Wednesday morning. 7:34 awakening. Lying lazily in bed and eating chocolate, listening to Mando Diao and watching youtube vids about vampires. MAybe that's love...
I'm falling in love with your favourite song
I'm gonna sing it all night long
I'm gonna dance with somebody
Dance with somebody
Dance, dance, dance
(Maybe I found my somebody).
Buenos dias a todos people!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Back 2 Basics!
I'm alive and I'm back to London for almost a week now. My head hasn't stop spinning since, or has it ever been unspinned?! Μέχρι να συνηθίσω κάπου, ξαναφεύγω και πάλι από την αρχή. That's the story of my life!
Η διαμονή μου στην Κύπρο κυμαίνεται από άσχημη μέχρι μίζερη, most of the time spent there for several and many and various reasons... Οι μόνες σταλαγματιές δροσιάς ήταν οι φίλοι μου που μου χάρισαν απλόχερα για ακόμα μία φορά γλυκιές χαδιάρικες ζεστές χαρούμενες αγαπησιάρικες αναμνήσεις. Mil GRACIAS a todos! Myria, Soti and Maggs thanks for driving me around all the time and all our visits to the Casttle! Leni and Marina GRACIAS for the wonderful time in the not so wonderful Nic. Charalambe, you are my most favourite barman, η συνουσια στο Maple Leaf ήταν απίθανη, θα τη συστήσω σε πολλούς φίλους! Kyriako mouuu, thanks for giving me a shelter and a blanket and a place to sleep and sorry I stood you up that time, I'll make up to you, I promise! Aristi melenia, thanks for the baby oil and the most beautiful beach you've shown me! Nash and Eleni mou, thanks for coming to see me in your busiest night of the week, we have lots to tell about next time we meet. Annula the informer, thanks for everything, tu sabes. Cuz, I love picking me up and taking me to the most posh cafe! Και πριν αρχίσω να ευχαριστώ όλο τον κόσμο για ta life-long accomplishments I should better stop now.
Αλλά όσες ευχάριστες αναμνήσεις και να μου χάρισε η παρέα μου, δεν έκαναν τον χρόνο στο νησί να περάσει γρήγορα, ο οποίος τις πλείστες φορές μου φαινόταν ότι κυλούσε βασανιστικά γελοία αργά... Ίσως να έφταιγε η έρευνα μου, ίσως να έφταιγε η απουσία του Κοινού Γνωστού, ίσως να έφταιγαν όλα τα άλλα...
Και φεύγω μια ζεστή καλοκαιριάτικη βραδιά για να κατέβω ένα συννεφιασμένο δακρύβρεχτο πρωινό στα Λάντα. Ευτυχώς η αγάπη μου με περίμενε στην αίθουσα υποδοχής (as if not;p) και η ζεστή αγκαλιά του και το γνώριμο χάδι στο λαιμό μου εξαφάνισαν κάθε ίχνος κούρασης ψυχικής και σωματικής.
...................................................................................
Και πέρασε σχεδόν μια βδομάδα. Και δε θέλω να τελειώσει. Και δε μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα. Και να με πιάνει ένας πανικός από την κόλαση. Και τις νύχτες ένα τεράστιο ρολόι με κυνηγά σε κάτι αχανείς πεδιάδες και εγώ να τρέχω να ξεφύγω αλλά να μη ξεφεύγω ποτέ. Και μετά να ξυπνώ και να νιώθω τα χέρια του τυλιγμένα στη μέση μου. Αλλά τους εφιάλτες να τους έχω anwz. Should I get a dreamcatcher?!
Η διαμονή μου στην Κύπρο κυμαίνεται από άσχημη μέχρι μίζερη, most of the time spent there for several and many and various reasons... Οι μόνες σταλαγματιές δροσιάς ήταν οι φίλοι μου που μου χάρισαν απλόχερα για ακόμα μία φορά γλυκιές χαδιάρικες ζεστές χαρούμενες αγαπησιάρικες αναμνήσεις. Mil GRACIAS a todos! Myria, Soti and Maggs thanks for driving me around all the time and all our visits to the Casttle! Leni and Marina GRACIAS for the wonderful time in the not so wonderful Nic. Charalambe, you are my most favourite barman, η συνουσια στο Maple Leaf ήταν απίθανη, θα τη συστήσω σε πολλούς φίλους! Kyriako mouuu, thanks for giving me a shelter and a blanket and a place to sleep and sorry I stood you up that time, I'll make up to you, I promise! Aristi melenia, thanks for the baby oil and the most beautiful beach you've shown me! Nash and Eleni mou, thanks for coming to see me in your busiest night of the week, we have lots to tell about next time we meet. Annula the informer, thanks for everything, tu sabes. Cuz, I love picking me up and taking me to the most posh cafe! Και πριν αρχίσω να ευχαριστώ όλο τον κόσμο για ta life-long accomplishments I should better stop now.
Αλλά όσες ευχάριστες αναμνήσεις και να μου χάρισε η παρέα μου, δεν έκαναν τον χρόνο στο νησί να περάσει γρήγορα, ο οποίος τις πλείστες φορές μου φαινόταν ότι κυλούσε βασανιστικά γελοία αργά... Ίσως να έφταιγε η έρευνα μου, ίσως να έφταιγε η απουσία του Κοινού Γνωστού, ίσως να έφταιγαν όλα τα άλλα...
Και φεύγω μια ζεστή καλοκαιριάτικη βραδιά για να κατέβω ένα συννεφιασμένο δακρύβρεχτο πρωινό στα Λάντα. Ευτυχώς η αγάπη μου με περίμενε στην αίθουσα υποδοχής (as if not;p) και η ζεστή αγκαλιά του και το γνώριμο χάδι στο λαιμό μου εξαφάνισαν κάθε ίχνος κούρασης ψυχικής και σωματικής.
...................................................................................
Και πέρασε σχεδόν μια βδομάδα. Και δε θέλω να τελειώσει. Και δε μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα. Και να με πιάνει ένας πανικός από την κόλαση. Και τις νύχτες ένα τεράστιο ρολόι με κυνηγά σε κάτι αχανείς πεδιάδες και εγώ να τρέχω να ξεφύγω αλλά να μη ξεφεύγω ποτέ. Και μετά να ξυπνώ και να νιώθω τα χέρια του τυλιγμένα στη μέση μου. Αλλά τους εφιάλτες να τους έχω anwz. Should I get a dreamcatcher?!
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
What is Happening to Me?!
Χτες το βράδυ είχα έναν από τους πιο ανήσυχους ύπνους της ζωής μου. And it wasnt' just because Koinos Gnwstos was taking over the covers, not even cos he was occupying the whole bed space (how is that possible when he's thin?), neither the fucking fire alarm that sets off every Thursday morning. Αν και αυτο το τελευταίο οφείλω να παραδεκτώ ότι με δαιμόνισε! Δε θυμάμαι καν ποιο πράγμα ονειρευόμουν, αλλά ξύπνησα με μια γενική ανεξήγητη ανησυχία... Ίσως επειδή σκεφτόμουν what I was up to the last few days.
Υποψιάζομαι ότι όλα άρχισαν με τον ερχομό του Κοινού Γνωστού. Τότε ήταν που ετοίμασα γαλακτομπούρεκκο και πήγα να τον υποδεκτώ στον σταθμό ντυμένη με το παλτό και από κάτω όχι και τόσο κόσμια ενδύματα. Τον περίμενα λοιπόν σε μια γωνιά, και ήταν σα να είμασταν σε ασπρόμαυρη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου με τον Νίκο Κούρκουλο και τη Μαίρη Χρονοπούλου (καμία σχέση με το Ορατότης Μηδέν, αλλά αυτές οι αναλαμπές μου με ξαφνιάζουν τρομακτικά, α ρε μάνα!).
Μετά με θυμάμαι στην κουζίνα να ετοιμάζω σπανακοτυροπιττάκια (μη φανταστείτε τώρα ότι ανοίγω φύλλο, ας είναι καλά το FYLLO από το Waitrose). Μέχρι και άνηθο έβαλα μέσα, που όχι μόνο δεν ήξερα τι είναι στα ελληνικά, τώρα γνωρίζω και την αγγλική λέξη (= dill). Οι συγκάτοικοι να μη ξέρουν αν πρέπει πρώτα να καλέσουν γιατρό ή να δοκιμάσουν κανά σπανακοτυροπιττάκι. Ύστερα, μετά από παράκληση του πασά, του Κοινού Γνωστού ήθελα να πω, να μαθαίνω και να φτιάχνω σουτζουκάκια. OMG! What is happening to me?! Νιώθω όπως τον Goldberg στο The Fly (μόνο που δεν αποσυντίθεμαι σε κομματάκια, ακόμα!). Ακολούθως, να ξαναφτιάχνω μια γερή δόση (4 φουρνιές) σπανακοτυροπιττάκια και άλλο γαλακτομπούρεκο (έμαθα να το φτιάχνω άψογο, και να σκεφτείς δε μου αρέσει καν). Το μενού επεκτείνεται με κοτόπουλο με χυμό πορτοκάλι και μέλι και χτες ήταν το top με την ετοιμασία σολωμού με δεντρολίβανο και σκόρδο. Αύριο σχεδιάζω να μαγειρέψω χοιρινά παϊδάκια με σως μήλου και δεντρολίβανο.
Aaayyy! Καλέστε μυροφόρες να με θρηνήσουν, φέρτε μου το καλύτερο φέρετρο από οξιά, αφήνω αυτό τον κόσμοοο! Άδικη τύχη μου επιφύλασσε αυτή η ζωήηη! Αλί και τρισαλί! Έχετε γεια βρυσούλες και βουνά! (Στο σημείο αυτό κρατώ το κεφάλι μου με τα αναμαλλιασμένα μου μαλλιά, φορώ μια λευκή νυχτικιά και χτυπιέμαι γονατιστή στο έδαφος). Μήπως να μετατράπηκα σε Stepford wife? The horror!
The label "Stepford wife" is usually applied to a woman who seems to conform blindly to an old-fashioned subservient role in relationship to her husband, compared to other, presumably more independent and vivacious women. It can also be used to criticise any person, male or female, who submits meekly to authority and/or abuse; or even to describe someone who lives in a robotic, conformist manner without giving offense to anyone (Wikipedia).
Ου Γριστός! Ίνταμπου να κάμω τωρά? Φέρτε μου κανά παπά να με exorcise, ειδικά αν μοιάζει του Gabriel Burns στα Stigmata, ή καλύτερα, όπως του Keanu στο Constantine!
Πάντως αν έγινα όπως την ...... (άπρεπο φρασεολόγιο) Martha Stuart θα πιω κόνιο. Μα εν κατάσταση τούτη σιόρ?! Να πηγαίνω να ψωνίζω με το καροτσάκι μου και να περιεργάζομαι νοητά το dinner του Κοινού Γνωστού?! Βέβαια, χαίρομαι που ακόμα και στα τελευταία μου μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Γιατί με τα υλικά του δείπνου, το ισπανικό κρασί είναι MUST. Ο μεσοαστός Κοινός Γνωστός δε πίνει κρασί, έτσι στο ρομαντικό δείπνο τετ-α-τετ που λένε και οι αντιπαθείς (σε εμένα) Γάλλοι ήπια το μπουκάλι μόνη μου, μετά παραπονιόμουν για πονοκέφαλο, μετά κάτσαμε να δούμε ταινία και χασκογελούσα όπως το χάσκα!
Νομίζω επέλλανα...
Νομίζω δε θα με χαλούσε να ήμουν έτσι...
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Scenarios
Το ακόλουθο σενάριο ή/και παραλλαγές λαμβάνει χώρα εδώ και κάτι μήνες στον τωρινό λονδρέζικο μου τόπο, στην λονδρέζικη μου εστία ή στην εστία του Κοινού Γνωστού ή στις στάσεις λεωφορείων ή/και σε οποιοδήποτε χωρόχρονο τυγχάνει να μοιράζομαι εγώ και ο Κοινός Γνωστός.
Ο διάλογος είναι αληθινός και οποιαδήποτε ομοιότητα του με πραγματικά συμβάντα δεν οφείλεται σε σύμπτωση. Οι παρενθέσεις είναι ενδεικτικοί στην περαιτέρω κατανόηση του συμβάντος, ούτως ώστε ο αναγνώστης να βιώσει τα συναισθήματα και σκέψεις των πρωταγωνιστών.
Μ = Μάρλεν, Μαριλού. Μαριαλένα, Μαρλένα (η συγγραφεύς)
Κ.Γ. = Κοινός Γνωστός (AKA my current partner, μπελάς, ΟΥΦΟΥ!)
Μ = Mi amorrrrrrrrr.....
