνή γεμίζει κατακόκκινα τριαντάφυλλα, τα χειροκροτήματα πέφτουν βροχή... 'You have a common condition for women at your age'. Χάσκω εγώ. Συνεχίζω να χάσκω εγώ.
D = Doctor
M = Me, Marlen, (χάντακας)
D = Do you feel emotionally charged lately?
M = Aha.
D = Do you have often mood swings?
M = Aha.
D = Do you have sexual cravings?
M = You could say that again (και να φαντάζομαι το Κ.Γ. και τις κατηγορίες ότι είμαι σεξομανής).
D = Well, this is common for women, at your age, the childbearing age. I'm gonna write you a prescription bla bla bla.
M = Doctor! Let's rewind here. Am I what? What is this exactly? Is it fixable? (I actually said that, DUH, i know ;p).
D = Relax. It is perfectly normal. You are emotionally and physically ready to have a child. This condition usually occur mostly to women with monogamic relationships bla bla bla.
Μ = (thinking: Excuse us if we have one sexual partner at a time. Next time I'll try to avoid it).
Πάω καταβεβλημένη σπίτι αφού πρώτα περνώ από το φαρμακείο. Ίντα χαττάς σκέφτομαι. Ίντα κακό! Βρέθομαι με τα κορίτσια για sushi at Brunswick Square. Να ακουγε κανείς τη συζήτησή μας θα νόμιζε ότι βρέθηκε σε επεισόδιο του Sex and the City. Ακόμα ένα κλισέ για τη ζωή μου. Sigh!
Το βράδυ είχα τη φαεινή ιδέα να δούμε με τη Monamie το The Wrestler. Που να ομολογήσω την αμαρτία μου καθόλου δε τις πάω τέτοιες ταινίες. Και ναι θα το πω: I thought Million Dollar Baby was such an overestimated movie. Αλλά ο παλαιστής μου άρεσε. Δε ξέρω γιατί... Σινεμά δε θα πήγαινα να το δω. I prefer either horror films or movies like The Watchmen or something like that. Όμως ο Aronofsky έχει ένα τόσο μοναδικό τρόπο να θίγει κοινωνικές καταστάσεις και να προβάλλει φαινόμενα, να ασκεί κριτική αλλά χωρίς να είναι επικριτικός... Δε μπορώ να το εξηγήσω... Η Tomei, ππεεε! Ίντα κορμάρα για 45 χρονών γυναίκα. ΟΥΑΟ! So HoTTT! Bottom Line: It IS a good movie. Έστω και αν στο τέλος η Monamie ολίγον με κοροϊδευε επειδή 'εσυγκινήθηκα', όπως είπε. On the other hand, maybe it was just the medication.
Κανά τέταρτο πριν το τέλος της ταινίας θυμήθηκε να με γυρέψει στο skype ο Κ.Γ., ο οποίος ήταν λιώμα με μαλαματίνα, να με ρωτά για το ραντεβού στο γιατρό σε έτσι κατάσταση, εγώ να είμαι θυμωμένη, η Monamie να ντρέπεται και να κουρνιάζει στα παπλώματα για να μη τη δει και εγώ στο τέλος να ξεφουρνίζω 'Είπε μου η γιατρός ότι έπαθα ένα πράμα επειδή είμαι στην κατάλληλη φάση σωματικά και ψυχολογικά να κάμω παιδί και πρέπει να μου κάνεις παιδί και για αυτό είχα τόσες εντονότατες σεξουαλικές ορέξεις και εσύ με έβγαλες σεξομανή και μου έγραψε μια συνταγή που δε δικαιούμαι να πίνω αλκοόλ και ξέρεις ότι κάθε νύχτα πρέπει να πίνω λίγο κρασί να ηρεμώ, ειδικά τώρα τελευταία και τα έχω πάρει που δεν μπορώ ενώ εσύ είσαι wasted και τώρα χαπποπίνω and you better fix this orelse!'. Αναπνοή.
Ο Κ.Γ. να μη ξέρει να πει, μετά από ένα λεπτό και αφού η μαλαματίνα kicks in he says 'I'll fix it luv, don't worry'. Εγώ: 'Τι θα κανονίσεις? Εννά με αγκαστρώσεις δηλαδή?'. Καμιά απάντηση μέσα στην έρημο.
Εμένα να με πιάνουν οι βίδες μου και να δίνω το τελεσίδικο. 'Κανόνισε! Ή Bull-terrier ή κοπελλούδι. Ό,τι σου βγαίνει πιο φτηνό!'.
Καθόλη τη συζήτηση η Monamie na χασκογελά σα το χάχα και μετά να την ακολουθεί και ο Κ.Γ. Όπως και να'χει, εγώ τη θέση μου την ξεκαθάρισα. Ελπίζω αύριο να μη θυμάται τίποτα από όλα αυτά. Αλλά το θέμα παραμένει. Εγώ πότε θα γίνω μάνα?
Σάββατο 16 Μαΐου 2009
Return to the Island
Όχι, δεν αναφέρομαι σε κάποιο επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς LOST (που btw νομίζω πως την Τετάρτη έπαιζε το διπλό τελικό επεισόδιο του season), αλλά στον δικό μου γυρισμό πίσω στο νησί.
It feels weird, uncomfortable in a sense. Είναι πολλά αυτά που πεθύμησα. Αλλά αυτά που δε μπορώ να αντιμετωπίσω ακόμα είναι περισσότερα. Έχω και την καταραμένη έρευνα του dissertation...
Τουλάχιστον θα βρεθώ σε γνώριμα μέρη. Θα μυρίσω το γιασεμί στον κήπο μου (αν δε ξεράθηκε από τα δικά του προσωπικά δράματα). Θα δω τα ανίψια μου (ειδικά το πρώτο που άρχισε φέτος την πρώτη τάξη, and I missed it!); θα τα πάρω περίπατο. Θα αγκαλιάσω τους φίλους μου και θα γευτώ την αρμύρα της θάλασσας μου.
It feels weird, uncomfortable in a sense. Είναι πολλά αυτά που πεθύμησα. Αλλά αυτά που δε μπορώ να αντιμετωπίσω ακόμα είναι περισσότερα. Έχω και την καταραμένη έρευνα του dissertation...
Τουλάχιστον θα βρεθώ σε γνώριμα μέρη. Θα μυρίσω το γιασεμί στον κήπο μου (αν δε ξεράθηκε από τα δικά του προσωπικά δράματα). Θα δω τα ανίψια μου (ειδικά το πρώτο που άρχισε φέτος την πρώτη τάξη, and I missed it!); θα τα πάρω περίπατο. Θα αγκαλιάσω τους φίλους μου και θα γευτώ την αρμύρα της θάλασσας μου.
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
What is Happening to Me?!
Χτες το βράδυ είχα έναν από τους πιο ανήσυχους ύπνους της ζωής μου. And it wasnt' just because Koinos Gnwstos was taking over the covers, not even cos he was occupying the whole bed space (how is that possible when he's thin?), neither the fucking fire alarm that sets off every Thursday morning. Αν και αυτο το τελευταίο οφείλω να παραδεκτώ ότι με δαιμόνισε! Δε θυμάμαι καν ποιο πράγμα ονειρευόμουν, αλλά ξύπνησα με μια γενική ανεξήγητη ανησυχία... Ίσως επειδή σκεφτόμουν what I was up to the last few days.
Υποψιάζομαι ότι όλα άρχισαν με τον ερχομό του Κοινού Γνωστού. Τότε ήταν που ετοίμασα γαλακτομπούρεκκο και πήγα να τον υποδεκτώ στον σταθμό ντυμένη με το παλτό και από κάτω όχι και τόσο κόσμια ενδύματα. Τον περίμενα λοιπόν σε μια γωνιά, και ήταν σα να είμασταν σε ασπρόμαυρη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου με τον Νίκο Κούρκουλο και τη Μαίρη Χρονοπούλου (καμία σχέση με το Ορατότης Μηδέν, αλλά αυτές οι αναλαμπές μου με ξαφνιάζουν τρομακτικά, α ρε μάνα!).
Μετά με θυμάμαι στην κουζίνα να ετοιμάζω σπανακοτυροπιττάκια (μη φανταστείτε τώρα ότι ανοίγω φύλλο, ας είναι καλά το FYLLO από το Waitrose). Μέχρι και άνηθο έβαλα μέσα, που όχι μόνο δεν ήξερα τι είναι στα ελληνικά, τώρα γνωρίζω και την αγγλική λέξη (= dill). Οι συγκάτοικοι να μη ξέρουν αν πρέπει πρώτα να καλέσουν γιατρό ή να δοκιμάσουν κανά σπανακοτυροπιττάκι. Ύστερα, μετά από παράκληση του πασά, του Κοινού Γνωστού ήθελα να πω, να μαθαίνω και να φτιάχνω σουτζουκάκια. OMG! What is happening to me?! Νιώθω όπως τον Goldberg στο The Fly (μόνο που δεν αποσυντίθεμαι σε κομματάκια, ακόμα!). Ακολούθως, να ξαναφτιάχνω μια γερή δόση (4 φουρνιές) σπανακοτυροπιττάκια και άλλο γαλακτομπούρεκο (έμαθα να το φτιάχνω άψογο, και να σκεφτείς δε μου αρέσει καν). Το μενού επεκτείνεται με κοτόπουλο με χυμό πορτοκάλι και μέλι και χτες ήταν το top με την ετοιμασία σολωμού με δεντρολίβανο και σκόρδο. Αύριο σχεδιάζω να μαγειρέψω χοιρινά παϊδάκια με σως μήλου και δεντρολίβανο.
Aaayyy! Καλέστε μυροφόρες να με θρηνήσουν, φέρτε μου το καλύτερο φέρετρο από οξιά, αφήνω αυτό τον κόσμοοο! Άδικη τύχη μου επιφύλασσε αυτή η ζωήηη! Αλί και τρισαλί! Έχετε γεια βρυσούλες και βουνά! (Στο σημείο αυτό κρατώ το κεφάλι μου με τα αναμαλλιασμένα μου μαλλιά, φορώ μια λευκή νυχτικιά και χτυπιέμαι γονατιστή στο έδαφος). Μήπως να μετατράπηκα σε Stepford wife? The horror!
The label "Stepford wife" is usually applied to a woman who seems to conform blindly to an old-fashioned subservient role in relationship to her husband, compared to other, presumably more independent and vivacious women. It can also be used to criticise any person, male or female, who submits meekly to authority and/or abuse; or even to describe someone who lives in a robotic, conformist manner without giving offense to anyone (Wikipedia).
Ου Γριστός! Ίνταμπου να κάμω τωρά? Φέρτε μου κανά παπά να με exorcise, ειδικά αν μοιάζει του Gabriel Burns στα Stigmata, ή καλύτερα, όπως του Keanu στο Constantine!
Πάντως αν έγινα όπως την ...... (άπρεπο φρασεολόγιο) Martha Stuart θα πιω κόνιο. Μα εν κατάσταση τούτη σιόρ?! Να πηγαίνω να ψωνίζω με το καροτσάκι μου και να περιεργάζομαι νοητά το dinner του Κοινού Γνωστού?! Βέβαια, χαίρομαι που ακόμα και στα τελευταία μου μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Γιατί με τα υλικά του δείπνου, το ισπανικό κρασί είναι MUST. Ο μεσοαστός Κοινός Γνωστός δε πίνει κρασί, έτσι στο ρομαντικό δείπνο τετ-α-τετ που λένε και οι αντιπαθείς (σε εμένα) Γάλλοι ήπια το μπουκάλι μόνη μου, μετά παραπονιόμουν για πονοκέφαλο, μετά κάτσαμε να δούμε ταινία και χασκογελούσα όπως το χάσκα!
Νομίζω επέλλανα...
Νομίζω δε θα με χαλούσε να ήμουν έτσι...
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Scenarios
Το ακόλουθο σενάριο ή/και παραλλαγές λαμβάνει χώρα εδώ και κάτι μήνες στον τωρινό λονδρέζικο μου τόπο, στην λονδρέζικη μου εστία ή στην εστία του Κοινού Γνωστού ή στις στάσεις λεωφορείων ή/και σε οποιοδήποτε χωρόχρονο τυγχάνει να μοιράζομαι εγώ και ο Κοινός Γνωστός.
Ο διάλογος είναι αληθινός και οποιαδήποτε ομοιότητα του με πραγματικά συμβάντα δεν οφείλεται σε σύμπτωση. Οι παρενθέσεις είναι ενδεικτικοί στην περαιτέρω κατανόηση του συμβάντος, ούτως ώστε ο αναγνώστης να βιώσει τα συναισθήματα και σκέψεις των πρωταγωνιστών.
Μ = Μάρλεν, Μαριλού. Μαριαλένα, Μαρλένα (η συγγραφεύς)
Κ.Γ. = Κοινός Γνωστός (AKA my current partner, μπελάς, ΟΥΦΟΥ!)
Μ = Mi amorrrrrrrrr.....
K.Γ. = Ναι ρα (Απαναϊα μου παναϊα μου αυτή η ταύτιση με τον Λεοντή! Hello? Αν έπρεπε να ταυτίζεται με κάποιον έπρεπε να είναι με το μισταρκό τον Δημητρό για πολλούς ευνόητους λόγους, βλ. δε σε παίρνω cos ακόμα δεν είμαι αποκαταστημένος, έχω commitment issues....).
Μ = Ούφου ρε αγάπη. Είπα σου 1000 φορές να με με λέεις έτσι. Κανένας δε τολμά να μου μιλά με έτσι τρόπο οκ? Χάτε Α!
Κ. Γ. = Εντάξει (με κάπως μετανοημένο ύφος).
Μ = Mi amor, mi vida... Ξέρεις τι θέλω??? (αν είμασταν σε κινούμενα σχέδια τα μάτια μου θα ήταν ανοιχτά πιρίλλες και να σπινθηροβολούσαν αστεράκια και ουράνια τόξα).
Κ.Γ. = Όι, αλλά υποψιάζομαι εννά μου πεις.
Μ = Pues... Εξανακάμαμε ατή την κουβέντα 1000 φορές.
Κ.Γ. = I'm not gonna like this, έννεν?
Μ = Μωρό μουυυυ (με το πιο ναζιάρικο γατίσιο μου ύφος, νιαόυυυυ). Γιατί να μη γυρέψεις δουλειά του χρόνου και να βρω και εγώ σε κανά σχολείο, σε κανά bar (αυτοί οι συχετισμοί μου) και να μείνουμε μαζί και να βρούμε ένα μικρούτσικο τόσοδα διαμερισματάκι (έστω και αν πεθαίνω να μείνω σε κανά flat on the buckingham palace road, ανάθεμα τη φτώχεια μας!) και να στεγάσουμε την αγάπη μας και να ζήσουμε τον έρωτα μας? Χαααα? What do you think?
K.Γ. = ΌΙ (απαθές βλέμμα).
Μ = Μα γιατί? (με φωνή που τρέμει σα τη φλόγα ενός κεριού σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από όπου μπαίνει αέρας από τη χαραμάδα του σπασμένου παραθύρου). Δε θα ήταν πολύ όμορφα να μέναμε μόνοι μας, να πηγαίναμε δουλειά όλη μέρα και να δουλεύαμε σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί (προτιμώ biscuits from Millies) και το βράδυ να κάναμε έρωτα όλη νύχτα?
Κ.Γ. = Ρε babe μου, είπα σου ένα εκατομμύριο φορές ότι βαρέθηκα το Λονδίνο. Έχει τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ, μακριά από τους φίλους μου, την οικογένεια, τα στέκια μου. I wanna go home (με ύφος Barrymore in E.T.).
M = (σκέφτομαι ότι χάτε τωρά που θέλεις να πάεις σπίτι, εσύ και ο E.T. είστε).
Κ.Γ. = Εξήγησα σου ένα σωρό φορές. Γιατί δε καταλαβαίνεις? Γιατί δε ΜΕ καταλαβαίνεις?
Μ = (οκ, σε αυτό το σημείο δε σηκώνω άλλο να το παίζω Die Hard και αρχίζω να καταπίνω τους κόμπους που αναδύονται στον λαιμό μου, που είναι ολοένα και πιο δυνατοί). ΔΕ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣΣΣΣΣ! ΣΝΙΦ ΣΝΙΦ!
Κ.Γ. = Έλα ρε αγάπη μου. Μη κλαίς. Πονώ τη ψυχή μου άμα κλαίεις.
Μ = Μη τολμήσεις να χρησιμοποιάς τις εκφράσεις μου ΟΚ? Σνιφ σνιφ! (τα μάτια μου ολοκόκκινα, το πρόσωπο μου μουζαρωμένο με την τάχα waterproof mascara).
K.Γ. = Έλα ζωή μου, σταμάτα να κλαίεις. Εννα μουζαρωθείς (μου φέρνει χαρτομάντηλα και μου σκουπίζει τη μύτη μου).
Μ = Too late. Αφού δε σε κόφτει τίποτεεε. Είσαι ένας gelipollas, un cabron. Que dices siempre mentiras.
K.Γ. = Εννα δούμε. Άτε σταμάτα.
Μ = Ναιιι, καλό. Πάντα εννα δούμε εννα δούμε και δεν βλέπουμε ποττέε! (εε μα κανεί. Εννα δούμε ιμίσσιημου).
Κ.Γ. = Εκουράστηκα το Λονδίνο. Εσένα είναι πρώτος σου χρόνος. Και εγώ τον πρώτο χρόνο ήμουν κατενθουσιασμένος. Επέρασε μου τωρά. Όλοι οι φίλοι μου θα πάνε Κύπρο.
Μ = Ναι σιγά! Ο Αντρέας φέτος δεν επέρασε κανένα μάθημα, εννα μείνει και του χρόνου.
Κ.Γ. = Ο Αντρέας εν Manchester που μεινίσκει.
Μ = Μεν αλλάσσεις κουβέντα. Δε θέλεις να μείνεις μαζί μου. Δε σου αρέσκει να μένεις μαζί μου. Θέλεις την ανεξαρτησία σου, να κάμνεις ό,τι θέλεις. Δε με σκέφτεσαι τίποτεεεε. Υποσχέθηκες ότι θα μέναμε μαζί Λονδίνο. ΚΛΑΨ ΚΛΑΨ!
Κ.Γ. = Είπα σου πρέπει να γίνω ανεξάρτητος πρώτα.
Μ = Είσαι τέλεια λευκωσιατης ( δε το γράφω ούτε με κεφαλαίο, sorry if I offend anybody), ένας εφησυχασμένος μεσοαστός του κερατά. HOSTIA PUTA! (Στο σημείο αυτό αρχίζω να πετώ πράματα που βρίσκονται στο κομοδίνο, πάντα προσέχοντας να επιλέξω πράματα που δε σπάζουν εύκολα. Βέβαια δε βοηθά το γεγονός ότι έχει τον υπολογιστή του σε κοντινή απόσταση).
Κ.Γ. = Ρε μωρό μου μη γίνεσαι παράλογη. Αφού δε μπορώ να βρω δουλειά, έχουν κρίση. Προσπάθησα.
Μ = You didn't try hard enough, ok? Και στη χείριστη των περιπτώσεων βρίσκεις άλλη δουλειά. Χάτε, αν θέλεις να πάεις συνοδός κυρίων αφήννω σε, αλλά όι να γαμήσεις καμιά γιατί κακή σου μοίρα. (Τωρά να αφήσω το μωρό μου να βγει στο κλαρί για να μείνω εγώ Αγγλία? NAI.).
Κ.Γ. = Δε μπορείς να αποφεύγεις την Κύπρο για μια ζωή. Πρέπει να πάεις πίσω, να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα σου.
Μ = Παρέτα να μου το παίζεις Froyd εμένα οκ? Εν εγώ που έκανα 4 επίπεδα ψυχολογίας, όχι εσύ. ΟΥΦΟΥ! Απορώ τι σου εζήτησα. Αφού ούτε καν έχουμε δεσμό. Όσοι με ρωτούν λέω τους single but unavailable.
Κ.Γ. = Τάμπου λαλείς τωρά? Δηλαδή θέλεις να γίνεις available πάλι? (πιάνει το ζηλιάρικο του το ύφος που το φοβάμαι κάπως γιατί you never know, μπορεί να μου πυρπολήσει κανά πάτσο (πάλε) και εννοείται ότι θα ανταποδώσω και δεν έχω όρεξη να βουρούμε νοσοκομεία).
Μ = Όι εντάξει? Είμαι πολύ ικανοποιημένη μαζί σου. Αλλά ενοχλεί με που δε με λαμβάνεις υπόψη σου. Δεν είμαι τίποτε σημαντική. Είμαι μια παροδική, μια ΠΑΡΟΔΙΚΗΗΗ!
Κ.Γ. = Δεν είσαι παροδική. Είσαι πολύ σημαντική και ξέρεις το.
Μ = ΄Τίποτε δεν ξέρω αποδείκτηκε.
Κ.Γ. = Ούφου! Καλά, θέλεις να μείνεις Αγγλία για ένα καπρίτσιο σου. Δασκάλα και να δουλεύεις σε bar?!
M = Ναι γιατί? I don't mind. Δε θέλεις να γίνουμε μετανάστες, όπως τον Cruise και την Kidman στο Far and Away, που εσηκωστήκαν που την Ιρλανδία και επήαν Αμερκή. Εγώ εντζαι εζήτησα σου να πάμε Αμερική. Εννά είμαστεν Ευρώπη ακόμα, και ok, δε θα ζήσουμε την φτώχεια τους όπως στο έργο. Αφού εσύ δεν είσαι boxer και εγώ δε νομίζα να ήμουν τόσο καημένη ώστε να έβρισκα δουλειά να ξεφτιρίζω κοτόπουλα (Σε αυτή τη φάση φαντάζομαι εμάς στο έργο. OMG! Επέλλανα!). Δε θέλεις να μοιράζεσαι τα ίδια όνειρα με εμένα. Ούτε μαζί μου θέλεις να μείνεις, not ever. Ούτε κοπελλούδι θέλεις να μου κάνεις. Και ξαναλαλώ σου το. Όταν σου κατεβεί εσένα και θέλεις, σε υπενθυμίζω ότι έχουμε την ίδια ηλικία, είμαι και 18 μέρες μεγαλύτερη. So, εγώ ξαναλέω σου το. Στα 35 δεν κάμνω μωρό. Και αν είσαι έτσι εννα πάω να στειρωθώ. Έτσι για να μάθεις.
Κ.Γ. = .......... (άναυδος)
Μ = Έτω, δε μπορείς να πεις τίποτε. Έπρεπε να ακολουθήσω τη συμβουλή της μάμμας μου. Να έβρω έναν που να μου συμπεριφέρεται όπως το τριαντάφυλλο, όχι όπως εσένα. Που μου συμπεριφέρεσαι σα να είμαι... μολόχααα! Κλαψ κλαψ (εγέμωσε μύξες το χαρτομάντηλο και νεκατώνομαι να έβρω άλλο).
Κ.Γ. = Εν ωραίες οι μολόχες αγάπη μου (πιάνει το ύφος του που θέλει να χασκογελάσει, αλλά συγκρατείται ο κύριος για να διατηρήσει το status του).
Μ = Τάμπου λαλείς?! Κανένας δεν αγαπά τις μολόχες. Ξεριζώνουν τες αμα θέλεις να μάθεις. Και θέλεις να με ξεριζώσεις και εμένα από τη ζωή σου. (Κλάμα ο λαός, κλάμα).
Κ.Γ. = Εσένα? Που είσαι η αγάπη μου, το μωρό μου, η ανεράδα μου, το γυφτούι μου που περπατά ξυπόλητο (It's a big story και το ποστ είναι ήδη αρκετά μεγάλο)? Δε μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα. (Με πλησιάζει και προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά, εγώ ασφαλώς αντιστέκομαι, aka κάμνω κούτζια).
Μ = Ναι καλά. Κάμνω σου τη ζωή σου κόλαση οξά θέλεις με. Εννα με παρετήσεις με την πρώτη ευκαιρία να έβρεις μια ξενέρωτη λευκωσιάτισσα που εννα βάφεται ούλλη μέρα (no offense intended ;p) και θα έχει τρόπους και δε θα σε φέρνει σε δύσκολη θέση με τις αντιλήψεις της.
Κ.Γ. = Εγώ δε θέλω λευκωσιάτισσα. Θέλω τη λεμεσιανή μου που ξέρει να μιλά ισπανικά να με ανάφκει. (Τον αφήνω να βάλει τα χέρια του στη μέση μου).
Μ = Ναι? Αφού δε με ερωτεύτηκες που τη πρώτη ματιά.
Κ.Γ. = Απλώς δε σου το έδειξα. Αλλά ξέρεις το ότι μου τράβηξες το ενδιαφέρον.
Μ = Μόνο και μόνο επειδή νόμιζες ότι ήμουν τουρίστρια.
Κ.Γ. = Μπορεί. Αλλά ερχόμουν κάθε νύχτα να σε δω.
Μ = Ναι... Τζαι εγώ άνοιγα σου την πόρτα.
Κ.Γ. = Κάθε φορά.
Μ = Έπρεπε να μη σε ερωτευτώ και ελάλουν σου ρε μεσοαστέ. (Η βρύση στα μάτια μου έκλεισε και ένα χαμόγελο τρεμοπαίζει στα χείλη μου).
Κ.Γ. = Ερωτεύτηκες με όμως. (Φαίνεται να διασκεδάζει με την τροπή της συζήτησης οξά εν η ιδέα μου?!).
Μ = Επειδή επαραπλάνησες με με σεξ και άπρεπα πράματα και εννα το πω της μάμμας μου.
Κ.Γ. = Τι εννα της πεις? Ότι ένας λευκωσιάτης...
Μ = ΜΗΗΗ! ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΣ!
Κ.Γ. = Παγωτό?
Μ = Strawberry cheesecake από το haagen danz.
(Με παίρνει αγκαλιά, αρχίζει να με φιλά και έπονται ακατάλληλα για ανηλίκους και για άτομα που πάσχουν από ζαχαρώδη διαβήτη. In the background there's the following song).
You change your mind
like a girl
changes clothes
yeah you
PMS
like a bitch
I would know
and you overthink
always speak
Cryptically
I should know
that you're not good for me
cause you're hot then you're cold
you're yes then you're no
you're in then you're out
you're up and you're down
you're wrong when it's right
it's black and it's white
we fight we break up
we kiss we make up
Ο διάλογος είναι αληθινός και οποιαδήποτε ομοιότητα του με πραγματικά συμβάντα δεν οφείλεται σε σύμπτωση. Οι παρενθέσεις είναι ενδεικτικοί στην περαιτέρω κατανόηση του συμβάντος, ούτως ώστε ο αναγνώστης να βιώσει τα συναισθήματα και σκέψεις των πρωταγωνιστών.
Μ = Μάρλεν, Μαριλού. Μαριαλένα, Μαρλένα (η συγγραφεύς)
Κ.Γ. = Κοινός Γνωστός (AKA my current partner, μπελάς, ΟΥΦΟΥ!)
Μ = Mi amorrrrrrrrr.....
K.Γ. = Ναι ρα (Απαναϊα μου παναϊα μου αυτή η ταύτιση με τον Λεοντή! Hello? Αν έπρεπε να ταυτίζεται με κάποιον έπρεπε να είναι με το μισταρκό τον Δημητρό για πολλούς ευνόητους λόγους, βλ. δε σε παίρνω cos ακόμα δεν είμαι αποκαταστημένος, έχω commitment issues....).
Μ = Ούφου ρε αγάπη. Είπα σου 1000 φορές να με με λέεις έτσι. Κανένας δε τολμά να μου μιλά με έτσι τρόπο οκ? Χάτε Α!
Κ. Γ. = Εντάξει (με κάπως μετανοημένο ύφος).
Μ = Mi amor, mi vida... Ξέρεις τι θέλω??? (αν είμασταν σε κινούμενα σχέδια τα μάτια μου θα ήταν ανοιχτά πιρίλλες και να σπινθηροβολούσαν αστεράκια και ουράνια τόξα).