K.Γ. = Ναι ρα (Απαναϊα μου παναϊα μου αυτή η ταύτιση με τον Λεοντή! Hello? Αν έπρεπε να ταυτίζεται με κάποιον έπρεπε να είναι με το μισταρκό τον Δημητρό για πολλούς ευνόητους λόγους, βλ. δε σε παίρνω cos ακόμα δεν είμαι αποκαταστημένος, έχω commitment issues....).
Μ = Ούφου ρε αγάπη. Είπα σου 1000 φορές να με με λέεις έτσι. Κανένας δε τολμά να μου μιλά με έτσι τρόπο οκ? Χάτε Α!
Κ. Γ. = Εντάξει (με κάπως μετανοημένο ύφος).
Μ = Mi amor, mi vida... Ξέρεις τι θέλω??? (αν είμασταν σε κινούμενα σχέδια τα μάτια μου θα ήταν ανοιχτά πιρίλλες και να σπινθηροβολούσαν αστεράκια και ουράνια τόξα).
Κ.Γ. = Όι, αλλά υποψιάζομαι εννά μου πεις.
Μ = Pues... Εξανακάμαμε ατή την κουβέντα 1000 φορές.
Κ.Γ. = I'm not gonna like this, έννεν?
Μ = Μωρό μουυυυ (με το πιο ναζιάρικο γατίσιο μου ύφος, νιαόυυυυ). Γιατί να μη γυρέψεις δουλειά του χρόνου και να βρω και εγώ σε κανά σχολείο, σε κανά bar (αυτοί οι συχετισμοί μου) και να μείνουμε μαζί και να βρούμε ένα μικρούτσικο τόσοδα διαμερισματάκι (έστω και αν πεθαίνω να μείνω σε κανά flat on the buckingham palace road, ανάθεμα τη φτώχεια μας!) και να στεγάσουμε την αγάπη μας και να ζήσουμε τον έρωτα μας? Χαααα? What do you think?
K.Γ. = ΌΙ (απαθές βλέμμα).
Μ = Μα γιατί? (με φωνή που τρέμει σα τη φλόγα ενός κεριού σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από όπου μπαίνει αέρας από τη χαραμάδα του σπασμένου παραθύρου). Δε θα ήταν πολύ όμορφα να μέναμε μόνοι μας, να πηγαίναμε δουλειά όλη μέρα και να δουλεύαμε σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί (προτιμώ biscuits from Millies) και το βράδυ να κάναμε έρωτα όλη νύχτα?
Κ.Γ. = Ρε babe μου, είπα σου ένα εκατομμύριο φορές ότι βαρέθηκα το Λονδίνο. Έχει τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ, μακριά από τους φίλους μου, την οικογένεια, τα στέκια μου. I wanna go home (με ύφος Barrymore in E.T.).
M = (σκέφτομαι ότι χάτε τωρά που θέλεις να πάεις σπίτι, εσύ και ο E.T. είστε).
Κ.Γ. = Εξήγησα σου ένα σωρό φορές. Γιατί δε καταλαβαίνεις? Γιατί δε ΜΕ καταλαβαίνεις?
Μ = (οκ, σε αυτό το σημείο δε σηκώνω άλλο να το παίζω Die Hard και αρχίζω να καταπίνω τους κόμπους που αναδύονται στον λαιμό μου, που είναι ολοένα και πιο δυνατοί). ΔΕ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣΣΣΣΣ! ΣΝΙΦ ΣΝΙΦ!
Κ.Γ. = Έλα ρε αγάπη μου. Μη κλαίς. Πονώ τη ψυχή μου άμα κλαίεις.
Μ = Μη τολμήσεις να χρησιμοποιάς τις εκφράσεις μου ΟΚ? Σνιφ σνιφ! (τα μάτια μου ολοκόκκινα, το πρόσωπο μου μουζαρωμένο με την τάχα waterproof mascara).
K.Γ. = Έλα ζωή μου, σταμάτα να κλαίεις. Εννα μουζαρωθείς (μου φέρνει χαρτομάντηλα και μου σκουπίζει τη μύτη μου).
Μ = Too late. Αφού δε σε κόφτει τίποτεεε. Είσαι ένας gelipollas, un cabron. Que dices siempre mentiras.
K.Γ. = Εννα δούμε. Άτε σταμάτα.
Μ = Ναιιι, καλό. Πάντα εννα δούμε εννα δούμε και δεν βλέπουμε ποττέε! (εε μα κανεί. Εννα δούμε ιμίσσιημου).
Κ.Γ. = Εκουράστηκα το Λονδίνο. Εσένα είναι πρώτος σου χρόνος. Και εγώ τον πρώτο χρόνο ήμουν κατενθουσιασμένος. Επέρασε μου τωρά. Όλοι οι φίλοι μου θα πάνε Κύπρο.
Μ = Ναι σιγά! Ο Αντρέας φέτος δεν επέρασε κανένα μάθημα, εννα μείνει και του χρόνου.
Κ.Γ. = Ο Αντρέας εν Manchester που μεινίσκει.
Μ = Μεν αλλάσσεις κουβέντα. Δε θέλεις να μείνεις μαζί μου. Δε σου αρέσκει να μένεις μαζί μου. Θέλεις την ανεξαρτησία σου, να κάμνεις ό,τι θέλεις. Δε με σκέφτεσαι τίποτεεεε. Υποσχέθηκες ότι θα μέναμε μαζί Λονδίνο. ΚΛΑΨ ΚΛΑΨ!
Κ.Γ. = Είπα σου πρέπει να γίνω ανεξάρτητος πρώτα.
Μ = Είσαι τέλεια λευκωσιατης ( δε το γράφω ούτε με κεφαλαίο, sorry if I offend anybody), ένας εφησυχασμένος μεσοαστός του κερατά. HOSTIA PUTA! (Στο σημείο αυτό αρχίζω να πετώ πράματα που βρίσκονται στο κομοδίνο, πάντα προσέχοντας να επιλέξω πράματα που δε σπάζουν εύκολα. Βέβαια δε βοηθά το γεγονός ότι έχει τον υπολογιστή του σε κοντινή απόσταση).
Κ.Γ. = Ρε μωρό μου μη γίνεσαι παράλογη. Αφού δε μπορώ να βρω δουλειά, έχουν κρίση. Προσπάθησα.
Μ = You didn't try hard enough, ok? Και στη χείριστη των περιπτώσεων βρίσκεις άλλη δουλειά. Χάτε, αν θέλεις να πάεις συνοδός κυρίων αφήννω σε, αλλά όι να γαμήσεις καμιά γιατί κακή σου μοίρα. (Τωρά να αφήσω το μωρό μου να βγει στο κλαρί για να μείνω εγώ Αγγλία? NAI.).
Κ.Γ. = Δε μπορείς να αποφεύγεις την Κύπρο για μια ζωή. Πρέπει να πάεις πίσω, να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα σου.
Μ = Παρέτα να μου το παίζεις Froyd εμένα οκ? Εν εγώ που έκανα 4 επίπεδα ψυχολογίας, όχι εσύ. ΟΥΦΟΥ! Απορώ τι σου εζήτησα. Αφού ούτε καν έχουμε δεσμό. Όσοι με ρωτούν λέω τους single but unavailable.
Κ.Γ. = Τάμπου λαλείς τωρά? Δηλαδή θέλεις να γίνεις available πάλι? (πιάνει το ζηλιάρικο του το ύφος που το φοβάμαι κάπως γιατί you never know, μπορεί να μου πυρπολήσει κανά πάτσο (πάλε) και εννοείται ότι θα ανταποδώσω και δεν έχω όρεξη να βουρούμε νοσοκομεία).
Μ = Όι εντάξει? Είμαι πολύ ικανοποιημένη μαζί σου. Αλλά ενοχλεί με που δε με λαμβάνεις υπόψη σου. Δεν είμαι τίποτε σημαντική. Είμαι μια παροδική, μια ΠΑΡΟΔΙΚΗΗΗ!
Κ.Γ. = Δεν είσαι παροδική. Είσαι πολύ σημαντική και ξέρεις το.
Μ = ΄Τίποτε δεν ξέρω αποδείκτηκε.
Κ.Γ. = Ούφου! Καλά, θέλεις να μείνεις Αγγλία για ένα καπρίτσιο σου. Δασκάλα και να δουλεύεις σε bar?!
M = Ναι γιατί? I don't mind. Δε θέλεις να γίνουμε μετανάστες, όπως τον Cruise και την Kidman στο Far and Away, που εσηκωστήκαν που την Ιρλανδία και επήαν Αμερκή. Εγώ εντζαι εζήτησα σου να πάμε Αμερική. Εννά είμαστεν Ευρώπη ακόμα, και ok, δε θα ζήσουμε την φτώχεια τους όπως στο έργο. Αφού εσύ δεν είσαι boxer και εγώ δε νομίζα να ήμουν τόσο καημένη ώστε να έβρισκα δουλειά να ξεφτιρίζω κοτόπουλα (Σε αυτή τη φάση φαντάζομαι εμάς στο έργο. OMG! Επέλλανα!). Δε θέλεις να μοιράζεσαι τα ίδια όνειρα με εμένα. Ούτε μαζί μου θέλεις να μείνεις, not ever. Ούτε κοπελλούδι θέλεις να μου κάνεις. Και ξαναλαλώ σου το. Όταν σου κατεβεί εσένα και θέλεις, σε υπενθυμίζω ότι έχουμε την ίδια ηλικία, είμαι και 18 μέρες μεγαλύτερη. So, εγώ ξαναλέω σου το. Στα 35 δεν κάμνω μωρό. Και αν είσαι έτσι εννα πάω να στειρωθώ. Έτσι για να μάθεις.
Κ.Γ. = .......... (άναυδος)
Μ = Έτω, δε μπορείς να πεις τίποτε. Έπρεπε να ακολουθήσω τη συμβουλή της μάμμας μου. Να έβρω έναν που να μου συμπεριφέρεται όπως το τριαντάφυλλο, όχι όπως εσένα. Που μου συμπεριφέρεσαι σα να είμαι... μολόχααα! Κλαψ κλαψ (εγέμωσε μύξες το χαρτομάντηλο και νεκατώνομαι να έβρω άλλο).
Κ.Γ. = Εν ωραίες οι μολόχες αγάπη μου (πιάνει το ύφος του που θέλει να χασκογελάσει, αλλά συγκρατείται ο κύριος για να διατηρήσει το status του).
Μ = Τάμπου λαλείς?! Κανένας δεν αγαπά τις μολόχες. Ξεριζώνουν τες αμα θέλεις να μάθεις. Και θέλεις να με ξεριζώσεις και εμένα από τη ζωή σου. (Κλάμα ο λαός, κλάμα).
Κ.Γ. = Εσένα? Που είσαι η αγάπη μου, το μωρό μου, η ανεράδα μου, το γυφτούι μου που περπατά ξυπόλητο (It's a big story και το ποστ είναι ήδη αρκετά μεγάλο)? Δε μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα. (Με πλησιάζει και προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά, εγώ ασφαλώς αντιστέκομαι, aka κάμνω κούτζια).
Μ = Ναι καλά. Κάμνω σου τη ζωή σου κόλαση οξά θέλεις με. Εννα με παρετήσεις με την πρώτη ευκαιρία να έβρεις μια ξενέρωτη λευκωσιάτισσα που εννα βάφεται ούλλη μέρα (no offense intended ;p) και θα έχει τρόπους και δε θα σε φέρνει σε δύσκολη θέση με τις αντιλήψεις της.
Κ.Γ. = Εγώ δε θέλω λευκωσιάτισσα. Θέλω τη λεμεσιανή μου που ξέρει να μιλά ισπανικά να με ανάφκει. (Τον αφήνω να βάλει τα χέρια του στη μέση μου).
Μ = Ναι? Αφού δε με ερωτεύτηκες που τη πρώτη ματιά.
Κ.Γ. = Απλώς δε σου το έδειξα. Αλλά ξέρεις το ότι μου τράβηξες το ενδιαφέρον.
Μ = Μόνο και μόνο επειδή νόμιζες ότι ήμουν τουρίστρια.
Κ.Γ. = Μπορεί. Αλλά ερχόμουν κάθε νύχτα να σε δω.
Μ = Ναι... Τζαι εγώ άνοιγα σου την πόρτα.
Κ.Γ. = Κάθε φορά.
Μ = Έπρεπε να μη σε ερωτευτώ και ελάλουν σου ρε μεσοαστέ. (Η βρύση στα μάτια μου έκλεισε και ένα χαμόγελο τρεμοπαίζει στα χείλη μου).
Κ.Γ. = Ερωτεύτηκες με όμως. (Φαίνεται να διασκεδάζει με την τροπή της συζήτησης οξά εν η ιδέα μου?!).
Μ = Επειδή επαραπλάνησες με με σεξ και άπρεπα πράματα και εννα το πω της μάμμας μου.