Κ.Γ. = Όι, αλλά υποψιάζομαι εννά μου πεις.
Μ = Pues... Εξανακάμαμε ατή την κουβέντα 1000 φορές.
Κ.Γ. = I'm not gonna like this, έννεν?
Μ = Μωρό μουυυυ (με το πιο ναζιάρικο γατίσιο μου ύφος, νιαόυυυυ). Γιατί να μη γυρέψεις δουλειά του χρόνου και να βρω και εγώ σε κανά σχολείο, σε κανά bar (αυτοί οι συχετισμοί μου) και να μείνουμε μαζί και να βρούμε ένα μικρούτσικο τόσοδα διαμερισματάκι (έστω και αν πεθαίνω να μείνω σε κανά flat on the buckingham palace road, ανάθεμα τη φτώχεια μας!) και να στεγάσουμε την αγάπη μας και να ζήσουμε τον έρωτα μας? Χαααα? What do you think?
K.Γ. = ΌΙ (απαθές βλέμμα).
Μ = Μα γιατί? (με φωνή που τρέμει σα τη φλόγα ενός κεριού σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από όπου μπαίνει αέρας από τη χαραμάδα του σπασμένου παραθύρου). Δε θα ήταν πολύ όμορφα να μέναμε μόνοι μας, να πηγαίναμε δουλειά όλη μέρα και να δουλεύαμε σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί (προτιμώ biscuits from Millies) και το βράδυ να κάναμε έρωτα όλη νύχτα?
Κ.Γ. = Ρε babe μου, είπα σου ένα εκατομμύριο φορές ότι βαρέθηκα το Λονδίνο. Έχει τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ, μακριά από τους φίλους μου, την οικογένεια, τα στέκια μου. I wanna go home (με ύφος Barrymore in E.T.).
M = (σκέφτομαι ότι χάτε τωρά που θέλεις να πάεις σπίτι, εσύ και ο E.T. είστε).
Κ.Γ. = Εξήγησα σου ένα σωρό φορές. Γιατί δε καταλαβαίνεις? Γιατί δε ΜΕ καταλαβαίνεις?
Μ = (οκ, σε αυτό το σημείο δε σηκώνω άλλο να το παίζω Die Hard και αρχίζω να καταπίνω τους κόμπους που αναδύονται στον λαιμό μου, που είναι ολοένα και πιο δυνατοί). ΔΕ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣΣΣΣΣ! ΣΝΙΦ ΣΝΙΦ!
Κ.Γ. = Έλα ρε αγάπη μου. Μη κλαίς. Πονώ τη ψυχή μου άμα κλαίεις.
Μ = Μη τολμήσεις να χρησιμοποιάς τις εκφράσεις μου ΟΚ? Σνιφ σνιφ! (τα μάτια μου ολοκόκκινα, το πρόσωπο μου μουζαρωμένο με την τάχα waterproof mascara).
K.Γ. = Έλα ζωή μου, σταμάτα να κλαίεις. Εννα μουζαρωθείς (μου φέρνει χαρτομάντηλα και μου σκουπίζει τη μύτη μου).
Μ = Too late. Αφού δε σε κόφτει τίποτεεε. Είσαι ένας gelipollas, un cabron. Que dices siempre mentiras.
K.Γ. = Εννα δούμε. Άτε σταμάτα.
Μ = Ναιιι, καλό. Πάντα εννα δούμε εννα δούμε και δεν βλέπουμε ποττέε! (εε μα κανεί. Εννα δούμε ιμίσσιημου).
Κ.Γ. = Εκουράστηκα το Λονδίνο. Εσένα είναι πρώτος σου χρόνος. Και εγώ τον πρώτο χρόνο ήμουν κατενθουσιασμένος. Επέρασε μου τωρά. Όλοι οι φίλοι μου θα πάνε Κύπρο.
Μ = Ναι σιγά! Ο Αντρέας φέτος δεν επέρασε κανένα μάθημα, εννα μείνει και του χρόνου.
Κ.Γ. = Ο Αντρέας εν Manchester που μεινίσκει.
Μ = Μεν αλλάσσεις κουβέντα. Δε θέλεις να μείνεις μαζί μου. Δε σου αρέσκει να μένεις μαζί μου. Θέλεις την ανεξαρτησία σου, να κάμνεις ό,τι θέλεις. Δε με σκέφτεσαι τίποτεεεε. Υποσχέθηκες ότι θα μέναμε μαζί Λονδίνο. ΚΛΑΨ ΚΛΑΨ!
Κ.Γ. = Είπα σου πρέπει να γίνω ανεξάρτητος πρώτα.
Μ = Είσαι τέλεια λευκωσιατης ( δε το γράφω ούτε με κεφαλαίο, sorry if I offend anybody), ένας εφησυχασμένος μεσοαστός του κερατά. HOSTIA PUTA! (Στο σημείο αυτό αρχίζω να πετώ πράματα που βρίσκονται στο κομοδίνο, πάντα προσέχοντας να επιλέξω πράματα που δε σπάζουν εύκολα. Βέβαια δε βοηθά το γεγονός ότι έχει τον υπολογιστή του σε κοντινή απόσταση).
Κ.Γ. = Ρε μωρό μου μη γίνεσαι παράλογη. Αφού δε μπορώ να βρω δουλειά, έχουν κρίση. Προσπάθησα.
Μ = You didn't try hard enough, ok? Και στη χείριστη των περιπτώσεων βρίσκεις άλλη δουλειά. Χάτε, αν θέλεις να πάεις συνοδός κυρίων αφήννω σε, αλλά όι να γαμήσεις καμιά γιατί κακή σου μοίρα. (Τωρά να αφήσω το μωρό μου να βγει στο κλαρί για να μείνω εγώ Αγγλία? NAI.).
Κ.Γ. = Δε μπορείς να αποφεύγεις την Κύπρο για μια ζωή. Πρέπει να πάεις πίσω, να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα σου.
Μ = Παρέτα να μου το παίζεις Froyd εμένα οκ? Εν εγώ που έκανα 4 επίπεδα ψυχολογίας, όχι εσύ. ΟΥΦΟΥ! Απορώ τι σου εζήτησα. Αφού ούτε καν έχουμε δεσμό. Όσοι με ρωτούν λέω τους single but unavailable.
Κ.Γ. = Τάμπου λαλείς τωρά? Δηλαδή θέλεις να γίνεις available πάλι? (πιάνει το ζηλιάρικο του το ύφος που το φοβάμαι κάπως γιατί you never know, μπορεί να μου πυρπολήσει κανά πάτσο (πάλε) και εννοείται ότι θα ανταποδώσω και δεν έχω όρεξη να βουρούμε νοσοκομεία).
Μ = Όι εντάξει? Είμαι πολύ ικανοποιημένη μαζί σου. Αλλά ενοχλεί με που δε με λαμβάνεις υπόψη σου. Δεν είμαι τίποτε σημαντική. Είμαι μια παροδική, μια ΠΑΡΟΔΙΚΗΗΗ!
Κ.Γ. = Δεν είσαι παροδική. Είσαι πολύ σημαντική και ξέρεις το.
Μ = ΄Τίποτε δεν ξέρω αποδείκτηκε.
Κ.Γ. = Ούφου! Καλά, θέλεις να μείνεις Αγγλία για ένα καπρίτσιο σου. Δασκάλα και να δουλεύεις σε bar?!
M = Ναι γιατί? I don't mind. Δε θέλεις να γίνουμε μετανάστες, όπως τον Cruise και την Kidman στο Far and Away, που εσηκωστήκαν που την Ιρλανδία και επήαν Αμερκή. Εγώ εντζαι εζήτησα σου να πάμε Αμερική. Εννά είμαστεν Ευρώπη ακόμα, και ok, δε θα ζήσουμε την φτώχεια τους όπως στο έργο. Αφού εσύ δεν είσαι boxer και εγώ δε νομίζα να ήμουν τόσο καημένη ώστε να έβρισκα δουλειά να ξεφτιρίζω κοτόπουλα (Σε αυτή τη φάση φαντάζομαι εμάς στο έργο. OMG! Επέλλανα!). Δε θέλεις να μοιράζεσαι τα ίδια όνειρα με εμένα. Ούτε μαζί μου θέλεις να μείνεις, not ever. Ούτε κοπελλούδι θέλεις να μου κάνεις. Και ξαναλαλώ σου το. Όταν σου κατεβεί εσένα και θέλεις, σε υπενθυμίζω ότι έχουμε την ίδια ηλικία, είμαι και 18 μέρες μεγαλύτερη. So, εγώ ξαναλέω σου το. Στα 35 δεν κάμνω μωρό. Και αν είσαι έτσι εννα πάω να στειρωθώ. Έτσι για να μάθεις.
Κ.Γ. = .......... (άναυδος)
Μ = Έτω, δε μπορείς να πεις τίποτε. Έπρεπε να ακολουθήσω τη συμβουλή της μάμμας μου. Να έβρω έναν που να μου συμπεριφέρεται όπως το τριαντάφυλλο, όχι όπως εσένα. Που μου συμπεριφέρεσαι σα να είμαι... μολόχααα! Κλαψ κλαψ (εγέμωσε μύξες το χαρτομάντηλο και νεκατώνομαι να έβρω άλλο).
Κ.Γ. = Εν ωραίες οι μολόχες αγάπη μου (πιάνει το ύφος του που θέλει να χασκογελάσει, αλλά συγκρατείται ο κύριος για να διατηρήσει το status του).
Μ = Τάμπου λαλείς?! Κανένας δεν αγαπά τις μολόχες. Ξεριζώνουν τες αμα θέλεις να μάθεις. Και θέλεις να με ξεριζώσεις και εμένα από τη ζωή σου. (Κλάμα ο λαός, κλάμα).
Κ.Γ. = Εσένα? Που είσαι η αγάπη μου, το μωρό μου, η ανεράδα μου, το γυφτούι μου που περπατά ξυπόλητο (It's a big story και το ποστ είναι ήδη αρκετά μεγάλο)? Δε μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα. (Με πλησιάζει και προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά, εγώ ασφαλώς αντιστέκομαι, aka κάμνω κούτζια).
Μ = Ναι καλά. Κάμνω σου τη ζωή σου κόλαση οξά θέλεις με. Εννα με παρετήσεις με την πρώτη ευκαιρία να έβρεις μια ξενέρωτη λευκωσιάτισσα που εννα βάφεται ούλλη μέρα (no offense intended ;p) και θα έχει τρόπους και δε θα σε φέρνει σε δύσκολη θέση με τις αντιλήψεις της.
Κ.Γ. = Εγώ δε θέλω λευκωσιάτισσα. Θέλω τη λεμεσιανή μου που ξέρει να μιλά ισπανικά να με ανάφκει. (Τον αφήνω να βάλει τα χέρια του στη μέση μου).
Μ = Ναι? Αφού δε με ερωτεύτηκες που τη πρώτη ματιά.
Κ.Γ. = Απλώς δε σου το έδειξα. Αλλά ξέρεις το ότι μου τράβηξες το ενδιαφέρον.
Μ = Μόνο και μόνο επειδή νόμιζες ότι ήμουν τουρίστρια.
Κ.Γ. = Μπορεί. Αλλά ερχόμουν κάθε νύχτα να σε δω.
Μ = Ναι... Τζαι εγώ άνοιγα σου την πόρτα.
Κ.Γ. = Κάθε φορά.
Μ = Έπρεπε να μη σε ερωτευτώ και ελάλουν σου ρε μεσοαστέ. (Η βρύση στα μάτια μου έκλεισε και ένα χαμόγελο τρεμοπαίζει στα χείλη μου).
Κ.Γ. = Ερωτεύτηκες με όμως. (Φαίνεται να διασκεδάζει με την τροπή της συζήτησης οξά εν η ιδέα μου?!).
Μ = Επειδή επαραπλάνησες με με σεξ και άπρεπα πράματα και εννα το πω της μάμμας μου.
Κ.Γ. = Τι εννα της πεις? Ότι ένας λευκωσιάτης...
Μ = ΜΗΗΗ! ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΣ!
Κ.Γ. = Παγωτό?
Μ = Strawberry cheesecake από το haagen danz.
(Με παίρνει αγκαλιά, αρχίζει να με φιλά και έπονται ακατάλληλα για ανηλίκους και για άτομα που πάσχουν από ζαχαρώδη διαβήτη. In the background there's the following song).
You change your mind
like a girl
changes clothes
yeah you
PMS
like a bitch
I would know
and you overthink
always speak
Cryptically
I should know
that you're not good for me
cause you're hot then you're cold
you're yes then you're no
you're in then you're out
you're up and you're down
you're wrong when it's right
it's black and it's white
we fight we break up
we kiss we make up
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Μια παλιά ιστορία
Κάποτε νιώθω σα μια παλιά ιστορία, σα να τον γνωρίζω από πολύ καιρό προηγουμένως, σα να ήμαστε και οι δύο πρωταγωνιστές μιας ασπρόμαυρης ταινίας.
Απόψε η νύχτα είναι περίεργη, παράξενα σκοτεινή αλλά το δωμάτιο μου είναι γεμάτο φως. Και έτσι ξαφνικά θυμήθηκα αυτό το τραγούδι. Ούτε καν νόμιζα ότι το ήξερα...
Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά
Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει
Και ύστερα σκέφτομαι να πάω που? Όσο και να προσπάθησα να φύγω μακριά πάντα με τραβά πίσω η σκιά του σα μαγνήτης... Έτσι, 'αν φύγεις εσύ δεν υπάρχω κι εγώ'.
Απόψε η νύχτα είναι περίεργη, παράξενα σκοτεινή αλλά το δωμάτιο μου είναι γεμάτο φως. Και έτσι ξαφνικά θυμήθηκα αυτό το τραγούδι. Ούτε καν νόμιζα ότι το ήξερα...
Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά
Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει
Και ύστερα σκέφτομαι να πάω που? Όσο και να προσπάθησα να φύγω μακριά πάντα με τραβά πίσω η σκιά του σα μαγνήτης... Έτσι, 'αν φύγεις εσύ δεν υπάρχω κι εγώ'.