Κ.Γ. = Τι εννα της πεις? Ότι ένας λευκωσιάτης...
Μ = ΜΗΗΗ! ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΣ!
Κ.Γ. = Παγωτό?
Μ = Strawberry cheesecake από το haagen danz.
(Με παίρνει αγκαλιά, αρχίζει να με φιλά και έπονται ακατάλληλα για ανηλίκους και για άτομα που πάσχουν από ζαχαρώδη διαβήτη. In the background there's the following song).
You change your mind
like a girl
changes clothes
yeah you
PMS
like a bitch
I would know
and you overthink
always speak
Cryptically
I should know
that you're not good for me
cause you're hot then you're cold
you're yes then you're no
you're in then you're out
you're up and you're down
you're wrong when it's right
it's black and it's white
we fight we break up
we kiss we make up
Ο διάλογος είναι αληθινός και οποιαδήποτε ομοιότητα του με πραγματικά συμβάντα δεν οφείλεται σε σύμπτωση. Οι παρενθέσεις είναι ενδεικτικοί στην περαιτέρω κατανόηση του συμβάντος, ούτως ώστε ο αναγνώστης να βιώσει τα συναισθήματα και σκέψεις των πρωταγωνιστών.
Μ = Μάρλεν, Μαριλού. Μαριαλένα, Μαρλένα (η συγγραφεύς)
Κ.Γ. = Κοινός Γνωστός (AKA my current partner, μπελάς, ΟΥΦΟΥ!)
Μ = Mi amorrrrrrrrr.....
K.Γ. = Ναι ρα (Απαναϊα μου παναϊα μου αυτή η ταύτιση με τον Λεοντή! Hello? Αν έπρεπε να ταυτίζεται με κάποιον έπρεπε να είναι με το μισταρκό τον Δημητρό για πολλούς ευνόητους λόγους, βλ. δε σε παίρνω cos ακόμα δεν είμαι αποκαταστημένος, έχω commitment issues....).
Μ = Ούφου ρε αγάπη. Είπα σου 1000 φορές να με με λέεις έτσι. Κανένας δε τολμά να μου μιλά με έτσι τρόπο οκ? Χάτε Α!
Κ. Γ. = Εντάξει (με κάπως μετανοημένο ύφος).
Μ = Mi amor, mi vida... Ξέρεις τι θέλω??? (αν είμασταν σε κινούμενα σχέδια τα μάτια μου θα ήταν ανοιχτά πιρίλλες και να σπινθηροβολούσαν αστεράκια και ουράνια τόξα).
Κ.Γ. = Όι, αλλά υποψιάζομαι εννά μου πεις.
Μ = Pues... Εξανακάμαμε ατή την κουβέντα 1000 φορές.
Κ.Γ. = I'm not gonna like this, έννεν?
Μ = Μωρό μουυυυ (με το πιο ναζιάρικο γατίσιο μου ύφος, νιαόυυυυ). Γιατί να μη γυρέψεις δουλειά του χρόνου και να βρω και εγώ σε κανά σχολείο, σε κανά bar (αυτοί οι συχετισμοί μου) και να μείνουμε μαζί και να βρούμε ένα μικρούτσικο τόσοδα διαμερισματάκι (έστω και αν πεθαίνω να μείνω σε κανά flat on the buckingham palace road, ανάθεμα τη φτώχεια μας!) και να στεγάσουμε την αγάπη μας και να ζήσουμε τον έρωτα μας? Χαααα? What do you think?
K.Γ. = ΌΙ (απαθές βλέμμα).
Μ = Μα γιατί? (με φωνή που τρέμει σα τη φλόγα ενός κεριού σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από όπου μπαίνει αέρας από τη χαραμάδα του σπασμένου παραθύρου). Δε θα ήταν πολύ όμορφα να μέναμε μόνοι μας, να πηγαίναμε δουλειά όλη μέρα και να δουλεύαμε σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί (προτιμώ biscuits from Millies) και το βράδυ να κάναμε έρωτα όλη νύχτα?
Κ.Γ. = Ρε babe μου, είπα σου ένα εκατομμύριο φορές ότι βαρέθηκα το Λονδίνο. Έχει τέσσερα χρόνια που είμαι εδώ, μακριά από τους φίλους μου, την οικογένεια, τα στέκια μου. I wanna go home (με ύφος Barrymore in E.T.).
M = (σκέφτομαι ότι χάτε τωρά που θέλεις να πάεις σπίτι, εσύ και ο E.T. είστε).
Κ.Γ. = Εξήγησα σου ένα σωρό φορές. Γιατί δε καταλαβαίνεις? Γιατί δε ΜΕ καταλαβαίνεις?
Μ = (οκ, σε αυτό το σημείο δε σηκώνω άλλο να το παίζω Die Hard και αρχίζω να καταπίνω τους κόμπους που αναδύονται στον λαιμό μου, που είναι ολοένα και πιο δυνατοί). ΔΕ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣΣΣΣΣ! ΣΝΙΦ ΣΝΙΦ!
Κ.Γ. = Έλα ρε αγάπη μου. Μη κλαίς. Πονώ τη ψυχή μου άμα κλαίεις.
Μ = Μη τολμήσεις να χρησιμοποιάς τις εκφράσεις μου ΟΚ? Σνιφ σνιφ! (τα μάτια μου ολοκόκκινα, το πρόσωπο μου μουζαρωμένο με την τάχα waterproof mascara).
K.Γ. = Έλα ζωή μου, σταμάτα να κλαίεις. Εννα μουζαρωθείς (μου φέρνει χαρτομάντηλα και μου σκουπίζει τη μύτη μου).
Μ = Too late. Αφού δε σε κόφτει τίποτεεε. Είσαι ένας gelipollas, un cabron. Que dices siempre mentiras.
K.Γ. = Εννα δούμε. Άτε σταμάτα.
Μ = Ναιιι, καλό. Πάντα εννα δούμε εννα δούμε και δεν βλέπουμε ποττέε! (εε μα κανεί. Εννα δούμε ιμίσσιημου).
Κ.Γ. = Εκουράστηκα το Λονδίνο. Εσένα είναι πρώτος σου χρόνος. Και εγώ τον πρώτο χρόνο ήμουν κατενθουσιασμένος. Επέρασε μου τωρά. Όλοι οι φίλοι μου θα πάνε Κύπρο.
Μ = Ναι σιγά! Ο Αντρέας φέτος δεν επέρασε κανένα μάθημα, εννα μείνει και του χρόνου.
Κ.Γ. = Ο Αντρέας εν Manchester που μεινίσκει.
Μ = Μεν αλλάσσεις κουβέντα. Δε θέλεις να μείνεις μαζί μου. Δε σου αρέσκει να μένεις μαζί μου. Θέλεις την ανεξαρτησία σου, να κάμνεις ό,τι θέλεις. Δε με σκέφτεσαι τίποτεεεε. Υποσχέθηκες ότι θα μέναμε μαζί Λονδίνο. ΚΛΑΨ ΚΛΑΨ!
Κ.Γ. = Είπα σου πρέπει να γίνω ανεξάρτητος πρώτα.
Μ = Είσαι τέλεια λευκωσιατης ( δε το γράφω ούτε με κεφαλαίο, sorry if I offend anybody), ένας εφησυχασμένος μεσοαστός του κερατά. HOSTIA PUTA! (Στο σημείο αυτό αρχίζω να πετώ πράματα που βρίσκονται στο κομοδίνο, πάντα προσέχοντας να επιλέξω πράματα που δε σπάζουν εύκολα. Βέβαια δε βοηθά το γεγονός ότι έχει τον υπολογιστή του σε κοντινή απόσταση).
Κ.Γ. = Ρε μωρό μου μη γίνεσαι παράλογη. Αφού δε μπορώ να βρω δουλειά, έχουν κρίση. Προσπάθησα.
Μ = You didn't try hard enough, ok? Και στη χείριστη των περιπτώσεων βρίσκεις άλλη δουλειά. Χάτε, αν θέλεις να πάεις συνοδός κυρίων αφήννω σε, αλλά όι να γαμήσεις καμιά γιατί κακή σου μοίρα. (Τωρά να αφήσω το μωρό μου να βγει στο κλαρί για να μείνω εγώ Αγγλία? NAI.).
Κ.Γ. = Δε μπορείς να αποφεύγεις την Κύπρο για μια ζωή. Πρέπει να πάεις πίσω, να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα σου.
Μ = Παρέτα να μου το παίζεις Froyd εμένα οκ? Εν εγώ που έκανα 4 επίπεδα ψυχολογίας, όχι εσύ. ΟΥΦΟΥ! Απορώ τι σου εζήτησα. Αφού ούτε καν έχουμε δεσμό. Όσοι με ρωτούν λέω τους single but unavailable.
Κ.Γ. = Τάμπου λαλείς τωρά? Δηλαδή θέλεις να γίνεις available πάλι? (πιάνει το ζηλιάρικο του το ύφος που το φοβάμαι κάπως γιατί you never know, μπορεί να μου πυρπολήσει κανά πάτσο (πάλε) και εννοείται ότι θα ανταποδώσω και δεν έχω όρεξη να βουρούμε νοσοκομεία).
Μ = Όι εντάξει? Είμαι πολύ ικανοποιημένη μαζί σου. Αλλά ενοχλεί με που δε με λαμβάνεις υπόψη σου. Δεν είμαι τίποτε σημαντική. Είμαι μια παροδική, μια ΠΑΡΟΔΙΚΗΗΗ!
Κ.Γ. = Δεν είσαι παροδική. Είσαι πολύ σημαντική και ξέρεις το.
Μ = ΄Τίποτε δεν ξέρω αποδείκτηκε.
Κ.Γ. = Ούφου! Καλά, θέλεις να μείνεις Αγγλία για ένα καπρίτσιο σου. Δασκάλα και να δουλεύεις σε bar?!
M = Ναι γιατί? I don't mind. Δε θέλεις να γίνουμε μετανάστες, όπως τον Cruise και την Kidman στο Far and Away, που εσηκωστήκαν που την Ιρλανδία και επήαν Αμερκή. Εγώ εντζαι εζήτησα σου να πάμε Αμερική. Εννά είμαστεν Ευρώπη ακόμα, και ok, δε θα ζήσουμε την φτώχεια τους όπως στο έργο. Αφού εσύ δεν είσαι boxer και εγώ δε νομίζα να ήμουν τόσο καημένη ώστε να έβρισκα δουλειά να ξεφτιρίζω κοτόπουλα (Σε αυτή τη φάση φαντάζομαι εμάς στο έργο. OMG! Επέλλανα!). Δε θέλεις να μοιράζεσαι τα ίδια όνειρα με εμένα. Ούτε μαζί μου θέλεις να μείνεις, not ever. Ούτε κοπελλούδι θέλεις να μου κάνεις. Και ξαναλαλώ σου το. Όταν σου κατεβεί εσένα και θέλεις, σε υπενθυμίζω ότι έχουμε την ίδια ηλικία, είμαι και 18 μέρες μεγαλύτερη. So, εγώ ξαναλέω σου το. Στα 35 δεν κάμνω μωρό. Και αν είσαι έτσι εννα πάω να στειρωθώ. Έτσι για να μάθεις.
Κ.Γ. = .......... (άναυδος)
Μ = Έτω, δε μπορείς να πεις τίποτε. Έπρεπε να ακολουθήσω τη συμβουλή της μάμμας μου. Να έβρω έναν που να μου συμπεριφέρεται όπως το τριαντάφυλλο, όχι όπως εσένα. Που μου συμπεριφέρεσαι σα να είμαι... μολόχααα! Κλαψ κλαψ (εγέμωσε μύξες το χαρτομάντηλο και νεκατώνομαι να έβρω άλλο).
Κ.Γ. = Εν ωραίες οι μολόχες αγάπη μου (πιάνει το ύφος του που θέλει να χασκογελάσει, αλλά συγκρατείται ο κύριος για να διατηρήσει το status του).
Μ = Τάμπου λαλείς?! Κανένας δεν αγαπά τις μολόχες. Ξεριζώνουν τες αμα θέλεις να μάθεις. Και θέλεις να με ξεριζώσεις και εμένα από τη ζωή σου. (Κλάμα ο λαός, κλάμα).
Κ.Γ. = Εσένα? Που είσαι η αγάπη μου, το μωρό μου, η ανεράδα μου, το γυφτούι μου που περπατά ξυπόλητο (It's a big story και το ποστ είναι ήδη αρκετά μεγάλο)? Δε μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα. (Με πλησιάζει και προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά, εγώ ασφαλώς αντιστέκομαι, aka κάμνω κούτζια).
Μ = Ναι καλά. Κάμνω σου τη ζωή σου κόλαση οξά θέλεις με. Εννα με παρετήσεις με την πρώτη ευκαιρία να έβρεις μια ξενέρωτη λευκωσιάτισσα που εννα βάφεται ούλλη μέρα (no offense intended ;p) και θα έχει τρόπους και δε θα σε φέρνει σε δύσκολη θέση με τις αντιλήψεις της.
Κ.Γ. = Εγώ δε θέλω λευκωσιάτισσα. Θέλω τη λεμεσιανή μου που ξέρει να μιλά ισπανικά να με ανάφκει. (Τον αφήνω να βάλει τα χέρια του στη μέση μου).
Μ = Ναι? Αφού δε με ερωτεύτηκες που τη πρώτη ματιά.
Κ.Γ. = Απλώς δε σου το έδειξα. Αλλά ξέρεις το ότι μου τράβηξες το ενδιαφέρον.
Μ = Μόνο και μόνο επειδή νόμιζες ότι ήμουν τουρίστρια.
Κ.Γ. = Μπορεί. Αλλά ερχόμουν κάθε νύχτα να σε δω.
Μ = Ναι... Τζαι εγώ άνοιγα σου την πόρτα.
Κ.Γ. = Κάθε φορά.
Μ = Έπρεπε να μη σε ερωτευτώ και ελάλουν σου ρε μεσοαστέ. (Η βρύση στα μάτια μου έκλεισε και ένα χαμόγελο τρεμοπαίζει στα χείλη μου).
Κ.Γ. = Ερωτεύτηκες με όμως. (Φαίνεται να διασκεδάζει με την τροπή της συζήτησης οξά εν η ιδέα μου?!).
Μ = Επειδή επαραπλάνησες με με σεξ και άπρεπα πράματα και εννα το πω της μάμμας μου.
Κ.Γ. = Τι εννα της πεις? Ότι ένας λευκωσιάτης...
Μ = ΜΗΗΗ! ΜΗ ΤΟ ΠΕΙΣ!
Κ.Γ. = Παγωτό?
Μ = Strawberry cheesecake από το haagen danz.
(Με παίρνει αγκαλιά, αρχίζει να με φιλά και έπονται ακατάλληλα για ανηλίκους και για άτομα που πάσχουν από ζαχαρώδη διαβήτη. In the background there's the following song).
You change your mind
like a girl
changes clothes
yeah you
PMS
like a bitch
I would know
and you overthink
always speak
Cryptically
I should know
that you're not good for me
cause you're hot then you're cold
you're yes then you're no
you're in then you're out
you're up and you're down
you're wrong when it's right
it's black and it's white
we fight we break up
we kiss we make up
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Μια παλιά ιστορία
Κάποτε νιώθω σα μια παλιά ιστορία, σα να τον γνωρίζω από πολύ καιρό προηγουμένως, σα να ήμαστε και οι δύο πρωταγωνιστές μιας ασπρόμαυρης ταινίας.
Απόψε η νύχτα είναι περίεργη, παράξενα σκοτεινή αλλά το δωμάτιο μου είναι γεμάτο φως. Και έτσι ξαφνικά θυμήθηκα αυτό το τραγούδι. Ούτε καν νόμιζα ότι το ήξερα...
Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά
Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει
Και ύστερα σκέφτομαι να πάω που? Όσο και να προσπάθησα να φύγω μακριά πάντα με τραβά πίσω η σκιά του σα μαγνήτης... Έτσι, 'αν φύγεις εσύ δεν υπάρχω κι εγώ'.
Απόψε η νύχτα είναι περίεργη, παράξενα σκοτεινή αλλά το δωμάτιο μου είναι γεμάτο φως. Και έτσι ξαφνικά θυμήθηκα αυτό το τραγούδι. Ούτε καν νόμιζα ότι το ήξερα...
Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά
Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει
Και ύστερα σκέφτομαι να πάω που? Όσο και να προσπάθησα να φύγω μακριά πάντα με τραβά πίσω η σκιά του σα μαγνήτης... Έτσι, 'αν φύγεις εσύ δεν υπάρχω κι εγώ'.
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Λίγο πριν τον ερχομό
Υπάρχουν μέρες στην ζωή μας αξέχαστες, είτε επειδή περάσαμε καταπληκτικά, είτε επειδή είχαμε άσχημες εμπειρίες, είτε επειδή συνέβηκαν πράγματα τραγικά που όμως μετά από λίγο καιρό τα θυμόμαστε με φίλους και γνωστούς και γελάμε ακατάπαυστα. Λοιπόν, η Πέμπτη ήταν μία από αυτές τις μέρες για μένα. Καταρχάς, ήταν μεγάλη Πέμπτη από μόνη της, όχι της Σταύρωσης, αλλά επειδή θα γύριζε επιτέλους ο Κοινός Γνωστός μετά από μια απουσία σχεδόν ενός μήνα.
Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Έχω να λύσω και μια απορία που γεννήθηκε από το προηγούμενο ποστ και αφορά μιαν ανατίναξη φούρνου.
Εδώ και μια βδομάδα ξυπνώ νωρίς, which I hate! Η φιλοσοφία μου είναι ότι αν δεν υπάρχει λόγος (π.χ. δουλειά, εμμμ, ξανά δουλειά), μου αρέσει να κοιμάμαι και να ξυπνώ με το βιολογικό μου ρολόι, όποτε να'ναι (συνήθως 1 p.m.). Αλλά τις τελευταίες βδομάδες η καθαρίστρια ρίχτηκε σε μια προσωπική αποστολή να με ξυπνά, όποτε αυτή πιάνει δουλειά, γύρω στις 7μισι. For God's sake δηλαδή. Και προβαίνω αβίαστα στην εξήγηση. Κάθε πρωί έρχονται στις εστίες καθαρίστριες για την κουζίνα και να κάνουν και λιγάκι χούβερ τα interior carpet in the hallway (I totally hate those carpets!). Εεε, για 148 λίρες την εβδομάδα εστίες δικαιούμαστε και λίγα indulges (perhaps the only one). Έρχεται, τραβά, ειδάλλως στα κυπριακά κωλοσύρνει τη συσκευή της ηλεκτρικής σκούπας και χτυπά την άκρη της πάνω στην πόρτα. Κάθε πρωί, every single morning. Μετά από αυτό έχουμε και τον δοκιμαστικό συναγερμό πυρκαγιάς (γύρω στις 10μισι, ΑΝΑΘΕΜΑ!). Αυτό σημαίνει ότι για κανά 20λεπτο έχω τον bloody συναγερμό μες το δωμάτιο μου να τσιρίζει σα να υπόκειται βιασμό! You know what they say; if you can't avoid it, relax and enjoy it! Μια από αυτές τις μέρες όμως θα τους γ****ω όλους πάνω στον προθάλαμο (ευκαιρία να πάρω και δονητή).
Μετά από το πανέμορφο αυτό ξύπνημα, έρχονται και οι καθαριστές των τζαμιών. Παλλουκώνονται έξω από το παράθυρό μου, σφυρίζουν, διαφωνούν μόνοι τους, φωνάζουν 'bollocks' all the time... Νόμιζα ότι γλίτωσα, αλλά think again! Σε λίγο μου χτυπούν την πόρτα για να έρθουν να καθαρίσουν τα τζάμια από μέσα τάχαμου. Μου μετακίνησαν το γραφείο, έπεσαν τα 1000 βιβλία που είχα πάνω, το τηλέφωνο και το αμπαζούρ για να μου τα σκουπίσουν 1 δευτερόλεπτο (υπερβάλλω, ήταν 2) και να φύγουν. Πέφτω στο κρεβατάκι μου το γλυκο, όταν χτυπούν την πόρτα για επιθεώρηση του δωματίου. Ανοίγω την πόρτα, το πρόσωπο μου πιάνει μια απόχρωση του κόκκινου, πιο΄κόκκινη από τα μαλλιά μου. Ίσως για αυτό οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να απολογούνται καθόλη τη διαμονή τους στο δωμάτιο. Τι? Νόμιζαν ότι θα τους σκότωνα, θα τους έκοβα κομματάκια και θα τα καταχώνιαζα κάπου στο υπόγειο (όπου μένω)? Ήδη δήλωσα όταν μου έδωσαν το δωμάτιο ότι η γενική αντίληψη για όσους μένουν στα basement είναι είτε τρελλοί είτε serial killers είτε και τα δύο. Βασικά αν το πολυσκεφτείς, το ένα δεν αντικρούει το άλλο, they actually come together as a package.
Ένηγουέηζ, σε όλο αυτό το διάστημα είχαμε και την ηχητική υπόκρουση ενός κομπρεσόρου αφού κάνουν ανακαίνιση ολόκληρου του διπλανού κτιρίου. Τέλοσπαντων! At least the weather is nice, I kept telling to myself. Είχαμε να πάμε και ψώνια με την Άντη. Ήθελα να αλλάξω και μια φούστα από το River Island.
Πάμε στη στάση. Έρχεται το λεωφορείο. Δε σταματά. Το σταματούμε με το ζόρι. Τέλος της διαδρομής, φωνάζει ο οδηγός μέσα από το τζάμι. Έρχεται άλλο λεωφορείο. 'Σταματώ στην επόμενη στάση' ανακοινώνει ο δεύτερος οδηγός. Που θα μας πάει (απ' ότι φαίνεται όχι Oxford Street)? Πλησιάζει το 390 και μπαίνουμε μέσα. Προς έκπληξή μας, δεν πηγαίνει από το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Θα κάνει diversion λέμε με την Άντη, αλλά θα μας πάει εκεί που πηγαίνει. Κούνια που μας κούναγε. Και πηγαίνουμε και πηγαίνουμε. Σε κάποια φάση μου τηλεφωνά και η Λένη και μέσα στην τρελή χαρά δεν προσέχω καν τη διαδρομή. Φτάνουμε στην άλλη άκρη του Hyde Park, Harrods, South Kensington... Μέχρι που έχουμε τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουμε τον οδηγό. Ππππεεεε, έπρεπε να κατεβούμε τόοοοοοοοοσες στάσεις προηγουμένως και να πάρουμε άλλο λεωφορείο!
Doig!!! Anwz, όταν είμαι με την Άντη μου τίποτα δε με χαλά. Αποφασίσαμε να το δούμε ως μια ευχάριστη εμπειρία, aka μούχτικο bus trip all around London. Βρίσκουμε την στάση στην απέναντι πλευρά του δρόμου και καλοσωρίζουμε την καινούργια διαδρομή των 48 λεπτών. Συνολικά θα μας πήρε κα΄να δίωρο να κατέβουμε Οχφορτ, διαδρομή που κάνω από το σπίτι μου ως εκεί με τα πόδια σε κανά 35λεπτο το πολύ.
Στα μαγαζιά μας περιμένει μια άλλη έκπληξη. Πανικός! 1000 κόσμος! Χωρίς υπερβολή. Μα ήντα κατάσταση σιόρ? Μόλις οι Εγγλέζοι δουν λίγες ηλιακτίδες βγαίνουν με τα sunglasses τους, τα κοντοπαντέλονα και τα σανδάλια, όπως οι καραόλοι με τις πρώτες βροχές. Απίστευτο! Αλλά είπαμε, μια εμπειρία. Αυτή θα ήταν η εμπειρία των Londoners καραόλων!
Αφού σκοτωνόμαστε να πάμε στο λατρεμένο μου μαγαζί, κουβαλούμε με την Άντη ρούχα στο δοκιμαστήριο. Normally είμαι size 8. Βρίσκω μια πλούζα που την εσίνιαρα εδώ και καιρό στο νετ και πάω να τη δοκιμάσω. Δε μου έμπαινε!!! Δοκιμάζω το μεγαλύτερο νούμερο. ΔΕ ΜΟΥ ΕΜΠΑΙΝΕ!!! Τελικά είτε είναι ελαττωματικό το σχέδιο και δε μπορώ να την μπηχτώ, είτε είμαι κεφάλας και γι'αυτό δεν κατέβαινε κάτω από το κεφάλι (τόση νοημοσύνη, πρέπει να έχει και τον κατάλληλο όγκο, ίσως και να είμαι απόγονος του Περικλή, you never know, do you?). Πεισμώνω εγώ, την μπήγομαι με το ζόρι, μετά δε μπορώ να τη βγάλω. So, να είμαι μισόγυμνη μες τα δοκιμαστήρια, να παλεύω με τη φανέλλα. Imagine Spiderman when he wants to get off the alien black suit but it sticks on to him or imagine later when it attacks Eddie Brock and makes him Venom. Τούτο μας έλειπε, να γίνω η arch nemesis του Spiderman. Όλο αυτό το διάστημα η καημένη η Άντη να αναρωτιέται τι έγινα στα δοκιμαστήρια.