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Λίγο πριν τον ερχομό
Υπάρχουν μέρες στην ζωή μας αξέχαστες, είτε επειδή περάσαμε καταπληκτικά, είτε επειδή είχαμε άσχημες εμπειρίες, είτε επειδή συνέβηκαν πράγματα τραγικά που όμως μετά από λίγο καιρό τα θυμόμαστε με φίλους και γνωστούς και γελάμε ακατάπαυστα. Λοιπόν, η Πέμπτη ήταν μία από αυτές τις μέρες για μένα. Καταρχάς, ήταν μεγάλη Πέμπτη από μόνη της, όχι της Σταύρωσης, αλλά επειδή θα γύριζε επιτέλους ο Κοινός Γνωστός μετά από μια απουσία σχεδόν ενός μήνα.
Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Έχω να λύσω και μια απορία που γεννήθηκε από το προηγούμενο ποστ και αφορά μιαν ανατίναξη φούρνου.
Εδώ και μια βδομάδα ξυπνώ νωρίς, which I hate! Η φιλοσοφία μου είναι ότι αν δεν υπάρχει λόγος (π.χ. δουλειά, εμμμ, ξανά δουλειά), μου αρέσει να κοιμάμαι και να ξυπνώ με το βιολογικό μου ρολόι, όποτε να'ναι (συνήθως 1 p.m.). Αλλά τις τελευταίες βδομάδες η καθαρίστρια ρίχτηκε σε μια προσωπική αποστολή να με ξυπνά, όποτε αυτή πιάνει δουλειά, γύρω στις 7μισι. For God's sake δηλαδή. Και προβαίνω αβίαστα στην εξήγηση. Κάθε πρωί έρχονται στις εστίες καθαρίστριες για την κουζίνα και να κάνουν και λιγάκι χούβερ τα interior carpet in the hallway (I totally hate those carpets!). Εεε, για 148 λίρες την εβδομάδα εστίες δικαιούμαστε και λίγα indulges (perhaps the only one). Έρχεται, τραβά, ειδάλλως στα κυπριακά κωλοσύρνει τη συσκευή της ηλεκτρικής σκούπας και χτυπά την άκρη της πάνω στην πόρτα. Κάθε πρωί, every single morning. Μετά από αυτό έχουμε και τον δοκιμαστικό συναγερμό πυρκαγιάς (γύρω στις 10μισι, ΑΝΑΘΕΜΑ!). Αυτό σημαίνει ότι για κανά 20λεπτο έχω τον bloody συναγερμό μες το δωμάτιο μου να τσιρίζει σα να υπόκειται βιασμό! You know what they say; if you can't avoid it, relax and enjoy it! Μια από αυτές τις μέρες όμως θα τους γ****ω όλους πάνω στον προθάλαμο (ευκαιρία να πάρω και δονητή).
Μετά από το πανέμορφο αυτό ξύπνημα, έρχονται και οι καθαριστές των τζαμιών. Παλλουκώνονται έξω από το παράθυρό μου, σφυρίζουν, διαφωνούν μόνοι τους, φωνάζουν 'bollocks' all the time... Νόμιζα ότι γλίτωσα, αλλά think again! Σε λίγο μου χτυπούν την πόρτα για να έρθουν να καθαρίσουν τα τζάμια από μέσα τάχαμου. Μου μετακίνησαν το γραφείο, έπεσαν τα 1000 βιβλία που είχα πάνω, το τηλέφωνο και το αμπαζούρ για να μου τα σκουπίσουν 1 δευτερόλεπτο (υπερβάλλω, ήταν 2) και να φύγουν. Πέφτω στο κρεβατάκι μου το γλυκο, όταν χτυπούν την πόρτα για επιθεώρηση του δωματίου. Ανοίγω την πόρτα, το πρόσωπο μου πιάνει μια απόχρωση του κόκκινου, πιο΄κόκκινη από τα μαλλιά μου. Ίσως για αυτό οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να απολογούνται καθόλη τη διαμονή τους στο δωμάτιο. Τι? Νόμιζαν ότι θα τους σκότωνα, θα τους έκοβα κομματάκια και θα τα καταχώνιαζα κάπου στο υπόγειο (όπου μένω)? Ήδη δήλωσα όταν μου έδωσαν το δωμάτιο ότι η γενική αντίληψη για όσους μένουν στα basement είναι είτε τρελλοί είτε serial killers είτε και τα δύο. Βασικά αν το πολυσκεφτείς, το ένα δεν αντικρούει το άλλο, they actually come together as a package.
Ένηγουέηζ, σε όλο αυτό το διάστημα είχαμε και την ηχητική υπόκρουση ενός κομπρεσόρου αφού κάνουν ανακαίνιση ολόκληρου του διπλανού κτιρίου. Τέλοσπαντων! At least the weather is nice, I kept telling to myself. Είχαμε να πάμε και ψώνια με την Άντη. Ήθελα να αλλάξω και μια φούστα από το River Island.
Πάμε στη στάση. Έρχεται το λεωφορείο. Δε σταματά. Το σταματούμε με το ζόρι. Τέλος της διαδρομής, φωνάζει ο οδηγός μέσα από το τζάμι. Έρχεται άλλο λεωφορείο. 'Σταματώ στην επόμενη στάση' ανακοινώνει ο δεύτερος οδηγός. Που θα μας πάει (απ' ότι φαίνεται όχι Oxford Street)? Πλησιάζει το 390 και μπαίνουμε μέσα. Προς έκπληξή μας, δεν πηγαίνει από το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Θα κάνει diversion λέμε με την Άντη, αλλά θα μας πάει εκεί που πηγαίνει. Κούνια που μας κούναγε. Και πηγαίνουμε και πηγαίνουμε. Σε κάποια φάση μου τηλεφωνά και η Λένη και μέσα στην τρελή χαρά δεν προσέχω καν τη διαδρομή. Φτάνουμε στην άλλη άκρη του Hyde Park, Harrods, South Kensington... Μέχρι που έχουμε τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουμε τον οδηγό. Ππππεεεε, έπρεπε να κατεβούμε τόοοοοοοοοσες στάσεις προηγουμένως και να πάρουμε άλλο λεωφορείο!
Doig!!! Anwz, όταν είμαι με την Άντη μου τίποτα δε με χαλά. Αποφασίσαμε να το δούμε ως μια ευχάριστη εμπειρία, aka μούχτικο bus trip all around London. Βρίσκουμε την στάση στην απέναντι πλευρά του δρόμου και καλοσωρίζουμε την καινούργια διαδρομή των 48 λεπτών. Συνολικά θα μας πήρε κα΄να δίωρο να κατέβουμε Οχφορτ, διαδρομή που κάνω από το σπίτι μου ως εκεί με τα πόδια σε κανά 35λεπτο το πολύ.
Στα μαγαζιά μας περιμένει μια άλλη έκπληξη. Πανικός! 1000 κόσμος! Χωρίς υπερβολή. Μα ήντα κατάσταση σιόρ? Μόλις οι Εγγλέζοι δουν λίγες ηλιακτίδες βγαίνουν με τα sunglasses τους, τα κοντοπαντέλονα και τα σανδάλια, όπως οι καραόλοι με τις πρώτες βροχές. Απίστευτο! Αλλά είπαμε, μια εμπειρία. Αυτή θα ήταν η εμπειρία των Londoners καραόλων!
Αφού σκοτωνόμαστε να πάμε στο λατρεμένο μου μαγαζί, κουβαλούμε με την Άντη ρούχα στο δοκιμαστήριο. Normally είμαι size 8. Βρίσκω μια πλούζα που την εσίνιαρα εδώ και καιρό στο νετ και πάω να τη δοκιμάσω. Δε μου έμπαινε!!! Δοκιμάζω το μεγαλύτερο νούμερο. ΔΕ ΜΟΥ ΕΜΠΑΙΝΕ!!! Τελικά είτε είναι ελαττωματικό το σχέδιο και δε μπορώ να την μπηχτώ, είτε είμαι κεφάλας και γι'αυτό δεν κατέβαινε κάτω από το κεφάλι (τόση νοημοσύνη, πρέπει να έχει και τον κατάλληλο όγκο, ίσως και να είμαι απόγονος του Περικλή, you never know, do you?). Πεισμώνω εγώ, την μπήγομαι με το ζόρι, μετά δε μπορώ να τη βγάλω. So, να είμαι μισόγυμνη μες τα δοκιμαστήρια, να παλεύω με τη φανέλλα. Imagine Spiderman when he wants to get off the alien black suit but it sticks on to him or imagine later when it attacks Eddie Brock and makes him Venom. Τούτο μας έλειπε, να γίνω η arch nemesis του Spiderman. Όλο αυτό το διάστημα η καημένη η Άντη να αναρωτιέται τι έγινα στα δοκιμαστήρια.
Καταφέρνω να βγάλω την μπλούζα και πάμε στο ταμείο να πληρώσω τα πράγματα που δε θα έβλαπταν τη σωματική (και ψυχική) μου υγεία. Και να μη ξεχάσω ότι θέλω να αλλάξω τη φούστα μου (ήταν σπασμένη η ζώνη). Στέκομαι στη γραμμή. Έρχεται η σειρά μου. Ουπς! Πρέπει να σταθώ σε άλλη γραμμή, μόνο για να μου πουν ότι δεν υπάρχουν πλέον άλλες φούστες. Ayyyy! So, I grab poor Anti (who must be declared a Saint!)και την τραβώ σε όλα τα River Island shops της Oxford street. Τι νομίζετε ότι έγινε? Εννοείται δε βρήκα να αλλάξω τη φούστα σε κανένα από τα 3 μαγαζιά, την οποία να σημειωθεί ότι αγόρασα μόλις πριν 2 μέρες (2 μέρες μόοονο!). Η τύχη μου!
Για να ηρεμήσουμε πάμε να φάμε burritos, τα οποία πεντανόστιμα μεν, εκάτσαν μας στο στομάχι δε!Πάμε σπίτι να φτιάξω γαλακτομπούρεκο για το γυρισμό του άντρα μου. Ακολουθώ τη συνταγή (λέμε τώρα). Ξεχνώ το βούτυρο πάνω στη φωτιά. Έκρουσε. Τέλοσπάντων, βάζω το ταψί στο φούρνο, το βγάζω έξω και μετά από 10 λεπτά... ΜΠΑΜ! Όντας Λεμεσιανή είμαι συνηθισμένη στους συνατούς κρότους από το τοπικό προϊόν της πόλης μου, τις βόμβες but this was something else. Glass over the place και να μη μπορώ να πιστέψω τι έγινε. Σε αυτό το σημείο πραγματικά δε πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε άλλο.
Μέχρι που ετοιμάζομαι να πάω να συναντήσω τον Κοινό Γνωστό και ήθελα να πραγματοποιήσω μια φαντασίωση. Ξέρετε εκείνες τις ταινίες που η γκόμενα πάει να συναντήσει τον αγαπημένο της και κάτω από το παλτό φοράει nothing but sexy underwear? Εεε, έχω αυτή τη σκηνή κολλημένη στο νου. Φοράω λοιπόν αυτά που φοράω, βάζω και μια φούστα (για να μην το παρακάνω) και πετάγομαι στην κουζίνα για 5 λεπτά να πάρω το γέρημο γαλακτομπούρεκο. Στην κουζίνα ήταν όλοι οι συγκάτοικοί μου. Αναμενόμενο! Τώρα θα νομίζουν ότι σταμάτησα της δουλειά του child-minding για να γίνω call-girl!
Μετά από άλλη μια διαδρομή diversion φτάνω στο σταθμό 3 λεπτά ακριβώς πριν τον Κοινό Γνωστό, but it was all worth it! And I'm glad this day is over. It's Friday morning ;p
My fight with the blouse
The exploded oven
Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Έχω να λύσω και μια απορία που γεννήθηκε από το προηγούμενο ποστ και αφορά μιαν ανατίναξη φούρνου.
Εδώ και μια βδομάδα ξυπνώ νωρίς, which I hate! Η φιλοσοφία μου είναι ότι αν δεν υπάρχει λόγος (π.χ. δουλειά, εμμμ, ξανά δουλειά), μου αρέσει να κοιμάμαι και να ξυπνώ με το βιολογικό μου ρολόι, όποτε να'ναι (συνήθως 1 p.m.). Αλλά τις τελευταίες βδομάδες η καθαρίστρια ρίχτηκε σε μια προσωπική αποστολή να με ξυπνά, όποτε αυτή πιάνει δουλειά, γύρω στις 7μισι. For God's sake δηλαδή. Και προβαίνω αβίαστα στην εξήγηση. Κάθε πρωί έρχονται στις εστίες καθαρίστριες για την κουζίνα και να κάνουν και λιγάκι χούβερ τα interior carpet in the hallway (I totally hate those carpets!). Εεε, για 148 λίρες την εβδομάδα εστίες δικαιούμαστε και λίγα indulges (perhaps the only one). Έρχεται, τραβά, ειδάλλως στα κυπριακά κωλοσύρνει τη συσκευή της ηλεκτρικής σκούπας και χτυπά την άκρη της πάνω στην πόρτα. Κάθε πρωί, every single morning. Μετά από αυτό έχουμε και τον δοκιμαστικό συναγερμό πυρκαγιάς (γύρω στις 10μισι, ΑΝΑΘΕΜΑ!). Αυτό σημαίνει ότι για κανά 20λεπτο έχω τον bloody συναγερμό μες το δωμάτιο μου να τσιρίζει σα να υπόκειται βιασμό! You know what they say; if you can't avoid it, relax and enjoy it! Μια από αυτές τις μέρες όμως θα τους γ****ω όλους πάνω στον προθάλαμο (ευκαιρία να πάρω και δονητή).