Καταφέρνω να βγάλω την μπλούζα και πάμε στο ταμείο να πληρώσω τα πράγματα που δε θα έβλαπταν τη σωματική (και ψυχική) μου υγεία. Και να μη ξεχάσω ότι θέλω να αλλάξω τη φούστα μου (ήταν σπασμένη η ζώνη). Στέκομαι στη γραμμή. Έρχεται η σειρά μου. Ουπς! Πρέπει να σταθώ σε άλλη γραμμή, μόνο για να μου πουν ότι δεν υπάρχουν πλέον άλλες φούστες. Ayyyy! So, I grab poor Anti (who must be declared a Saint!)και την τραβώ σε όλα τα River Island shops της Oxford street. Τι νομίζετε ότι έγινε? Εννοείται δε βρήκα να αλλάξω τη φούστα σε κανένα από τα 3 μαγαζιά, την οποία να σημειωθεί ότι αγόρασα μόλις πριν 2 μέρες (2 μέρες μόοονο!). Η τύχη μου!
Για να ηρεμήσουμε πάμε να φάμε burritos, τα οποία πεντανόστιμα μεν, εκάτσαν μας στο στομάχι δε!Πάμε σπίτι να φτιάξω γαλακτομπούρεκο για το γυρισμό του άντρα μου. Ακολουθώ τη συνταγή (λέμε τώρα). Ξεχνώ το βούτυρο πάνω στη φωτιά. Έκρουσε. Τέλοσπάντων, βάζω το ταψί στο φούρνο, το βγάζω έξω και μετά από 10 λεπτά... ΜΠΑΜ! Όντας Λεμεσιανή είμαι συνηθισμένη στους συνατούς κρότους από το τοπικό προϊόν της πόλης μου, τις βόμβες but this was something else. Glass over the place και να μη μπορώ να πιστέψω τι έγινε. Σε αυτό το σημείο πραγματικά δε πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε άλλο.
Μέχρι που ετοιμάζομαι να πάω να συναντήσω τον Κοινό Γνωστό και ήθελα να πραγματοποιήσω μια φαντασίωση. Ξέρετε εκείνες τις ταινίες που η γκόμενα πάει να συναντήσει τον αγαπημένο της και κάτω από το παλτό φοράει nothing but sexy underwear? Εεε, έχω αυτή τη σκηνή κολλημένη στο νου. Φοράω λοιπόν αυτά που φοράω, βάζω και μια φούστα (για να μην το παρακάνω) και πετάγομαι στην κουζίνα για 5 λεπτά να πάρω το γέρημο γαλακτομπούρεκο. Στην κουζίνα ήταν όλοι οι συγκάτοικοί μου. Αναμενόμενο! Τώρα θα νομίζουν ότι σταμάτησα της δουλειά του child-minding για να γίνω call-girl!
Μετά από άλλη μια διαδρομή diversion φτάνω στο σταθμό 3 λεπτά ακριβώς πριν τον Κοινό Γνωστό, but it was all worth it! And I'm glad this day is over. It's Friday morning ;p
My fight with the blouse
The exploded oven
Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Έχω να λύσω και μια απορία που γεννήθηκε από το προηγούμενο ποστ και αφορά μιαν ανατίναξη φούρνου.
Εδώ και μια βδομάδα ξυπνώ νωρίς, which I hate! Η φιλοσοφία μου είναι ότι αν δεν υπάρχει λόγος (π.χ. δουλειά, εμμμ, ξανά δουλειά), μου αρέσει να κοιμάμαι και να ξυπνώ με το βιολογικό μου ρολόι, όποτε να'ναι (συνήθως 1 p.m.). Αλλά τις τελευταίες βδομάδες η καθαρίστρια ρίχτηκε σε μια προσωπική αποστολή να με ξυπνά, όποτε αυτή πιάνει δουλειά, γύρω στις 7μισι. For God's sake δηλαδή. Και προβαίνω αβίαστα στην εξήγηση. Κάθε πρωί έρχονται στις εστίες καθαρίστριες για την κουζίνα και να κάνουν και λιγάκι χούβερ τα interior carpet in the hallway (I totally hate those carpets!). Εεε, για 148 λίρες την εβδομάδα εστίες δικαιούμαστε και λίγα indulges (perhaps the only one). Έρχεται, τραβά, ειδάλλως στα κυπριακά κωλοσύρνει τη συσκευή της ηλεκτρικής σκούπας και χτυπά την άκρη της πάνω στην πόρτα. Κάθε πρωί, every single morning. Μετά από αυτό έχουμε και τον δοκιμαστικό συναγερμό πυρκαγιάς (γύρω στις 10μισι, ΑΝΑΘΕΜΑ!). Αυτό σημαίνει ότι για κανά 20λεπτο έχω τον bloody συναγερμό μες το δωμάτιο μου να τσιρίζει σα να υπόκειται βιασμό! You know what they say; if you can't avoid it, relax and enjoy it! Μια από αυτές τις μέρες όμως θα τους γ****ω όλους πάνω στον προθάλαμο (ευκαιρία να πάρω και δονητή).
Μετά από το πανέμορφο αυτό ξύπνημα, έρχονται και οι καθαριστές των τζαμιών. Παλλουκώνονται έξω από το παράθυρό μου, σφυρίζουν, διαφωνούν μόνοι τους, φωνάζουν 'bollocks' all the time... Νόμιζα ότι γλίτωσα, αλλά think again! Σε λίγο μου χτυπούν την πόρτα για να έρθουν να καθαρίσουν τα τζάμια από μέσα τάχαμου. Μου μετακίνησαν το γραφείο, έπεσαν τα 1000 βιβλία που είχα πάνω, το τηλέφωνο και το αμπαζούρ για να μου τα σκουπίσουν 1 δευτερόλεπτο (υπερβάλλω, ήταν 2) και να φύγουν. Πέφτω στο κρεβατάκι μου το γλυκο, όταν χτυπούν την πόρτα για επιθεώρηση του δωματίου. Ανοίγω την πόρτα, το πρόσωπο μου πιάνει μια απόχρωση του κόκκινου, πιο΄κόκκινη από τα μαλλιά μου. Ίσως για αυτό οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να απολογούνται καθόλη τη διαμονή τους στο δωμάτιο. Τι? Νόμιζαν ότι θα τους σκότωνα, θα τους έκοβα κομματάκια και θα τα καταχώνιαζα κάπου στο υπόγειο (όπου μένω)? Ήδη δήλωσα όταν μου έδωσαν το δωμάτιο ότι η γενική αντίληψη για όσους μένουν στα basement είναι είτε τρελλοί είτε serial killers είτε και τα δύο. Βασικά αν το πολυσκεφτείς, το ένα δεν αντικρούει το άλλο, they actually come together as a package.
Ένηγουέηζ, σε όλο αυτό το διάστημα είχαμε και την ηχητική υπόκρουση ενός κομπρεσόρου αφού κάνουν ανακαίνιση ολόκληρου του διπλανού κτιρίου. Τέλοσπαντων! At least the weather is nice, I kept telling to myself. Είχαμε να πάμε και ψώνια με την Άντη. Ήθελα να αλλάξω και μια φούστα από το River Island.
Πάμε στη στάση. Έρχεται το λεωφορείο. Δε σταματά. Το σταματούμε με το ζόρι. Τέλος της διαδρομής, φωνάζει ο οδηγός μέσα από το τζάμι. Έρχεται άλλο λεωφορείο. 'Σταματώ στην επόμενη στάση' ανακοινώνει ο δεύτερος οδηγός. Που θα μας πάει (απ' ότι φαίνεται όχι Oxford Street)? Πλησιάζει το 390 και μπαίνουμε μέσα. Προς έκπληξή μας, δεν πηγαίνει από το συγκεκριμένο δρομολόγιο. Θα κάνει diversion λέμε με την Άντη, αλλά θα μας πάει εκεί που πηγαίνει. Κούνια που μας κούναγε. Και πηγαίνουμε και πηγαίνουμε. Σε κάποια φάση μου τηλεφωνά και η Λένη και μέσα στην τρελή χαρά δεν προσέχω καν τη διαδρομή. Φτάνουμε στην άλλη άκρη του Hyde Park, Harrods, South Kensington... Μέχρι που έχουμε τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουμε τον οδηγό. Ππππεεεε, έπρεπε να κατεβούμε τόοοοοοοοοσες στάσεις προηγουμένως και να πάρουμε άλλο λεωφορείο!
Doig!!! Anwz, όταν είμαι με την Άντη μου τίποτα δε με χαλά. Αποφασίσαμε να το δούμε ως μια ευχάριστη εμπειρία, aka μούχτικο bus trip all around London. Βρίσκουμε την στάση στην απέναντι πλευρά του δρόμου και καλοσωρίζουμε την καινούργια διαδρομή των 48 λεπτών. Συνολικά θα μας πήρε κα΄να δίωρο να κατέβουμε Οχφορτ, διαδρομή που κάνω από το σπίτι μου ως εκεί με τα πόδια σε κανά 35λεπτο το πολύ.
Στα μαγαζιά μας περιμένει μια άλλη έκπληξη. Πανικός! 1000 κόσμος! Χωρίς υπερβολή. Μα ήντα κατάσταση σιόρ? Μόλις οι Εγγλέζοι δουν λίγες ηλιακτίδες βγαίνουν με τα sunglasses τους, τα κοντοπαντέλονα και τα σανδάλια, όπως οι καραόλοι με τις πρώτες βροχές. Απίστευτο! Αλλά είπαμε, μια εμπειρία. Αυτή θα ήταν η εμπειρία των Londoners καραόλων!
Αφού σκοτωνόμαστε να πάμε στο λατρεμένο μου μαγαζί, κουβαλούμε με την Άντη ρούχα στο δοκιμαστήριο. Normally είμαι size 8. Βρίσκω μια πλούζα που την εσίνιαρα εδώ και καιρό στο νετ και πάω να τη δοκιμάσω. Δε μου έμπαινε!!! Δοκιμάζω το μεγαλύτερο νούμερο. ΔΕ ΜΟΥ ΕΜΠΑΙΝΕ!!! Τελικά είτε είναι ελαττωματικό το σχέδιο και δε μπορώ να την μπηχτώ, είτε είμαι κεφάλας και γι'αυτό δεν κατέβαινε κάτω από το κεφάλι (τόση νοημοσύνη, πρέπει να έχει και τον κατάλληλο όγκο, ίσως και να είμαι απόγονος του Περικλή, you never know, do you?). Πεισμώνω εγώ, την μπήγομαι με το ζόρι, μετά δε μπορώ να τη βγάλω. So, να είμαι μισόγυμνη μες τα δοκιμαστήρια, να παλεύω με τη φανέλλα. Imagine Spiderman when he wants to get off the alien black suit but it sticks on to him or imagine later when it attacks Eddie Brock and makes him Venom. Τούτο μας έλειπε, να γίνω η arch nemesis του Spiderman. Όλο αυτό το διάστημα η καημένη η Άντη να αναρωτιέται τι έγινα στα δοκιμαστήρια.
Καταφέρνω να βγάλω την μπλούζα και πάμε στο ταμείο να πληρώσω τα πράγματα που δε θα έβλαπταν τη σωματική (και ψυχική) μου υγεία. Και να μη ξεχάσω ότι θέλω να αλλάξω τη φούστα μου (ήταν σπασμένη η ζώνη). Στέκομαι στη γραμμή. Έρχεται η σειρά μου. Ουπς! Πρέπει να σταθώ σε άλλη γραμμή, μόνο για να μου πουν ότι δεν υπάρχουν πλέον άλλες φούστες. Ayyyy! So, I grab poor Anti (who must be declared a Saint!)και την τραβώ σε όλα τα River Island shops της Oxford street. Τι νομίζετε ότι έγινε? Εννοείται δε βρήκα να αλλάξω τη φούστα σε κανένα από τα 3 μαγαζιά, την οποία να σημειωθεί ότι αγόρασα μόλις πριν 2 μέρες (2 μέρες μόοονο!). Η τύχη μου!
Για να ηρεμήσουμε πάμε να φάμε burritos, τα οποία πεντανόστιμα μεν, εκάτσαν μας στο στομάχι δε!Πάμε σπίτι να φτιάξω γαλακτομπούρεκο για το γυρισμό του άντρα μου. Ακολουθώ τη συνταγή (λέμε τώρα). Ξεχνώ το βούτυρο πάνω στη φωτιά. Έκρουσε. Τέλοσπάντων, βάζω το ταψί στο φούρνο, το βγάζω έξω και μετά από 10 λεπτά... ΜΠΑΜ! Όντας Λεμεσιανή είμαι συνηθισμένη στους συνατούς κρότους από το τοπικό προϊόν της πόλης μου, τις βόμβες but this was something else. Glass over the place και να μη μπορώ να πιστέψω τι έγινε. Σε αυτό το σημείο πραγματικά δε πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε άλλο.
Μέχρι που ετοιμάζομαι να πάω να συναντήσω τον Κοινό Γνωστό και ήθελα να πραγματοποιήσω μια φαντασίωση. Ξέρετε εκείνες τις ταινίες που η γκόμενα πάει να συναντήσει τον αγαπημένο της και κάτω από το παλτό φοράει nothing but sexy underwear? Εεε, έχω αυτή τη σκηνή κολλημένη στο νου. Φοράω λοιπόν αυτά που φοράω, βάζω και μια φούστα (για να μην το παρακάνω) και πετάγομαι στην κουζίνα για 5 λεπτά να πάρω το γέρημο γαλακτομπούρεκο. Στην κουζίνα ήταν όλοι οι συγκάτοικοί μου. Αναμενόμενο! Τώρα θα νομίζουν ότι σταμάτησα της δουλειά του child-minding για να γίνω call-girl!
Μετά από άλλη μια διαδρομή diversion φτάνω στο σταθμό 3 λεπτά ακριβώς πριν τον Κοινό Γνωστό, but it was all worth it! And I'm glad this day is over. It's Friday morning ;p
My fight with the blouse
The exploded oven
Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
ΕΛΑ...
Σε τρεις ώρες θα σε συναντήσω στο σταθμό. Και θέλω να σου πω πολλά, διάφορα, μικρά ασήμαντα και σημαντκά, καθημερινά. Δε ξέρω αν θα μπορέσω...
Και σε περιμένω σα μια κοκκινομάλλα Πηνελόπη, αγναντεύοντας τον αχνό ουρανό τα ξημερώματα, καπνίζοντας ένα τσιγάρο (το οποίο ξέρω ότι μισείς αλλά να ήσουν εδώ να μου το έσβηνες), περιμένοντας το γυρισμό σου. Η μόνη διαφορά είναι ότι μάλλον δεν είμαι η Πηνελόπη της Ιθάκης σου, έστω και αν εσύ είσαι η δική μου...
Μου έχεις λείψει πολύ, εσύ, η φιλία σου, τα χάδια σου, το καληνύχτικο φιλί, το βλέμμα σου το πρωί, το τρίψιμο της πλάτης στο μπάνιο, το γεμάτο ποτήρι νερό παγωμένο στο τραπέζι...
Αργείς πολύ!
έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δε με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω
έλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει
έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως
Κομμωτήριο Tick.
Αισθητικός Tick
Αποτρίχωση Tick
Sexy sluty underwear Tick
Paella Tick
Γαλακτομπούρεκο (my failure for the day) Tick
Ανατίναξη του φούρνου (αν'νεν κακό τζαι εξόριστο!) Tick
I'm as ready as I'll ever be! Off to the station now.
Και σε περιμένω σα μια κοκκινομάλλα Πηνελόπη, αγναντεύοντας τον αχνό ουρανό τα ξημερώματα, καπνίζοντας ένα τσιγάρο (το οποίο ξέρω ότι μισείς αλλά να ήσουν εδώ να μου το έσβηνες), περιμένοντας το γυρισμό σου. Η μόνη διαφορά είναι ότι μάλλον δεν είμαι η Πηνελόπη της Ιθάκης σου, έστω και αν εσύ είσαι η δική μου...
Μου έχεις λείψει πολύ, εσύ, η φιλία σου, τα χάδια σου, το καληνύχτικο φιλί, το βλέμμα σου το πρωί, το τρίψιμο της πλάτης στο μπάνιο, το γεμάτο ποτήρι νερό παγωμένο στο τραπέζι...
Αργείς πολύ!
έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω
έλα, δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
έλα, δε με παίρνει άλλο πια να πίνω
έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω
έλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει
έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως
Κομμωτήριο Tick.
Αισθητικός Tick
Αποτρίχωση Tick
Sexy sluty underwear Tick
Paella Tick
Γαλακτομπούρεκο (my failure for the day) Tick
Ανατίναξη του φούρνου (αν'νεν κακό τζαι εξόριστο!) Tick
I'm as ready as I'll ever be! Off to the station now.
Τετάρτη 22 Απριλίου 2009
A Thousand Miles
The last couple of days I've heard this song in all the places I've been. Και είχε να το ακούσω χρόνια... So it was a lovely surprise!
Και σήμερα ο καιρός ήταν just lovely. Για πρώτη φορά, από τότε που ήρθα εδώ, φόρεσα ένα κοντό πράσινο φουστανάκι χωρίς καλσόν. It might not sound a lot, but to me it was such a huge deal. Άφησα πίσω μου τον χειμώνα, το κρύο και τις βροχές και καλοσωρίζω τις ηλιακτίδες που θέλω να είναι πάντα μπλεγμένες στα μαλλιά μου.
Αυτός είναι τόσο μακριά ακόμα... A thousand miles... Έρχεται σε κάτι περισσότερο από 24 ώρες. Άραγε θα είναι το ίδιο? Πέρασα όλη τη μέρα κοιτάζοντας τον ουρανό σήμερα. Πως να είναι αναρωτιέμαι... Το να πέφτεις στον ουρανό...
It's always times like these
When I think of you
And I wonder
If you ever
Think of me
'Cause everything's so wrong
And I don't belong
Living in your
Precious memories
And I still need you
And I still miss you
And now I wonder....
If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass us by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles If I could
Just see you...
Και σήμερα ο καιρός ήταν just lovely. Για πρώτη φορά, από τότε που ήρθα εδώ, φόρεσα ένα κοντό πράσινο φουστανάκι χωρίς καλσόν. It might not sound a lot, but to me it was such a huge deal. Άφησα πίσω μου τον χειμώνα, το κρύο και τις βροχές και καλοσωρίζω τις ηλιακτίδες που θέλω να είναι πάντα μπλεγμένες στα μαλλιά μου.
Αυτός είναι τόσο μακριά ακόμα... A thousand miles... Έρχεται σε κάτι περισσότερο από 24 ώρες. Άραγε θα είναι το ίδιο? Πέρασα όλη τη μέρα κοιτάζοντας τον ουρανό σήμερα. Πως να είναι αναρωτιέμαι... Το να πέφτεις στον ουρανό...
It's always times like these
When I think of you
And I wonder
If you ever
Think of me
'Cause everything's so wrong
And I don't belong
Living in your
Precious memories
And I still need you
And I still miss you
And now I wonder....
If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass us by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles If I could
Just see you...
Τρίτη 21 Απριλίου 2009
Πάνω απ' όλα
Μια από τις καινούργιες μου ανακαλύψεις και έχω ξετρελλαθεί!
Μια ανάσα η ζωή, μια μόνο ματιά,
Τρέχει σαν το φώς και τρέχουμε κοντά
Τώρα είσαι εδώ, ποιός ξέρει για μετά
Θέλω να αφεθώ, πριν να είναι αργά
Θέλω να νιώσω, να ζήσω δυνατά τη ζωή,
Θέλω να αγγίξω το χρώμα του ουρανού την αυγή,
Θέλω να κλείσω τις σκέψεις σε ένα μαύρο κουτί,
Θέλω να κάνω τον χρόνο προς τα πίσω να 'ρθει,
Μα πάνω από όλα, θέλω να με θέλεις εσύ
και όλα αυτά που θέλω, να τα θέλεις και εσύ
Μα πάνω από όλα θέλω, να με θέλεις εσύ
και όλα αυτά που θέλω, να τα θέλεις και εσύ
Εσύ τι θέλεις?
Μια ανάσα η ζωή, μια μόνο ματιά,
Τρέχει σαν το φώς και τρέχουμε κοντά
Τώρα είσαι εδώ, ποιός ξέρει για μετά
Θέλω να αφεθώ, πριν να είναι αργά
Θέλω να νιώσω, να ζήσω δυνατά τη ζωή,
Θέλω να αγγίξω το χρώμα του ουρανού την αυγή,
Θέλω να κλείσω τις σκέψεις σε ένα μαύρο κουτί,
Θέλω να κάνω τον χρόνο προς τα πίσω να 'ρθει,
Μα πάνω από όλα, θέλω να με θέλεις εσύ
και όλα αυτά που θέλω, να τα θέλεις και εσύ
Μα πάνω από όλα θέλω, να με θέλεις εσύ
και όλα αυτά που θέλω, να τα θέλεις και εσύ
Εσύ τι θέλεις?
Τρίτη 14 Απριλίου 2009
No me crees
Y no me crees cuando te digo que la distancia es el olvido,
no me crees cuando te digo que en el olvido estoy contigo aunque no estés,
y cada día, cada hora, cada instante pienso en ti y no lo ves,
no me crees.
Μακάρι να μπορούσες να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στο παράθυρο της ψυχής μου, για να δεις πόσο πολύ μου έχεις λείψει, μόνο για μια φευγαλέα στιγμή, μέχρι να σε κυνηγήσουν οι εφιάλτες που την προστατεύουν.
Τελικά η απόσταση δεν είναι η λησμονιά, η λησμονιά είναι η απόσταση.
no me crees cuando te digo que en el olvido estoy contigo aunque no estés,
y cada día, cada hora, cada instante pienso en ti y no lo ves,
no me crees.
Μακάρι να μπορούσες να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στο παράθυρο της ψυχής μου, για να δεις πόσο πολύ μου έχεις λείψει, μόνο για μια φευγαλέα στιγμή, μέχρι να σε κυνηγήσουν οι εφιάλτες που την προστατεύουν.
Τελικά η απόσταση δεν είναι η λησμονιά, η λησμονιά είναι η απόσταση.
Κυριακή 12 Απριλίου 2009
Τετάρτη 1 Απριλίου 2009
My world collapsed
Δε θα το αρνηθώ. Ποτέ δεν ήμουν καλή με τα συναισθήματα μου. Πάντα με κατακλύζουν, με κυριεύουν, αδύνατο να τα κρύψω, με ωθούν σε λόγια βιαστικά και αμφιλεγόμενες πράξεις, έχουν τη δύναμη χίλιων τυφώνων και τις πλείστες φορές είναι εξίσου καταστροφικά. Απλούστατα δε μπορώ να τα χειριστώ και νιώθω συνεχώς σαν ένας ναυαγός μέσα στην αχανής deep blue sea, χωρίς ένα προϊδέασμα κάποιας στεριάς.
Μετά ερωτεύτηκα (God damn it!), a couple of times. Και βρίσκομαι τώρα εδώ, μετά από 2 σχεδόν χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο. Who would have thought? Especially the people who know me, and have witnessed my previous lifestyle of 'a different night, a different diversion'. It's all in the past now. And the funny thing is that I don't feel I have changed... Εξάλλου ποτέ δε μου άρεσε αυτή η έκφραση 'οι άνθρωποι αλλάζουν'. Πώς γίνεται δηλαδή? Είμαι της άποψης ότι τα πάντα αλλοιώνονται και μεταβάλλονται, αλλά δεν αλλάζουν. Γιατί η αλλαγή για μένα σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από το πρωταρχικό στάδιο. Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν, αλλά ένα σκελετωμένο δέντρο είναι το ίδιο ανθισμένο (kinda) κάθε άνοιξη. Έτσι λοιπόν μάλλον διακηρρύττω ότι δεν άλλαξα, απλώς ανακάλυψα μια άλλη πτυχή, ίσως και εκδοχή, του εαυτού μου. Είναι τόσο άδικο όμως που ο Κοινός Γνωστός φοβάται τόσο ότι I will relapse and me being like the way I am now it´s just a temporary thing. Ίσως να μη μου το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό εννοούν τα μάτια του κάθε φορά που κοιτούν αποδοκιμαστικά, έτοιμα να με κατσαδιάσουν για κάτι άπρεπο που είπα ή έκανα.
Αλλά νιώθω ότι καταστάλαξα. Gosh! I wanna kill myself for sounding so fucking clisé. Αλλά μου το είπε η Veruska μου σήμερα, 'el es el hombre de mi vida'. Ύστερα δε μπορώ να καταλάβω γιατί με πιάνουν οι κρίσεις μου and I wanna destroy everything. I don´t do it on purpose though. It´s just so natural with me... Παράξενο που δε με εγακτέλειψε ακόμα, ή που δε με άφησε να τον διώξω όπως με τους προηγούμενους. Πρέπει να παραδεκτώ το κουράγιο του πάντως.