Μετά από το πανέμορφο αυτό ξύπνημα, έρχονται και οι καθαριστές των τζαμιών. Παλλουκώνονται έξω από το παράθυρό μου, σφυρίζουν, διαφωνούν μόνοι τους, φωνάζουν 'bollocks' all the time... Νόμιζα ότι γλίτωσα, αλλά think again! Σε λίγο μου χτυπούν την πόρτα για να έρθουν να καθαρίσουν τα τζάμια από μέσα τάχαμου. Μου μετακίνησαν το γραφείο, έπεσαν τα 1000 βιβλία που είχα πάνω, το τηλέφωνο και το αμπαζούρ για να μου τα σκουπίσουν 1 δευτερόλεπτο (υπερβάλλω, ήταν 2) και να φύγουν. Πέφτω στο κρεβατάκι μου το γλυκο, όταν χτυπούν την πόρτα για επιθεώρηση του δωματίου. Ανοίγω την πόρτα, το πρόσωπο μου πιάνει μια απόχρωση του κόκκινου, πιο΄κόκκινη από τα μαλλιά μου. Ίσως για αυτό οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να απολογούνται καθόλη τη διαμονή τους στο δωμάτιο. Τι? Νόμιζαν ότι θα τους σκότωνα, θα τους έκοβα κομματάκια και θα τα καταχώνιαζα κάπου στο υπόγειο (όπου μένω)? Ήδη δήλωσα όταν μου έδωσαν το δωμάτιο ότι η γενική αντίληψη για όσους μένουν στα basement είναι είτε τρελλοί είτε serial killers είτε και τα δύο. Βασικά αν το πολυσκεφτείς, το ένα δεν αντικρούει το άλλο, they actually come together as a package.
Ένηγουέηζ, σε όλο αυτό το διάστημα είχαμε και την ηχητική υπόκρουση ενός κομπρεσόρου αφού κάνουν ανακαίνιση ολόκληρου του διπλανού κτιρίου. Τέλοσπαντων! At least the weather is nice, I kept telling to myself. Είχαμε να πάμε και ψώνια με την Άντη. Ήθελα να αλλάξω και μια φούστα από το River Island.
Πάμε στη στάση. Έρχεται το λεωφορείο. Δε σταματά. Το σταματούμε με το ζόρι. Τέλος της διαδρομής, φωνάζει ο οδηγός μέσα από το τζάμι. Έρχεται άλλο λεωφορείο. 'Σταματώ στην επόμενη στάση' ανακοινώνει ο δεύτερος οδηγός. Που θα μας πάει (απ' ότι φαίνεται όχι Oxford Street)? Πλησιάζει το 390 και μπαίνουμε μέσα. Προς έκπληξή μας, δεν πηγαίνει από το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Θα κάνει diversion λέμε με την Άντη, αλλά θα μας πάει εκεί που πηγαίνει. Κούνια που μας κούναγε. Και πηγαίνουμε και πηγαίνουμε. Σε κάποια φάση μου τηλεφωνά και η Λένη και μέσα στην τρελή χαρά δεν προσέχω καν τη διαδρομή. Φτάνουμε στην άλλη άκρη του Hyde Park, Harrods, South Kensington... Μέχρι που έχουμε τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουμε τον οδηγό. Ππππεεεε, έπρεπε να κατεβούμε τόοοοοοοοοσες στάσεις προηγουμένως και να πάρουμε άλλο λεωφορείο!
Doig!!! Anwz, όταν είμαι με την Άντη μου τίποτα δε με χαλά. Αποφασίσαμε να το δούμε ως μια ευχάριστη εμπειρία, aka μούχτικο bus trip all around London. Βρίσκουμε την στάση στην απέναντι πλευρά του δρόμου και καλοσωρίζουμε την καινούργια διαδρομή των 48 λεπτών. Συνολικά θα μας πήρε κα΄να δίωρο να κατέβουμε Οχφορτ, διαδρομή που κάνω από το σπίτι μου ως εκεί με τα πόδια σε κανά 35λεπτο το πολύ.
Στα μαγαζιά μας περιμένει μια άλλη έκπληξη. Πανικός! 1000 κόσμος! Χωρίς υπερβολή. Μα ήντα κατάσταση σιόρ? Μόλις οι Εγγλέζοι δουν λίγες ηλιακτίδες βγαίνουν με τα sunglasses τους, τα κοντοπαντέλονα και τα σανδάλια, όπως οι καραόλοι με τις πρώτες βροχές. Απίστευτο! Αλλά είπαμε, μια εμπειρία. Αυτή θα ήταν η εμπειρία των Londoners καραόλων!
Αφού σκοτωνόμαστε να πάμε στο λατρεμένο μου μαγαζί, κουβαλούμε με την Άντη ρούχα στο δοκιμαστήριο. Normally είμαι size 8. Βρίσκω μια πλούζα που την εσίνιαρα εδώ και καιρό στο νετ και πάω να τη δοκιμάσω. Δε μου έμπαινε!!! Δοκιμάζω το μεγαλύτερο νούμερο. ΔΕ ΜΟΥ ΕΜΠΑΙΝΕ!!! Τελικά είτε είναι ελαττωματικό το σχέδιο και δε μπορώ να την μπηχτώ, είτε είμαι κεφάλας και γι'αυτό δεν κατέβαινε κάτω από το κεφάλι (τόση νοημοσύνη, πρέπει να έχει και τον κατάλληλο όγκο, ίσως και να είμαι απόγονος του Περικλή, you never know, do you?). Πεισμώνω εγώ, την μπήγομαι με το ζόρι, μετά δε μπορώ να τη βγάλω. So, να είμαι μισόγυμνη μες τα δοκιμαστήρια, να παλεύω με τη φανέλλα. Imagine Spiderman when he wants to get off the alien black suit but it sticks on to him or imagine later when it attacks Eddie Brock and makes him Venom. Τούτο μας έλειπε, να γίνω η arch nemesis του Spiderman. Όλο αυτό το διάστημα η καημένη η Άντη να αναρωτιέται τι έγινα στα δοκιμαστήρια.
Καταφέρνω να βγάλω την μπλούζα και πάμε στο ταμείο να πληρώσω τα πράγματα που δε θα έβλαπταν τη σωματική (και ψυχική) μου υγεία. Και να μη ξεχάσω ότι θέλω να αλλάξω τη φούστα μου (ήταν σπασμένη η ζώνη). Στέκομαι στη γραμμή. Έρχεται η σειρά μου. Ουπς! Πρέπει να σταθώ σε άλλη γραμμή, μόνο για να μου πουν ότι δεν υπάρχουν πλέον άλλες φούστες. Ayyyy! So, I grab poor Anti (who must be declared a Saint!)και την τραβώ σε όλα τα River Island shops της Oxford street. Τι νομίζετε ότι έγινε? Εννοείται δε βρήκα να αλλάξω τη φούστα σε κανένα από τα 3 μαγαζιά, την οποία να σημειωθεί ότι αγόρασα μόλις πριν 2 μέρες (2 μέρες μόοονο!). Η τύχη μου!
Για να ηρεμήσουμε πάμε να φάμε burritos, τα οποία πεντανόστιμα μεν, εκάτσαν μας στο στομάχι δε!Πάμε σπίτι να φτιάξω γαλακτομπούρεκο για το γυρισμό του άντρα μου. Ακολουθώ τη συνταγή (λέμε τώρα). Ξεχνώ το βούτυρο πάνω στη φωτιά. Έκρουσε. Τέλοσπάντων, βάζω το ταψί στο φούρνο, το βγάζω έξω και μετά από 10 λεπτά... ΜΠΑΜ! Όντας Λεμεσιανή είμαι συνηθισμένη στους συνατούς κρότους από το τοπικό προϊόν της πόλης μου, τις βόμβες but this was something else. Glass over the place και να μη μπορώ να πιστέψω τι έγινε. Σε αυτό το σημείο πραγματικά δε πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε άλλο.
Μέχρι που ετοιμάζομαι να πάω να συναντήσω τον Κοινό Γνωστό και ήθελα να πραγματοποιήσω μια φαντασίωση. Ξέρετε εκείνες τις ταινίες που η γκόμενα πάει να συναντήσει τον αγαπημένο της και κάτω από το παλτό φοράει nothing but sexy underwear? Εεε, έχω αυτή τη σκηνή κολλημένη στο νου. Φοράω λοιπόν αυτά που φοράω, βάζω και μια φούστα (για να μην το παρακάνω) και πετάγομαι στην κουζίνα για 5 λεπτά να πάρω το γέρημο γαλακτομπούρεκο. Στην κουζίνα ήταν όλοι οι συγκάτοικοί μου. Αναμενόμενο! Τώρα θα νομίζουν ότι σταμάτησα της δουλειά του child-minding για να γίνω call-girl!
Μετά από άλλη μια διαδρομή diversion φτάνω στο σταθμό 3 λεπτά ακριβώς πριν τον Κοινό Γνωστό, but it was all worth it! And I'm glad this day is over. It's Friday morning ;p
My fight with the blouse
The exploded oven
Τετάρτη 15 Απριλίου 2009
Twilight
Yap. σωστά μαντέψατε. Διάβασα το βιβλίο και είδα και την ταινία. Η σκέψη να υλοποιήσω το συγκεκριμένο ποστ γυρίζει μέρες τώρα στο μυαλό μου, αλλά η αναποφασιστικότητα που ως γνωστόν με διακατέχει, δεν την άφηνε να γεννηθεί. Μέχρι που σήμερα διάβασα τη συγκεκριμένη ανάρτηση της Ασυγχώρητης, αλλά φίλτατης κοπελιάς. Λοιπόν, όπως της υποσχέθηκα έχω την όρεξη (αλλά όχι τον χρόνο, αλλά who cares anw?) να κάνω τους δικούς μου μικροσχολιασμούς. Προειδοποιούνται όσοι δε διάβασαν τα αναφερθέντα λογοτεχνικά κείμενα ότι ενδεχομένως η συγκεκριμένη ανάρτηση να αποτελέσει στη δημιουργία του φαινομένου SPOILER!
Έχω διαβάσει τα 3 από τα 4 βιβλία της κυρίας Meyer (Twilight, New Moon, Eclipse) και μου απομένει το τελευταίο από την Quatrology της, το Breaking Dawn. Για όσους δεν γνωρίζουν, τα βιβλία της είναι ένας ττόπακκος ΝΑΑΑ! Παρολαυτά, διάβασα και τα τρία σε λιγότερο από ένα μήνα και κατά τη διάρκεια του babysitting, μιας και τα βιβλία ανήκουν στην εκλεκτή βιβλιοθήκη της αγαπητής κυρίας όπου δούλευα (I can't afford buying books for pleasure for the time being, όντας φοιτήτρια ξέρετε πόοοσα βιβλία μας αναγκάζουν να αγοράζουμε στο μεταπτυχιακό?).
Τελοσπάντων, i cut to the chase. Διάβασα τα βιβλία στα αγγλικά, μιας και μερικές φορές προτιμώ να διαβάζω τον/την συγγραφέα στη μητρική γλώσσα όπου γαλούχησε τις σκέψεις του/της. Μη φανταστείτε όμως, μονάχα σε τρεις γλώσσες μπορώ να διαβάζω, so goodbye reading Nitse, Fromm, Heidegger, Kant, Giroux, Descartes, Derrida και οποιοδήποτε άλλον του οποίου το όνομα αδυνατώ να προφέρω.
Η γραφή της Στεφανίας δε θα μπορούσε να ήταν πιο απλοϊκή, και να σκεφτείς έχει δίπλωμα αγγλικής λογοτεχνίας. Διάβασα εκθέσεις έκτης τάξης στα αγγλικά πολύ πιο όμορφες από το γράψιμο της. Βεβαίως όμως, δεν αντιλέγω ότι από καιρόν εις καιρόν η Meyer χρησιμοποιούσε ιδιαίτερες εξειδικευμένες λέξεις, αλλά κατά την γνώμη μου όχι όσο effectively όσο απαιτεί ένα best seller. Και υπάρχει διαφορά στον τρόπο γραφής της από το πρώτο βιβλίο σε σχέση με αυτά που ακολουθούν. Μετά, δε μπορείς να μην προσέξεις την τόοοοσο αργή ροή στην εξέλιξη της ιστορίας. Στο δεύτερο βιβλίο νομίζω πέρασαν κάπου στις 400 σελίδες για να γίνει actually something? Να προσθέσω ότι και η εξέλιξη των ιστοριών είναι ιδιαίτερα προβλεπόμενη. Κάτι βιβλία του Stephen King όμως,που δεν ξαπολούσα όταν ήμουν πιο μικρή, μπορώ να πω ότι μου προκαλούσαν περισσότερα τρέμουλα (με την καλή έννοια). Ίσως να φταίει που διάβασα τα βιβλία στα αγγλικά? Ίσως η ελληνική μετάφραση να προσδίδει αυτό το αδιευκρίνηστο κάτι που έλειπε και μου άφηνε ένα κενό μετά την ανάγνωση?
Πάντως όμως, όπως είπα και στην εργοδότρια μου μού άρεσε το concept και κατάφερα και τα διάβασα μετροφυλλώντας για ώρες τις σελίδες μέχρι το τέλος. Δε μπορώ να πω για originality, cos if you ever seen so many movies about vampires, forbitten love and eternal totrured soul such as I have, then you simply cannot. Ο χαρακτήρας του Edward ήταν όπως όφειλε να είναι κάποιος που έζησε στον δέκατο-έννατο αιώνα (νομίζω it was then right?), ιπποτικός, ευγενικός, πεπαλαιωμένοι ρομαντισμοί (που btw έστω και αν είμαστε στον 21 αιώνα δε βλάφτει να ακούμε once in a while κουβέντες του τύπου 'περίμενα όλη την αιωνιότητα για σένα') και να μη σταματά να δηλώνει την undying love του για την λεγάμενη του βιβλίου. Πριν προχωρήσω σε αυτή, να πω ότι οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν υποφερτοί στη χείριστη των περιπτώσεων, μέχρι καλοσχεδιασμένοι στην βέλτιστη περίπτωση, όπως αυτή του πολυαγαπημένου γιατρού Carlisle και του Edward (pls bite me ;p).
Προχωρώ στην ηρωίδα του βιβλίου. Δε μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου πιο σπαστικό χαρακτήρα σε ό,τι διάβασα μέχρι τώρα. Μα is she for real? Απορώ πως μπόρεσε και την ερωτεύτηκε ο άλλος με έτσι κρισάρες που την πιάνουν συνέχεια (και στα τρια τα βιβλία, φαντάζομαι και στο τέταρτο)? All that teen drama, WAY TOO MUCH if you ask me. INTOLERABLE! Και αντιλαμβάνομαι ότι η Meyer γράφει έχοντας το νεαρό κοινό κατά νου, αλλά I think she went a bit overboard with that hallucinating teen anxiety. Άσε που δεν αναφέρεται ένας καλός και decent λόγος για τον οποίο την ερωτεύτηκε ο άλλος, εκτός από το αδιευκρίνηστο γεγονός ότι he was appealed to her smell or to her blood or something lame like that. Διαφαίνεται ότι ο χαρακτήρας της Bellas είναι μια έφηβη πολύ πιο ώριμη για την ηλικία της (δεν αντιλέγω, γνωρίζω αρκετά τέτοια άτομα), αλλά τι contradiction OMG, να κλαίει με το παραμικρό! Κόρη μου, μα έντζεν ό,τι θέλουμε που γίνεται πάντα. Παρά να pull herself together, και στα τρία βιβλία, είτε έκλαιε μόνη της, είτε στην αγκαλιά του αγαπημένου της, είτε στην αγκαλιά του καλύτερου-της-φίλου-ενδεχομένως-σε-κάποια-άλλη-ζωή-θα-μπορούσε-έρωτας-τηςζωής-της. Συνεχίζω λέγοντας ότι η συγγραφέας παρουσιάζει την Bella ότι πάντα ανησυχεί για τους άλλους, πάντα τους σκέφτεται αλλά κατά κάποιο τρόπο πάντα καταλήγουμε στο πως η ΙΔΙΑ αισθάνεται και τι θέλει. Ο ναρκισσισμός στο έπακρο! Και ύστερα μιλά για την καημένη την Rosalie, που μάλλον απαρατήρητη περνά στα βιβλία (και την ταινία). Τα ελαττώματα της 'ηρωίδας' είναι τόσα πολλά, που η συγγραφέας τραβά την προσοχή αλλού με τις συνεχείς αναφορές στην ατσαλοσύνη της. Σε γενικές γραμμές, είναι ένας χαρακτήρας κενός και είναι so freaky that she is so obsessed with Edward. I wonder if she would love him if his was less beautiful. She is on and on about his eyes, his hair, his body. Talk about the insider thoughts of a stalker! Για μένα η Bella στερείται βασικών κοινωνικών κανόνων, δε μπορεί να κρατήσει ένα φίλο και όταν βρίσκει κάποιον που να μπορεί να την αποδεκτεί, του γυρίζει την πλάτη μόλις εμφανιστεί ο γκόμενος. Αδικαιολόγητη κατάσταση! Να μην ξεκινήσω για το μοτίβο των παρεξηγήσεων. Όλοι μας had out share of those, I should know, αφού οι πλείστοι καβγάδες-χωρισμοί-μου-μην-τολμήσεις-να-μου-ξαναμιλησεις-μισώ-σε με τον Κοινό Γνωστό ξεκινούν κάπως έτσι. Αλλά η παρεξήγηση 'νόμιζα ότι πέθανες και προσπάθησα να αυτοκτονήσω με το να προκαλέσω τη βασιλική οικογένεια των βρυκολάκων' παραπάει. Τέτοιο μοτίβο μόνο στα σαιξπιρικά έργα πάει, and Meyer is no Shakespeare!
Αποφασίζεις να γράψεις ένα βιβλίο και να βάλεις μέσα βρυκόλακες, απεθανόντες, werewolves. Excellent since I LOVE these kind of stories. Αλλά αγάπη μου γλυκειά, βάζεις μέσα vampires for God's sake, could you make it be something a little bit more sexy, eluring, deceiving τελοσπάντων? Πάντα πίστευα ότι τα πιο πάνω ήταν αδιαχώριστα χαρακτηριστικά στη βρυκολακίστικη φύση. Vampires and sex are inextricably linked! Ο τρόπος που δε μπορεί να τους αντισταθεί καμία γυναίκα (ή και άντρας) εξαιτίας της σεξουαλικότητας που εμπνέουν, των κολασμένων υποσχέσεων που προδίδει το βλέμμα τους, της ικανότητας να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν, πάντα να κερδίζουν. Η Εστεφανία έθιξε το θέμα του 'get what i want', very briefly though. Διάβαζα και ένιωθα ότι η αναφορά στα μυθικά πλάσματα έγινε μόνο για να γίνει and the story ends there. Πιστεύω θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα so many themes. Μπορούσε να elaborate περισσότερο στο θέμα των αιώνιων κολασμένων, των σκοτεινών υπάρξεων που περιτριγυρίζουν τη γη ανάμεσα στους ανθρώπους, ζώντας πάντα στις σκιές και παντοτινά καταραμένοι από τον Θεό? Ayy, θα μπορούσα να πονέσω την ψυχή μου... Ίσως αυτό να ήταν το πιο αδύνατο σημείο των βιβλίων της Meyer, ότι δεν εισέβαλε σε βάθος στους χαρακτήρες των βρυκόλακων, όχι μόνο του ανθρώπινου τους εαυτού αλλά και του δαίμονα που συνυπάρχει με το φάντασμα της προηγούμενης τους ύπαρξης. Δε θα έβλαπτε κιόλας να δώσει λίγα ελαττώματα και αδυναμίες (εκτός του ότι αν μυρίσω το αίμα σου θα σε μουντάρω και θα σε σκοτώσω) στους βρυκολακίστικους χαρακτήρες. Ή τελοσπάντων να εμβαθύνει περισσότερο στο μαρτύριο τους και το πόσο υποφέρουν γιατί είναι αυτό που είναι. Έτσι όπως παρουσιάζει τους vampires as indestructable, σκοτώνει περισσότερο την αληθοφάνεια του έργου (όχι, δε με ενοχλεί που γράφει για λυκάνθρωπους και βρυκόλακες, ούτε το αντιλαμβάνομαι ως κάτι ανύπαρκτο στον δικό μου τρόπο σκέψης). Όλοι οι ήρωες έχουν κάποια αδυναμία, ο Superman έχει τον cryptonite, o Wolverine can't fight the powers of Magneto, Spiderman gets corrupted of the black suit (later Venum). Ώρες ώρες ένιωθα 'so what if you are a vampire' but the truth is 'IT COULD BE SO FUCKING AWESOME IF I WERE A VAMPIRE'!
Η ταινία μου άρεσε αλλά δε με ενθουσίασε. Το cast it could be a lot much better. O Edward ήταν γκόμενος, αλλά νομίζω ότι ήταν η σεξουαλικότητα που περνούσε ο χαρακτήρας και όχι ακριβώς ο ίδιος ο Pattinson. Για Μπέλλα, έστω και αν για μένα ο χαρακτήρας ήταν ό,τι πιο αντιπαθητικό θα μπορούσα να φανταστώ για άνθρωπο, ίσως να μου άρεσε καλύτερα αν την υποδυόταν κάποια όπως την (early) Christina Ricci. But the hugest mistake was the selection for the part of Rosalie. όχι επειδή η ηθοποιός ήταν άγνωστη, I couldn't care less. Απλώς στην περιγραφή του βιβλίου ο χαρακτήρας της υποτίθεται είναι ο πιο όμορφος από όλη την undying familia της. Διάβαζα την περιγραφή της και είχα την εντύπωση ότι θα έβλεπα το πιο μαγευτικό άτομο που θα μπορούσε να πλάσει η φαντασία μου... Οι προσδοκίες μου διαψεύδηκαν πάρα πολύ. Έβλεπα τις προάλλες το Stardust και νομίζω κάποια όπως την Siena Miller θα ήταν τέλεια για τον ρόλο.
Ένηγουέηζ, δε μπορώ να πω ότι μίσησα τα βιβλία, ούτε και ότι μετανιώνω τον χρόνο που πέρασα διαβάζοντας τα. Απλώς για μένα ήταν αρκετά overestimated τα συγκεκριμένα βιβλία για best sellers. Μαλλον όμως παραδέχομαι ότι ξαναβίωσα μια πληθώρα από τα εφηβικά μου συναισθήματα (με τον τρόπο που τα θυμάμαι εγώ ofcourse). Αλλά αυτό δε μπορεί να κατασβήσει το γεγονός ότι η Meyer fails as a storyteller. Ίσως η πλοκή στα χέρια μιας (πιο) χαρισματικής συγγραφέα να έκαναν ένα καλύτερο βιβλίο, ένα τουλάχιστον που να μου άρεσε καλύτερα.
Τώρα να δούμε τη δεύτερη ταινία πως θα είναι...
P.S. Εκείνη η σκηνή με το φιλί περνά πολλή σεξουαλικότητα, μακάρι να ήταν πιο διάχυτη στην ταινία (και στα βιβλία).
Έχω διαβάσει τα 3 από τα 4 βιβλία της κυρίας Meyer (Twilight, New Moon, Eclipse) και μου απομένει το τελευταίο από την Quatrology της, το Breaking Dawn. Για όσους δεν γνωρίζουν, τα βιβλία της είναι ένας ττόπακκος ΝΑΑΑ! Παρολαυτά, διάβασα και τα τρία σε λιγότερο από ένα μήνα και κατά τη διάρκεια του babysitting, μιας και τα βιβλία ανήκουν στην εκλεκτή βιβλιοθήκη της αγαπητής κυρίας όπου δούλευα (I can't afford buying books for pleasure for the time being, όντας φοιτήτρια ξέρετε πόοοσα βιβλία μας αναγκάζουν να αγοράζουμε στο μεταπτυχιακό?).
Τελοσπάντων, i cut to the chase. Διάβασα τα βιβλία στα αγγλικά, μιας και μερικές φορές προτιμώ να διαβάζω τον/την συγγραφέα στη μητρική γλώσσα όπου γαλούχησε τις σκέψεις του/της. Μη φανταστείτε όμως, μονάχα σε τρεις γλώσσες μπορώ να διαβάζω, so goodbye reading Nitse, Fromm, Heidegger, Kant, Giroux, Descartes, Derrida και οποιοδήποτε άλλον του οποίου το όνομα αδυνατώ να προφέρω.
Η γραφή της Στεφανίας δε θα μπορούσε να ήταν πιο απλοϊκή, και να σκεφτείς έχει δίπλωμα αγγλικής λογοτεχνίας. Διάβασα εκθέσεις έκτης τάξης στα αγγλικά πολύ πιο όμορφες από το γράψιμο της. Βεβαίως όμως, δεν αντιλέγω ότι από καιρόν εις καιρόν η Meyer χρησιμοποιούσε ιδιαίτερες εξειδικευμένες λέξεις, αλλά κατά την γνώμη μου όχι όσο effectively όσο απαιτεί ένα best seller. Και υπάρχει διαφορά στον τρόπο γραφής της από το πρώτο βιβλίο σε σχέση με αυτά που ακολουθούν. Μετά, δε μπορείς να μην προσέξεις την τόοοοσο αργή ροή στην εξέλιξη της ιστορίας. Στο δεύτερο βιβλίο νομίζω πέρασαν κάπου στις 400 σελίδες για να γίνει actually something? Να προσθέσω ότι και η εξέλιξη των ιστοριών είναι ιδιαίτερα προβλεπόμενη. Κάτι βιβλία του Stephen King όμως,που δεν ξαπολούσα όταν ήμουν πιο μικρή, μπορώ να πω ότι μου προκαλούσαν περισσότερα τρέμουλα (με την καλή έννοια). Ίσως να φταίει που διάβασα τα βιβλία στα αγγλικά? Ίσως η ελληνική μετάφραση να προσδίδει αυτό το αδιευκρίνηστο κάτι που έλειπε και μου άφηνε ένα κενό μετά την ανάγνωση?
Πάντως όμως, όπως είπα και στην εργοδότρια μου μού άρεσε το concept και κατάφερα και τα διάβασα μετροφυλλώντας για ώρες τις σελίδες μέχρι το τέλος. Δε μπορώ να πω για originality, cos if you ever seen so many movies about vampires, forbitten love and eternal totrured soul such as I have, then you simply cannot. Ο χαρακτήρας του Edward ήταν όπως όφειλε να είναι κάποιος που έζησε στον δέκατο-έννατο αιώνα (νομίζω it was then right?), ιπποτικός, ευγενικός, πεπαλαιωμένοι ρομαντισμοί (που btw έστω και αν είμαστε στον 21 αιώνα δε βλάφτει να ακούμε once in a while κουβέντες του τύπου 'περίμενα όλη την αιωνιότητα για σένα') και να μη σταματά να δηλώνει την undying love του για την λεγάμενη του βιβλίου. Πριν προχωρήσω σε αυτή, να πω ότι οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν υποφερτοί στη χείριστη των περιπτώσεων, μέχρι καλοσχεδιασμένοι στην βέλτιστη περίπτωση, όπως αυτή του πολυαγαπημένου γιατρού Carlisle και του Edward (pls bite me ;p).
Προχωρώ στην ηρωίδα του βιβλίου. Δε μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου πιο σπαστικό χαρακτήρα σε ό,τι διάβασα μέχρι τώρα. Μα is she for real? Απορώ πως μπόρεσε και την ερωτεύτηκε ο άλλος με έτσι κρισάρες που την πιάνουν συνέχεια (και στα τρια τα βιβλία, φαντάζομαι και στο τέταρτο)? All that teen drama, WAY TOO MUCH if you ask me. INTOLERABLE! Και αντιλαμβάνομαι ότι η Meyer γράφει έχοντας το νεαρό κοινό κατά νου, αλλά I think she went a bit overboard with that hallucinating teen anxiety. Άσε που δεν αναφέρεται ένας καλός και decent λόγος για τον οποίο την ερωτεύτηκε ο άλλος, εκτός από το αδιευκρίνηστο γεγονός ότι he was appealed to her smell or to her blood or something lame like that. Διαφαίνεται ότι ο χαρακτήρας της Bellas είναι μια έφηβη πολύ πιο ώριμη για την ηλικία της (δεν αντιλέγω, γνωρίζω αρκετά τέτοια άτομα), αλλά τι contradiction OMG, να κλαίει με το παραμικρό! Κόρη μου, μα έντζεν ό,τι θέλουμε που γίνεται πάντα. Παρά να pull herself together, και στα τρία βιβλία, είτε έκλαιε μόνη της, είτε στην αγκαλιά του αγαπημένου της, είτε στην αγκαλιά του καλύτερου-της-φίλου-ενδεχομένως-σε-κάποια-άλλη-ζωή-θα-μπορούσε-έρωτας-τηςζωής-της. Συνεχίζω λέγοντας ότι η συγγραφέας παρουσιάζει την Bella ότι πάντα ανησυχεί για τους άλλους, πάντα τους σκέφτεται αλλά κατά κάποιο τρόπο πάντα καταλήγουμε στο πως η ΙΔΙΑ αισθάνεται και τι θέλει. Ο ναρκισσισμός στο έπακρο! Και ύστερα μιλά για την καημένη την Rosalie, που μάλλον απαρατήρητη περνά στα βιβλία (και την ταινία). Τα ελαττώματα της 'ηρωίδας' είναι τόσα πολλά, που η συγγραφέας τραβά την προσοχή αλλού με τις συνεχείς αναφορές στην ατσαλοσύνη της. Σε γενικές γραμμές, είναι ένας χαρακτήρας κενός και είναι so freaky that she is so obsessed with Edward. I wonder if she would love him if his was less beautiful. She is on and on about his eyes, his hair, his body. Talk about the insider thoughts of a stalker! Για μένα η Bella στερείται βασικών κοινωνικών κανόνων, δε μπορεί να κρατήσει ένα φίλο και όταν βρίσκει κάποιον που να μπορεί να την αποδεκτεί, του γυρίζει την πλάτη μόλις εμφανιστεί ο γκόμενος. Αδικαιολόγητη κατάσταση! Να μην ξεκινήσω για το μοτίβο των παρεξηγήσεων. Όλοι μας had out share of those, I should know, αφού οι πλείστοι καβγάδες-χωρισμοί-μου-μην-τολμήσεις-να-μου-ξαναμιλησεις-μισώ-σε με τον Κοινό Γνωστό ξεκινούν κάπως έτσι. Αλλά η παρεξήγηση 'νόμιζα ότι πέθανες και προσπάθησα να αυτοκτονήσω με το να προκαλέσω τη βασιλική οικογένεια των βρυκολάκων' παραπάει. Τέτοιο μοτίβο μόνο στα σαιξπιρικά έργα πάει, and Meyer is no Shakespeare!
Αποφασίζεις να γράψεις ένα βιβλίο και να βάλεις μέσα βρυκόλακες, απεθανόντες, werewolves. Excellent since I LOVE these kind of stories. Αλλά αγάπη μου γλυκειά, βάζεις μέσα vampires for God's sake, could you make it be something a little bit more sexy, eluring, deceiving τελοσπάντων? Πάντα πίστευα ότι τα πιο πάνω ήταν αδιαχώριστα χαρακτηριστικά στη βρυκολακίστικη φύση. Vampires and sex are inextricably linked! Ο τρόπος που δε μπορεί να τους αντισταθεί καμία γυναίκα (ή και άντρας) εξαιτίας της σεξουαλικότητας που εμπνέουν, των κολασμένων υποσχέσεων που προδίδει το βλέμμα τους, της ικανότητας να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν, πάντα να κερδίζουν. Η Εστεφανία έθιξε το θέμα του 'get what i want', very briefly though. Διάβαζα και ένιωθα ότι η αναφορά στα μυθικά πλάσματα έγινε μόνο για να γίνει and the story ends there. Πιστεύω θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα so many themes. Μπορούσε να elaborate περισσότερο στο θέμα των αιώνιων κολασμένων, των σκοτεινών υπάρξεων που περιτριγυρίζουν τη γη ανάμεσα στους ανθρώπους, ζώντας πάντα στις σκιές και παντοτινά καταραμένοι από τον Θεό? Ayy, θα μπορούσα να πονέσω την ψυχή μου... Ίσως αυτό να ήταν το πιο αδύνατο σημείο των βιβλίων της Meyer, ότι δεν εισέβαλε σε βάθος στους χαρακτήρες των βρυκόλακων, όχι μόνο του ανθρώπινου τους εαυτού αλλά και του δαίμονα που συνυπάρχει με το φάντασμα της προηγούμενης τους ύπαρξης. Δε θα έβλαπτε κιόλας να δώσει λίγα ελαττώματα και αδυναμίες (εκτός του ότι αν μυρίσω το αίμα σου θα σε μουντάρω και θα σε σκοτώσω) στους βρυκολακίστικους χαρακτήρες. Ή τελοσπάντων να εμβαθύνει περισσότερο στο μαρτύριο τους και το πόσο υποφέρουν γιατί είναι αυτό που είναι. Έτσι όπως παρουσιάζει τους vampires as indestructable, σκοτώνει περισσότερο την αληθοφάνεια του έργου (όχι, δε με ενοχλεί που γράφει για λυκάνθρωπους και βρυκόλακες, ούτε το αντιλαμβάνομαι ως κάτι ανύπαρκτο στον δικό μου τρόπο σκέψης). Όλοι οι ήρωες έχουν κάποια αδυναμία, ο Superman έχει τον cryptonite, o Wolverine can't fight the powers of Magneto, Spiderman gets corrupted of the black suit (later Venum). Ώρες ώρες ένιωθα 'so what if you are a vampire' but the truth is 'IT COULD BE SO FUCKING AWESOME IF I WERE A VAMPIRE'!
Η ταινία μου άρεσε αλλά δε με ενθουσίασε. Το cast it could be a lot much better. O Edward ήταν γκόμενος, αλλά νομίζω ότι ήταν η σεξουαλικότητα που περνούσε ο χαρακτήρας και όχι ακριβώς ο ίδιος ο Pattinson. Για Μπέλλα, έστω και αν για μένα ο χαρακτήρας ήταν ό,τι πιο αντιπαθητικό θα μπορούσα να φανταστώ για άνθρωπο, ίσως να μου άρεσε καλύτερα αν την υποδυόταν κάποια όπως την (early) Christina Ricci. But the hugest mistake was the selection for the part of Rosalie. όχι επειδή η ηθοποιός ήταν άγνωστη, I couldn't care less. Απλώς στην περιγραφή του βιβλίου ο χαρακτήρας της υποτίθεται είναι ο πιο όμορφος από όλη την undying familia της. Διάβαζα την περιγραφή της και είχα την εντύπωση ότι θα έβλεπα το πιο μαγευτικό άτομο που θα μπορούσε να πλάσει η φαντασία μου... Οι προσδοκίες μου διαψεύδηκαν πάρα πολύ. Έβλεπα τις προάλλες το Stardust και νομίζω κάποια όπως την Siena Miller θα ήταν τέλεια για τον ρόλο.
Ένηγουέηζ, δε μπορώ να πω ότι μίσησα τα βιβλία, ούτε και ότι μετανιώνω τον χρόνο που πέρασα διαβάζοντας τα. Απλώς για μένα ήταν αρκετά overestimated τα συγκεκριμένα βιβλία για best sellers. Μαλλον όμως παραδέχομαι ότι ξαναβίωσα μια πληθώρα από τα εφηβικά μου συναισθήματα (με τον τρόπο που τα θυμάμαι εγώ ofcourse). Αλλά αυτό δε μπορεί να κατασβήσει το γεγονός ότι η Meyer fails as a storyteller. Ίσως η πλοκή στα χέρια μιας (πιο) χαρισματικής συγγραφέα να έκαναν ένα καλύτερο βιβλίο, ένα τουλάχιστον που να μου άρεσε καλύτερα.
Τώρα να δούμε τη δεύτερη ταινία πως θα είναι...
P.S. Εκείνη η σκηνή με το φιλί περνά πολλή σεξουαλικότητα, μακάρι να ήταν πιο διάχυτη στην ταινία (και στα βιβλία).
Τρίτη 14 Απριλίου 2009
No me crees
Y no me crees cuando te digo que la distancia es el olvido,
no me crees cuando te digo que en el olvido estoy contigo aunque no estés,
y cada día, cada hora, cada instante pienso en ti y no lo ves,
no me crees.
Μακάρι να μπορούσες να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στο παράθυρο της ψυχής μου, για να δεις πόσο πολύ μου έχεις λείψει, μόνο για μια φευγαλέα στιγμή, μέχρι να σε κυνηγήσουν οι εφιάλτες που την προστατεύουν.
Τελικά η απόσταση δεν είναι η λησμονιά, η λησμονιά είναι η απόσταση.
no me crees cuando te digo que en el olvido estoy contigo aunque no estés,
y cada día, cada hora, cada instante pienso en ti y no lo ves,
no me crees.
Μακάρι να μπορούσες να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στο παράθυρο της ψυχής μου, για να δεις πόσο πολύ μου έχεις λείψει, μόνο για μια φευγαλέα στιγμή, μέχρι να σε κυνηγήσουν οι εφιάλτες που την προστατεύουν.
Τελικά η απόσταση δεν είναι η λησμονιά, η λησμονιά είναι η απόσταση.
Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009
Feels like 17 again!
I've watched this tonight and it smells like teen spirit. I cannot help wondering why do I feel seventeen most of the time?! Once again, I don't make sense, but fuck it anyway...
Now that I've lost everything to you
You say you wanna start something new
And it's breakin' my heart you're leavin'
Baby, I'm grievin'
But if you wanna leave, take good care
Hope you have a lot of nice things to wear
But then a lot of nice things turn bad out there
Oh, baby, baby, it's a wild world
It's hard to get by just upon a smile, girl
Oh, baby, baby, it's a wild world
I'll always remember you like a child, girl
Now that I've lost everything to you
You say you wanna start something new
And it's breakin' my heart you're leavin'
Baby, I'm grievin'
But if you wanna leave, take good care
Hope you have a lot of nice things to wear
But then a lot of nice things turn bad out there
Oh, baby, baby, it's a wild world
It's hard to get by just upon a smile, girl
Oh, baby, baby, it's a wild world
I'll always remember you like a child, girl
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
Μια διευκρίνηση..
Όταν έγραφα για την τελευταία μου έξοδο, την προηγούμενη νύχτα, θέλω να κάνω μια διευκρίνηση που δεν ήξερα ότι ακούστηκε έτσι όπως το έγραψα. Η απογοήτευση μου για το μπαρ που έκλεισε νωρίς, περιοριζόταν στο no longer drinks available και κατά ουδένα λόγο δεν αναφερόμουν στην μηδαμινή γνωριμία που είχα με τον κάθε τυχάρπαστο νερόβραστο εγγλέζο.
Από ότι φαίνεται, πολλές φορές δεν εκπέμπω στα ίδια μήκη κύμματος με τον υπόλοιπο κόσμο και λέω ή κάνω πράγματα που δε μπορώ να καταλάβω πως θα τα αντιληφθεί ο άλλος. Και μάλλον από αυτό πηγάζουν οι πλείστοι καυγάδες μου με τον Κοινό Γνωστό.
Από ότι φαίνεται, πολλές φορές δεν εκπέμπω στα ίδια μήκη κύμματος με τον υπόλοιπο κόσμο και λέω ή κάνω πράγματα που δε μπορώ να καταλάβω πως θα τα αντιληφθεί ο άλλος. Και μάλλον από αυτό πηγάζουν οι πλείστοι καυγάδες μου με τον Κοινό Γνωστό.
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009
A Day & A Nite Out
Μετά από πολύ, πάρα πολύ καιρό βγήκα επιτέλους έξω, ήπια fairly enough και διασκέδασα (αν και όχι όπως στην άγρια νίοτη μου). Είχα κανονίσει να βγω με την Anti μου και κάτι φίλους της που ήρθαν από το Exeter.
Η μέρα προμηνυόταν από το πρωί γλυκιά, με μια απειροελάχιτη μέθη λιακάδας. Για πρώτη φορά ξύπνησα μονάχη μου, άνοιξα το παράθυρο, χαμογέλασα στο απέναντι δέντρο και ετοιμάστηκα να βγω έξω. Είχα μια ανεξ'ηγητη διάθεση να περπατήσω δίπλα στον Τάμεση, να νιώσω την αύρα του νερού, να δω τουσ γλάρους να καυγαδίζουν για ψίχουλα, να μυρίσω τον ιδρώτα των πλοιαρίων. Τηλεφωνώ λοιπόν στον Κοινό Γνωστό, μιας και μένει κοντά στο Waterloo και κατά παράδοξο τρόπο δε χρειάζεται καν να τον πείσω για τον περίπατο. Βρεθόμαστε στο σταθμό, στην αρχή αμίλητοι και οι δύο, μετά εγώ σκάζω ένα χαμόγελο και αυτός μου ρίχνει ένα αναπάντεχο φιλί. Κρυώνω, οι ηλιακτίδες με ξεγέλασαν ξανά και δε φόρεσα σακάκι. Μου δίνει το δικό του χωρίς να το ζητήσω.
Κόσμος πολύς. Είχε παζαράκι βιβλίων. Τον πιάνω από το χέτι και κυριολεκτικά I drag him to the small tables, filled with books. Αυτός αφοσιώνεται σε ένα βιβλίο για το ποδόσφαιρο και εγώ αναζητώ κάτι που θα με συγκινήσει. Βρίσκω ένα φτηνό ρομάντζο που διαδραματιζόταν στηντσαρική Ρωσσία και ένα θρίλλερ για ένα κόκκινο δωμάτιο. Εννοείται πως επιλέγω το βιβλίο με την επικεφαλίδα τρόμου. Πληρώνω και περπατούμε προς την μικρή αποβάθρα. Στεκόμαστε σαν τους χάχες, ρουφώ αχόρταγα όλες τις ηλιακτίδες που μπορώ να παγιδεύσω ενώ αυτός με κρατά αγκαλιά. Μαλλώνουμε πολύ τελευταία. Περισσότερο από άλλες φορές. Παρόλα αυτά, εκεί που νιώθω ότι είμαι μουδιασμένη, ότι το κορμί μου και η ψυχή μου δε νιώθουν τίποτα, τα ανατρέπει όλα με ένα ανέμελο χάδι, με ένα υγρό φιλί.
Το βράδυ έχω κανονισμένη έξοδο. Ανυπομονώ πολύ, ίσως γιατί θα βγω χωρίς εκείνον. Αυτός φοβάται. Αλλά έχει γίνει πλεόν η ζωή μου. Δεν είναι τυχαία που κάποτε τον αποκαλώ έτσι, όσο και να μισώ αυτή τη διάπίστωση. Αυτός φοβάται. And he better! Ίσως αρχίσει να μου συμπεριφέρεται καλύτερα. πριν φύγω με ρώτησε αν με κάνει δυστυχισμένη. Βσικά ήταν περισσότερο ρητορική ερώτηση. 'Πολύ' του απάντησα και φεύγω σα σίφουνας για ακόμα μια φορά αφού το συνήθισα πολύ τελευταία και χτυπώ με φόρα την πόρτα.
11 περίπου η ώρα και συναντιέμαι με την Anti και την παρέα της κάπου στο Holborn station. Νιώθω τρομερή ανακούφιση που δεν οδηγώ εγώ το πλήθος. Μας καθοδηγεί ο Σ., ο ξάδερφος. Πάμε σε 2-3 club, μια γραμμή να περιμένει... Αναμενόμενο όμως. Αρχίζουμε να περπατούμε μέσα στην όχι και τόσο παγωμένη νυχτιά, μέχρι που τα βήματά μας μάς οδη΄γούν στο bar Blanca. Χάτε, αφού δε θα πά με στο βραζιλιάνικο club, we should try this. Μπαίνουμε μέσα, I really like what they've done with the place. With all the mirrors and all, it reminds me of Graffiti in Limassol... Limassol, how I've missed you... Ανοίγουμε μια μπουκάλα κρασί και τη πίνουμε πολύ πιο σύντομα από όσο έπρεπε. Κάποιος λέει ιδέα να try some other place. Ξαναπιάνουμε τους δρόμους σαν μια παρέα φτηνοί μεθύστακες με ακριβά ρούχα. Γυρίζουμε στο Covent Garden, από εδώ, από πιο εκεί, εγώ μια ζωή χαμένη και να μη ξέρω ούτε που πάμε ούτε που βρισκόμαστε (δηλαδή να δω πότε θα μου κάνει κάποιος δώρο ένα fucking GPRS!). Χωρίς να το καταλάβω αρχίζω να μιλώ στα ισπανικά. Πεθύμησα τους φίλους μου. Ίσως και να πεθύμησα την άσωτη ζωή μου, τα καθημερινά χαραμίσματά μου στα bar, τη γλυκιά λησμονιά που σου προσφέρει το ποτό...
Όλοι οι πιθανοί τόπoι απορρίπτονται! ΟΥΦ! Αφού έμπλεξα με παρέα γεροντάκια. Άσχετο πως είμαι η πιο μεγάλη σε ηλικία. Όλη η παρέα 22, εγώ 23. ΟΥΦ! Τελικά αποφασίζουν να πάνε σπιτάκι τους. Εγώ όμως I'm in the mood of drinking some more. I feel that I really need to. Νομίζω ότι ξύπνησε η Μάρλεν της Γρανάδας και του Σκαραβέου... If that's the case, God saves us all! Αποχαιρετώ την παρέα, ο ξάδερφος πολύ γλυκά με ρωτά αν είμαι σίγουρη για την απόφασή μου να επιστρέψω μονάχη πίσω στo Bar. Απαντώ it's nothing big deal, τους αποχαιρετώ όλους με ένα φιλί και πιάνω για ακόμα μια φορά τον μοναχικό μου δρόμο. Ευτυχώς πρόλαβα να πιω 2 smirnoff, 2 corona και 1 black russian. Σχεδόν σταμάτησα να τον σκέφτομαι. Μου πιάνει και κουβέντα ένας στο bar. Δυστυχώς κλείνει πριν προλάβω να παραγγείλω ακόμα ένα ποτό. Hostia!
Περπατώ περπατώ στην μεγάλη πόλη που δε φαίνεται να κοιμάται νωρίς, έστω και αν τα bar για μένα κλείνουν πολύ νωρίς. Αναζητώ μια στάση. Προσανατολίζομαι παρόλη την γλυκιά, πολύ γλυκιά ζαλάδα μου και μπαίνω σε ένα λεωφορείο που υπέθεσα ότι πηγαίνει προς τις εστίες μου. Ευτυχώς διαπιστώνω ότι η απόφαση μου ήταν σωστή. Έφτασα σπίτι. Άνοιξα τον υπολογιστή. Γράφω. Χωρίς να προηγείται σκέψη. Κοιτάζω το κρεβάτι. Ξέρει πως θα θεραπέυσει την απέραντη κούρασή μου. Κλείνω τα μάτια. Βυθίζομαι νοητά στα σεντόνια. Κλέινω τον υπολογιστή. Θα προσπαθήσω να μη του τηλεφωνήσω.
P.S. Έστω και αν η μπουκάλα κρασί δεν ήταν ροζέ, θα ήθελα να αφιερώσω το τραγούδι αυτό στο φιλάνθρωπο κρασί που μου χάρισε την ηρεμία που τόσο ποθούσε η διψασμένη μου ψυχή, especially tonight.
You and your friends
Boxes of ten
Cool to the touch
You warn me so much
The white to your left
The red to your right
Are all that I'd seen
Til I realised the love that I seek
Lies right in-between
Rose
I love ya
Especially today
Rose
I love your delicate way
The chill in my veins
Relieves me from pain
Again and again
I lose all control
Your taking your toll
And i'm no longer sane
Dont be afraid
The love that I show is the love that you made
So dont be afraid
'Cos your in control
I'm just your slave
Rose,
I love ya,
Especially today,
Rose,
I love your delicate way.
Η μέρα προμηνυόταν από το πρωί γλυκιά, με μια απειροελάχιτη μέθη λιακάδας. Για πρώτη φορά ξύπνησα μονάχη μου, άνοιξα το παράθυρο, χαμογέλασα στο απέναντι δέντρο και ετοιμάστηκα να βγω έξω. Είχα μια ανεξ'ηγητη διάθεση να περπατήσω δίπλα στον Τάμεση, να νιώσω την αύρα του νερού, να δω τουσ γλάρους να καυγαδίζουν για ψίχουλα, να μυρίσω τον ιδρώτα των πλοιαρίων. Τηλεφωνώ λοιπόν στον Κοινό Γνωστό, μιας και μένει κοντά στο Waterloo και κατά παράδοξο τρόπο δε χρειάζεται καν να τον πείσω για τον περίπατο. Βρεθόμαστε στο σταθμό, στην αρχή αμίλητοι και οι δύο, μετά εγώ σκάζω ένα χαμόγελο και αυτός μου ρίχνει ένα αναπάντεχο φιλί. Κρυώνω, οι ηλιακτίδες με ξεγέλασαν ξανά και δε φόρεσα σακάκι. Μου δίνει το δικό του χωρίς να το ζητήσω.
Κόσμος πολύς. Είχε παζαράκι βιβλίων. Τον πιάνω από το χέτι και κυριολεκτικά I drag him to the small tables, filled with books. Αυτός αφοσιώνεται σε ένα βιβλίο για το ποδόσφαιρο και εγώ αναζητώ κάτι που θα με συγκινήσει. Βρίσκω ένα φτηνό ρομάντζο που διαδραματιζόταν στηντσαρική Ρωσσία και ένα θρίλλερ για ένα κόκκινο δωμάτιο. Εννοείται πως επιλέγω το βιβλίο με την επικεφαλίδα τρόμου. Πληρώνω και περπατούμε προς την μικρή αποβάθρα. Στεκόμαστε σαν τους χάχες, ρουφώ αχόρταγα όλες τις ηλιακτίδες που μπορώ να παγιδεύσω ενώ αυτός με κρατά αγκαλιά. Μαλλώνουμε πολύ τελευταία. Περισσότερο από άλλες φορές. Παρόλα αυτά, εκεί που νιώθω ότι είμαι μουδιασμένη, ότι το κορμί μου και η ψυχή μου δε νιώθουν τίποτα, τα ανατρέπει όλα με ένα ανέμελο χάδι, με ένα υγρό φιλί.
Το βράδυ έχω κανονισμένη έξοδο. Ανυπομονώ πολύ, ίσως γιατί θα βγω χωρίς εκείνον. Αυτός φοβάται. Αλλά έχει γίνει πλεόν η ζωή μου. Δεν είναι τυχαία που κάποτε τον αποκαλώ έτσι, όσο και να μισώ αυτή τη διάπίστωση. Αυτός φοβάται. And he better! Ίσως αρχίσει να μου συμπεριφέρεται καλύτερα. πριν φύγω με ρώτησε αν με κάνει δυστυχισμένη. Βσικά ήταν περισσότερο ρητορική ερώτηση. 'Πολύ' του απάντησα και φεύγω σα σίφουνας για ακόμα μια φορά αφού το συνήθισα πολύ τελευταία και χτυπώ με φόρα την πόρτα.
11 περίπου η ώρα και συναντιέμαι με την Anti και την παρέα της κάπου στο Holborn station. Νιώθω τρομερή ανακούφιση που δεν οδηγώ εγώ το πλήθος. Μας καθοδηγεί ο Σ., ο ξάδερφος. Πάμε σε 2-3 club, μια γραμμή να περιμένει... Αναμενόμενο όμως. Αρχίζουμε να περπατούμε μέσα στην όχι και τόσο παγωμένη νυχτιά, μέχρι που τα βήματά μας μάς οδη΄γούν στο bar Blanca. Χάτε, αφού δε θα πά με στο βραζιλιάνικο club, we should try this. Μπαίνουμε μέσα, I really like what they've done with the place. With all the mirrors and all, it reminds me of Graffiti in Limassol... Limassol, how I've missed you... Ανοίγουμε μια μπουκάλα κρασί και τη πίνουμε πολύ πιο σύντομα από όσο έπρεπε. Κάποιος λέει ιδέα να try some other place. Ξαναπιάνουμε τους δρόμους σαν μια παρέα φτηνοί μεθύστακες με ακριβά ρούχα. Γυρίζουμε στο Covent Garden, από εδώ, από πιο εκεί, εγώ μια ζωή χαμένη και να μη ξέρω ούτε που πάμε ούτε που βρισκόμαστε (δηλαδή να δω πότε θα μου κάνει κάποιος δώρο ένα fucking GPRS!). Χωρίς να το καταλάβω αρχίζω να μιλώ στα ισπανικά. Πεθύμησα τους φίλους μου. Ίσως και να πεθύμησα την άσωτη ζωή μου, τα καθημερινά χαραμίσματά μου στα bar, τη γλυκιά λησμονιά που σου προσφέρει το ποτό...
Όλοι οι πιθανοί τόπoι απορρίπτονται! ΟΥΦ! Αφού έμπλεξα με παρέα γεροντάκια. Άσχετο πως είμαι η πιο μεγάλη σε ηλικία. Όλη η παρέα 22, εγώ 23. ΟΥΦ! Τελικά αποφασίζουν να πάνε σπιτάκι τους. Εγώ όμως I'm in the mood of drinking some more. I feel that I really need to. Νομίζω ότι ξύπνησε η Μάρλεν της Γρανάδας και του Σκαραβέου... If that's the case, God saves us all! Αποχαιρετώ την παρέα, ο ξάδερφος πολύ γλυκά με ρωτά αν είμαι σίγουρη για την απόφασή μου να επιστρέψω μονάχη πίσω στo Bar. Απαντώ it's nothing big deal, τους αποχαιρετώ όλους με ένα φιλί και πιάνω για ακόμα μια φορά τον μοναχικό μου δρόμο. Ευτυχώς πρόλαβα να πιω 2 smirnoff, 2 corona και 1 black russian. Σχεδόν σταμάτησα να τον σκέφτομαι. Μου πιάνει και κουβέντα ένας στο bar. Δυστυχώς κλείνει πριν προλάβω να παραγγείλω ακόμα ένα ποτό. Hostia!
Περπατώ περπατώ στην μεγάλη πόλη που δε φαίνεται να κοιμάται νωρίς, έστω και αν τα bar για μένα κλείνουν πολύ νωρίς. Αναζητώ μια στάση. Προσανατολίζομαι παρόλη την γλυκιά, πολύ γλυκιά ζαλάδα μου και μπαίνω σε ένα λεωφορείο που υπέθεσα ότι πηγαίνει προς τις εστίες μου. Ευτυχώς διαπιστώνω ότι η απόφαση μου ήταν σωστή. Έφτασα σπίτι. Άνοιξα τον υπολογιστή. Γράφω. Χωρίς να προηγείται σκέψη. Κοιτάζω το κρεβάτι. Ξέρει πως θα θεραπέυσει την απέραντη κούρασή μου. Κλείνω τα μάτια. Βυθίζομαι νοητά στα σεντόνια. Κλέινω τον υπολογιστή. Θα προσπαθήσω να μη του τηλεφωνήσω.
P.S. Έστω και αν η μπουκάλα κρασί δεν ήταν ροζέ, θα ήθελα να αφιερώσω το τραγούδι αυτό στο φιλάνθρωπο κρασί που μου χάρισε την ηρεμία που τόσο ποθούσε η διψασμένη μου ψυχή, especially tonight.
You and your friends
Boxes of ten
Cool to the touch
You warn me so much
The white to your left
The red to your right
Are all that I'd seen
Til I realised the love that I seek
Lies right in-between
Rose
I love ya
Especially today
Rose
I love your delicate way
The chill in my veins
Relieves me from pain
Again and again
I lose all control
Your taking your toll
And i'm no longer sane
Dont be afraid
The love that I show is the love that you made
So dont be afraid
'Cos your in control
I'm just your slave
Rose,
I love ya,
Especially today,
Rose,
I love your delicate way.
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009
My Bloody Valentine
Επί ευκαιρίας της σημερινής μέρας, που κύλησε μάλλον πομ ομαλά χωρίς ιδιαίτερα τραύματα, βάζω αυτό το song which I cannot take out of ma mind today.
My bloody Valentine then is!
My bloody Valentine then is!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)