And then it came the day that my world collapsed! And I had tons of those. Και τα συναισθήματα να τρέχουν με τη ταχύτητα πανέμορφων γαζέλων κάπου στη σαβάννα, αλλά να μη μπορώ να διακρίνω τι από όλο το φάσμα των συναισθημάτων νιώθω. Όπως τη φορά που αποφάσισα να μη ξαναμιλήσω ποτέ στον πατέρα μου, όπως τη μέρα που προσγειώθηκα χαμένη στην Ισπανία με παρέα δυο ανθρώπους που έμελλαν να γίνουν από τους πιο σημαντικούς της ζωής μου, όπως το βράδυ που έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης, όπως τα άσπλαχνα ξημερώματα που αποχαιρετούσα τους φίλους μου σωριασμένη στο αεροδρόμιο της Barcelona, όπως τις τόσες φορές που αποχαιρετούσα τον Κοινό Γνωστό και δεν ήξερα να ήταν η τελευταία φορά που συναντιώμασταν, όπως τις μέρες που θέλω να περπατώ μέσα στη βροχή και να αφήνω τον άνεμο να μου μαστιγώνει το πρόσωπο.
Today it was one of those days. Αυτός έφυγε. Όχι για την άκρη του κόσμου, απλώς για τη νήσο μας. Αλλα δε θα μπορούσα να αισθάνομαι ότι πήγε πιο μακριά. Και νιώθω θυμωμένη που με άφησε μονάχη μου, πληγωμένη που με εγακτάλειψε, χαρούμενη γιατί θα βρεθεί με τους φίλους και την οικογένειά του που τόσο έχει πεθυμήσει, μουδιασμένη γιατί δεν αντέχω να αναπνέω χωρίς να νιώθω την ανάσα του κοντά μου. And what the fuck?! Έτσι λοιπόν, δε μπορώ να χειριστώ τα συναισθήματά μου. And it's so frustrating cos I hate being like this. Να γραφτώ σε κανά σεμινάριο χειρισμού των συναισθημάτων? If there is such a thing...
Τουλάχιστον now I have some 'Marlen' time, or so I thought... Έχω να παραδώσω και το draft του assignment μου μέχρι την Παρασκευή, αλλά είμαι στην αρχή. Και δε μπορώ να συγκεντρωθώ, να σκεφτώ, να γράψω, να κάνω οτιδήποτε. Στο μυαλό μου στριφογυρίζει ένα τραγούδι από τα εφηβικά χρόνια... So, now he's gone, I'm sleeping with the light on...
Μετά ερωτεύτηκα (God damn it!), a couple of times. Και βρίσκομαι τώρα εδώ, μετά από 2 σχεδόν χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο. Who would have thought? Especially the people who know me, and have witnessed my previous lifestyle of 'a different night, a different diversion'. It's all in the past now. And the funny thing is that I don't feel I have changed... Εξάλλου ποτέ δε μου άρεσε αυτή η έκφραση 'οι άνθρωποι αλλάζουν'. Πώς γίνεται δηλαδή? Είμαι της άποψης ότι τα πάντα αλλοιώνονται και μεταβάλλονται, αλλά δεν αλλάζουν. Γιατί η αλλαγή για μένα σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από το πρωταρχικό στάδιο. Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν, αλλά ένα σκελετωμένο δέντρο είναι το ίδιο ανθισμένο (kinda) κάθε άνοιξη. Έτσι λοιπόν μάλλον διακηρρύττω ότι δεν άλλαξα, απλώς ανακάλυψα μια άλλη πτυχή, ίσως και εκδοχή, του εαυτού μου. Είναι τόσο άδικο όμως που ο Κοινός Γνωστός φοβάται τόσο ότι I will relapse and me being like the way I am now it´s just a temporary thing. Ίσως να μη μου το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό εννοούν τα μάτια του κάθε φορά που κοιτούν αποδοκιμαστικά, έτοιμα να με κατσαδιάσουν για κάτι άπρεπο που είπα ή έκανα.
Αλλά νιώθω ότι καταστάλαξα. Gosh! I wanna kill myself for sounding so fucking clisé. Αλλά μου το είπε η Veruska μου σήμερα, 'el es el hombre de mi vida'. Ύστερα δε μπορώ να καταλάβω γιατί με πιάνουν οι κρίσεις μου and I wanna destroy everything. I don´t do it on purpose though. It´s just so natural with me... Παράξενο που δε με εγακτέλειψε ακόμα, ή που δε με άφησε να τον διώξω όπως με τους προηγούμενους. Πρέπει να παραδεκτώ το κουράγιο του πάντως.
And then it came the day that my world collapsed! And I had tons of those. Και τα συναισθήματα να τρέχουν με τη ταχύτητα πανέμορφων γαζέλων κάπου στη σαβάννα, αλλά να μη μπορώ να διακρίνω τι από όλο το φάσμα των συναισθημάτων νιώθω. Όπως τη φορά που αποφάσισα να μη ξαναμιλήσω ποτέ στον πατέρα μου, όπως τη μέρα που προσγειώθηκα χαμένη στην Ισπανία με παρέα δυο ανθρώπους που έμελλαν να γίνουν από τους πιο σημαντικούς της ζωής μου, όπως το βράδυ που έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης, όπως τα άσπλαχνα ξημερώματα που αποχαιρετούσα τους φίλους μου σωριασμένη στο αεροδρόμιο της Barcelona, όπως τις τόσες φορές που αποχαιρετούσα τον Κοινό Γνωστό και δεν ήξερα να ήταν η τελευταία φορά που συναντιώμασταν, όπως τις μέρες που θέλω να περπατώ μέσα στη βροχή και να αφήνω τον άνεμο να μου μαστιγώνει το πρόσωπο.
Today it was one of those days. Αυτός έφυγε. Όχι για την άκρη του κόσμου, απλώς για τη νήσο μας. Αλλα δε θα μπορούσα να αισθάνομαι ότι πήγε πιο μακριά. Και νιώθω θυμωμένη που με άφησε μονάχη μου, πληγωμένη που με εγακτάλειψε, χαρούμενη γιατί θα βρεθεί με τους φίλους και την οικογένειά του που τόσο έχει πεθυμήσει, μουδιασμένη γιατί δεν αντέχω να αναπνέω χωρίς να νιώθω την ανάσα του κοντά μου. And what the fuck?! Έτσι λοιπόν, δε μπορώ να χειριστώ τα συναισθήματά μου. And it's so frustrating cos I hate being like this. Να γραφτώ σε κανά σεμινάριο χειρισμού των συναισθημάτων? If there is such a thing...
Τουλάχιστον now I have some 'Marlen' time, or so I thought... Έχω να παραδώσω και το draft του assignment μου μέχρι την Παρασκευή, αλλά είμαι στην αρχή. Και δε μπορώ να συγκεντρωθώ, να σκεφτώ, να γράψω, να κάνω οτιδήποτε. Στο μυαλό μου στριφογυρίζει ένα τραγούδι από τα εφηβικά χρόνια... So, now he's gone, I'm sleeping with the light on...
Along she came, with her picture,
Put it in a frame, so I won't miss her,
Got on a plane, from London; Heathrow,
It seems such a shame, yea..
I feel her. Slipping through my fingers,
Now she's gone, I'm sleeping with the light on,
And shocks went through my veins now, that she's gone,
I'm sleeping with the light on.
I see the sight, with a different light,
Words cannot describe the way I'm feeling,
P.S. Η παρούσα ανάρτηση γράφτηκε με τη συνοδεία ενός μπουκαλιού κόκκινου κρασιού and I would just died αν ο Κοινός Γνωστός διάβαζε ποτέ τις ασυναρτησίες μου. So, shhhhh.
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009
Me, the Slumdog Millionaire
Ακόμα μια φορά είμαι καθισμένη μπροστά από την άδεια οθόνη του υπολογιστή, όπως σχεδόν κάθε φορά που επιχειρώ να γράψω κάτι, οτιδήποτε. Είτε είναι ένα απλό ποστ, είτε είναι η εργασία που πρέπει να παραδώσω τέλος του μήνα on cultural differences in diverse multicultural classrooms and I haven't even started! Η μόνη διαφορά με σήμερα μάλλον είναι το ότι έχει 1000 καιρό να γράψω στο ιστολόγιό μου.
Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Οι φίλοι μου γνωρίζουν τα συμβάντα, κάποιοι σε γενικές γραμμές και κάποιοι άλλοι τις άσχημες λεπτομέρειες... Anyhow, θα αρκεστώ να πω ότι τα τελευταία μου συγγράμματα πλήγωσαν τον ίσως σημαντικότερο άνθρωπο στη ζωή μου, χωρίς να το θέλω καθόλου, ούτε που σκέφτηκα για ένα λεπτό ότι θα τον έκανα να νιώσει έτσι. Ενώ το μόνο που προσπαθώ να του δείχνω κάθε μέρα (ok, σχεδόν κάθε μέρα) είναι το πόσο πολύ τον αγαπώ, τον χρειάζομαι, even though some times I'm bitching like a super bitch, να του κάνω απρόσμενες αγκαλιές στις πιο ανύποπτες στιγμές, να ξυπνάμε μαζί τα τεμπέλικα σαβατοκυριάκάτικα πρωινά και να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο (μέχρι ο πιο αδύναμος από τους δύο να ξεσπάσει σε ασταμάτητα γέλια), να μου μαγειρεύει στην κουζίνα ενώ εγώ να τεμπελχανεύω στο δωμάτιό του ακούγωντας Chambao... Γενικά, I cherish every moment we spent together. Oh my GOD! Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω οποιοδήποτε φιλέσπλαχνο φιλόζωο να με απελευθερώσει από τα δεσμά της μιζέριας μουυυυ!
Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη. Με το δικό μου weird και ανεπανάληπτο τρόπο, a bit freaky sometimes maybe, but hey, it's just me. Εξάλλου, ποιος θα ήθελε να είναι normal anyway? Και το καλύτερο από όλα δε νιώθω φυλακισμένη, όπως πίστευα πως θα ήμουν σε μια μονογαμική σχέση. Άσε που δεν έχω καν σχέση and when people ask me about him (kinda hard not to, when my kitchen-mates refer to him as the Other Flatmate), i just state the very notorious 'SinGle But UnaVaiLaBle', σε στυλ 'Bond, James Bond'. Εύχομαι να μπορούσε να το συνειδητοποιήσει επιτέλους. Όποιο άτομο να ήμουν πριν την γνωριμία μας (που δεν ήταν what we could call 'a good girl'), δεν υπάρχει πλεόν, είναι ξεχασμένο στο παρελθόν. Και δε μου λείπει καθόλου, όπως αυτός ίσως να σκέφτεται κάποτε ξάγρυπνος κάποιες αξημέρωτες νύχτες στο πλάι μου. Μετά τον τελευταίο μας τεραστιότατων Godzilikon διαστάσεων καυγά μας, εξαιτίας όσων είχα σκεφτεί και γράψει, αποφάσισα πως θα άφηνα το blog μου να σβήσει με το χρόνο, να εξατμιστεί όπως οι πρωινές δροσοσταλίδες πάνω στα καλοκαιριάτικα ροδοπέταλα.
Πρέπει να ομολογήσω πως η επιμονή του να συνεχίσω να γράφω με εξέπληξε. Νόμιζα πως αν σταματούσα, θα υπάκουα για μια φορά στο θέλημα του. Αλλά το ξέρω ότι δε με θέλει έτσι. Η ελευθερία μας είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε ως άτομα και δε παύει να μου το υπενθυμίζει every chance he gets. Το ξέρω πως έχει απόλυτο δίκαιο. Χαίρομαι λοιπόν που λατρεύει το ατίθασο πνεύμα μου, έστω και αν αυτό είναι η κυρίαρχη πηγή των καβγάδων μας (like the one we had out of nowhere at Andi's birthday). Ούφου! Εννα πελλάνω! Ως πότε η ειλικρίνεια μου, η οποία σχεδόν πάντα συνοδεύεται από την αφέλεια μου, να με βάζουν σε μπελάδες?
Πριν λίγες μέρες παρακολουθήσαμε μαζί το Slumdog Millionaire. Sheer perfection. But then again, I wouldn't expect anything less from Danny Boyle (Your deeds will stay forever marked on the stone of eternity my dear). Poorna Shetty states in the The Guardian that "Boyle's depiction of Mumbai is spot on." She further states that the film displays the "human aspect of the slums and the irrepressible energy and life force of the place" and "a breathing snapshot of the city that is always stripped of its warmth when depicted in the news".
Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Οι φίλοι μου γνωρίζουν τα συμβάντα, κάποιοι σε γενικές γραμμές και κάποιοι άλλοι τις άσχημες λεπτομέρειες... Anyhow, θα αρκεστώ να πω ότι τα τελευταία μου συγγράμματα πλήγωσαν τον ίσως σημαντικότερο άνθρωπο στη ζωή μου, χωρίς να το θέλω καθόλου, ούτε που σκέφτηκα για ένα λεπτό ότι θα τον έκανα να νιώσει έτσι. Ενώ το μόνο που προσπαθώ να του δείχνω κάθε μέρα (ok, σχεδόν κάθε μέρα) είναι το πόσο πολύ τον αγαπώ, τον χρειάζομαι, even though some times I'm bitching like a super bitch, να του κάνω απρόσμενες αγκαλιές στις πιο ανύποπτες στιγμές, να ξυπνάμε μαζί τα τεμπέλικα σαβατοκυριάκάτικα πρωινά και να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο (μέχρι ο πιο αδύναμος από τους δύο να ξεσπάσει σε ασταμάτητα γέλια), να μου μαγειρεύει στην κουζίνα ενώ εγώ να τεμπελχανεύω στο δωμάτιό του ακούγωντας Chambao... Γενικά, I cherish every moment we spent together. Oh my GOD! Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω οποιοδήποτε φιλέσπλαχνο φιλόζωο να με απελευθερώσει από τα δεσμά της μιζέριας μουυυυ!
Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη. Με το δικό μου weird και ανεπανάληπτο τρόπο, a bit freaky sometimes maybe, but hey, it's just me. Εξάλλου, ποιος θα ήθελε να είναι normal anyway? Και το καλύτερο από όλα δε νιώθω φυλακισμένη, όπως πίστευα πως θα ήμουν σε μια μονογαμική σχέση. Άσε που δεν έχω καν σχέση and when people ask me about him (kinda hard not to, when my kitchen-mates refer to him as the Other Flatmate), i just state the very notorious 'SinGle But UnaVaiLaBle', σε στυλ 'Bond, James Bond'. Εύχομαι να μπορούσε να το συνειδητοποιήσει επιτέλους. Όποιο άτομο να ήμουν πριν την γνωριμία μας (που δεν ήταν what we could call 'a good girl'), δεν υπάρχει πλεόν, είναι ξεχασμένο στο παρελθόν. Και δε μου λείπει καθόλου, όπως αυτός ίσως να σκέφτεται κάποτε ξάγρυπνος κάποιες αξημέρωτες νύχτες στο πλάι μου. Μετά τον τελευταίο μας τεραστιότατων Godzilikon διαστάσεων καυγά μας, εξαιτίας όσων είχα σκεφτεί και γράψει, αποφάσισα πως θα άφηνα το blog μου να σβήσει με το χρόνο, να εξατμιστεί όπως οι πρωινές δροσοσταλίδες πάνω στα καλοκαιριάτικα ροδοπέταλα.
Πρέπει να ομολογήσω πως η επιμονή του να συνεχίσω να γράφω με εξέπληξε. Νόμιζα πως αν σταματούσα, θα υπάκουα για μια φορά στο θέλημα του. Αλλά το ξέρω ότι δε με θέλει έτσι. Η ελευθερία μας είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε ως άτομα και δε παύει να μου το υπενθυμίζει every chance he gets. Το ξέρω πως έχει απόλυτο δίκαιο. Χαίρομαι λοιπόν που λατρεύει το ατίθασο πνεύμα μου, έστω και αν αυτό είναι η κυρίαρχη πηγή των καβγάδων μας (like the one we had out of nowhere at Andi's birthday). Ούφου! Εννα πελλάνω! Ως πότε η ειλικρίνεια μου, η οποία σχεδόν πάντα συνοδεύεται από την αφέλεια μου, να με βάζουν σε μπελάδες?
Πριν λίγες μέρες παρακολουθήσαμε μαζί το Slumdog Millionaire. Sheer perfection. But then again, I wouldn't expect anything less from Danny Boyle (Your deeds will stay forever marked on the stone of eternity my dear). Poorna Shetty states in the The Guardian that "Boyle's depiction of Mumbai is spot on." She further states that the film displays the "human aspect of the slums and the irrepressible energy and life force of the place" and "a breathing snapshot of the city that is always stripped of its warmth when depicted in the news".
Και γράφω σήμερα θέλοντας να δηλώσω ότι I am a slumdog millionaire, πάντα με το δικό μου τρόπο, έχοντας υπόψη τις προσωπικές μου εμπειρίες, τις αναμνήσεις μου και την καθημερινότητά μου. Δε χρειάζομαι ούτε τσάντες Louis Vitton, ούτε παπούτσια Gucci, ούτε παντελόνια Dolce&Cabbana, ούτε αρώματα Dior, ούτε φούστες Versace, , ούτε φορέματα Galiano, ούτε καλλυντικά Yves Saint Lauren, none of them. Χρειάζομαι μονάχα τους φίλους μου, τη θάλασσα, τα ζωάκια μου, ένα μπουκάλι κρασί whatever, σοκολάτες Cadburry and Nutella, τη μουσική μου, όλα τα season του Lost, την πανσέληνο και τον Κοινό Γνωστό. Δεν ισχυρίζομαι όμως ότι δε θα μου άρεσε να τα έχω όλα αυτά, βρισκόμενη στο ιδιωτικό μου νησάκι somewhere in the Carribean.
Destiny. What' s in it for every one of us? It remains a mystery, that becomes unravelled with every breath we take..."JAi Ho" then, and may the victory be yours!
Άμα, τωρά θέλω να μάθω Hindi, Punjabi, any indian dialect will do just fine.
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009
Si tu no vuelves...
Σήμερα επιστρέφει. Έχει περάσει μια βδομάδα. Εμένα μου φάνηκαν 1000 χρόνια. Νομίζω ότι έχω ξεχάσει το πρόσωπό του. Μετά όμως σκέφτομαι τη στιγμή που θα με ακουμπήσει. Θα είναι σα να με ακουμπά για πρώτη φορά ένα γνώριμο χέρι. Και πέρσι όταν ερχόταν Barcelona ή όταν εγώ ερχόμουν London και είχε να ειδωθούμε μήνες, έτσι ένιωθα.
Νομίζω ότι νιώθω νευρικότητα. Δε ξέρω αν όντως νιώθω νευρικότητα ή αν κάνω αυθυποβολή στον εαυτό μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι τον έχω επιθυμήσει, άπειρα... God, that really sounds pathetic. Το χειρότερο είναι ότι μάλλον δε με νοιάζει.
Πριν τον τελευταίο μεγάλο μας καυγά, σκεφτόμουν πόσο πολύ θα μου λείψει όταν θα πήγαινε σε αυτό το ταξίδι. Μου έχει λείψει 1000 φορές παραπάνω από όσο φανταζόμουν. Τι θα κάνω το καλοκαίρι?
Στο mp3 μου συνέχεια αυτό το τραγούδι...
P.S. Το video το πιο άσχετο που είδα EVER! Άσε που μου θυμίζει γυμνάσιο και είναι και totally άσχετο το concept από το νόημα του τραγουδιού... Ένηγουέηζ, απλώς μου αρέσει πολύ αυτή η εκδοχή. To original is de Miguel Bose, creo...
Y cada noche vendre una estrella a hacerme compania
Que te cuenta como estoy y sepas lo que hay
Dime amor amor amor
Estoy aqui, no ves?
Si no vulves no habra vida,
No se lo que hare...
Νομίζω ότι νιώθω νευρικότητα. Δε ξέρω αν όντως νιώθω νευρικότητα ή αν κάνω αυθυποβολή στον εαυτό μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι τον έχω επιθυμήσει, άπειρα... God, that really sounds pathetic. Το χειρότερο είναι ότι μάλλον δε με νοιάζει.
Πριν τον τελευταίο μεγάλο μας καυγά, σκεφτόμουν πόσο πολύ θα μου λείψει όταν θα πήγαινε σε αυτό το ταξίδι. Μου έχει λείψει 1000 φορές παραπάνω από όσο φανταζόμουν. Τι θα κάνω το καλοκαίρι?
Στο mp3 μου συνέχεια αυτό το τραγούδι...
P.S. Το video το πιο άσχετο που είδα EVER! Άσε που μου θυμίζει γυμνάσιο και είναι και totally άσχετο το concept από το νόημα του τραγουδιού... Ένηγουέηζ, απλώς μου αρέσει πολύ αυτή η εκδοχή. To original is de Miguel Bose, creo...
Y cada noche vendre una estrella a hacerme compania
Que te cuenta como estoy y sepas lo que hay
Dime amor amor amor
Estoy aqui, no ves?
Si no vulves no habra vida,
No se lo que hare...
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009
Goodnight, goodnight
Νομίζω έφτασε ο καιρός να πληροφορήσω την παρέα μου με τις νεότερες εξελίξεις αναφορικά με τον πολυτάραχο χωρισμό μου. Πριν προχωρήσω θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους αγαπημένους μου φίλους για όλη την υποστήριξη που μου πρόσφεραν. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στη Leni, τη Nash, την Αννούλα του Χιονιά και την Πιερίνα που έπρεπε να υπομείνουν τα παραμιλητά μου και τα μυξοκλάματα στο τηλέφωνο. Ευχαριστώ για τα λόγια συμπαράστασης, καθώς επίσης και για την υπενθύμιση ότι σε μια κατάσταση υπάρχουν διαφορετικές οπτικές εκδοχές και εξαρτάται από τον viewer και τη θέση του. Αφού δε μπορώ να διαβάσω, έστω και αν έχω να παραδόσω εργασία αύριο (η οποία να σημειωθεί ότι δεν είναι τελειωμένη), χάτε ας προβώ στο γράψιμο του blog. Πληροφορούνται αναγνώστες που πάσχουν από διαβήτη να εγκαταλείψουν πάραυτα το μπλογκ, για το λόγο ότι η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει πολλή ζάχαρη και μέλια...
Λοιπόν, μετά την προηγούμενη ανάρτηση και αφού κρεμμάστηκε και η τελευταία μου ελπίδα, πάω για ύπνο. Ήξερα ότι όλα είχαν τελειώσει. Είμασταν και οι δυο θυμωμένοι, αυτός θα πήγαινε Ελλάδα για διακοπές με την αντροπαρέα την επομένη και εγώ απλούστατα δε θα του ξαναμιλούσα, ποτέ. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Βασανιστικές σκέψεις φυσούν μακριά την μαγική σκόνη του Μορφέα. Βάζω το παλτό μου και πάω έξω να κάνω ένα τσιγάρο. Δεν είμαι καπνίστρια. Infact I am a firm antismoker. Αλλά όταν είμαι απόλυτα βιδωμένη προτιμώ να καπνίζω ένα τσιγάρο παρά να το σβήνω πάνω μου. Και μετά να βουρτσίζω τα δόντια μου 1000 φορές. Η νύχτα κρύα, αλλά η ψυχή μου πιο παγωμένη. Στέκομαι στο περβάζι, έξω από το reception. Γαμώ τα σπίρτα μου μέσα που δε μου κάνουν τη χάρη να μου χαμογελάσουν μια φλόγα. Μου προσφέρει φωτιά ο φύλακας και μου λέει ότι έχει κόψει το κάπνισμα. Yeah, right I think. He told me the same thing last month. Γυρίζω το κεφάλι μου προσ την πλευρά του πάρκου. Μερικά φώτα γεννούν σκιές στους τοίχους, ο άνεμος σπρώχνει τα φύλλα στον δρόμο και μια φιγούρα φαίνεται από μακριά. Διακρίνω τη μορφή του μέσα στην ομίχλη της νύχτας. Ονειρεύομαι μήπως? Μπορεί να μισοάδειασα την μπουκάλα με το Baileys στο ψυγείο αλλά ποτέ μου δεν είχα παραισθήσεις. Ίσα ίσα που μου βάρυνε τα βλέφαρα και με βύθιζε γλυκά στον πολυπόθητο ύπνο.
Έρχεται κοντά μου. Δε μιλά. Κανείς από τους δυο μας δε μιλά. Δε μπορώ να τον κοιτάξω στα μάτια. Δεν του αρέσει να καπνίζω. Σκέφτομαι ότι δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Αποφασίζει να μιλήσει αφού πρώτα πάει να με αγκαλιάσει. 'Πάμε μέσα?'. Κοντοστέκομαι. θέλω να βάλει τα χέρια του γύρω μου, να με ζεστάνει. Αλλά τραβώ πίσω. Το ξέρει ότι θα με αγκαλιάσει. Πάντα το κάνει στο τέλος. Δε μπορώ να αντισταθώ. Νιώθω την ανάσα του στο σβέρκο μου και μυρίζω την κολόνια του. Και ξαφνικά ένιωσα σα να είμαι σπίτι μου. Σβήνω το τσιγάρο και πάμε στο δωμάτιο μου. Κάθεται στην καρέκλα. Κάθομαι στο κρεβάτι. 'Έλα κοντά' με καλεί. Εγώ διστακτική. Το επαναλαμβάνει. Υπακούω διστακτικά στα λόγια του.
Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι. Μιλούμε. Τον ρωτώ αν είμαστε 'μαζί'. χρησιμοποιώ εισαγωγικά cos it's complicate to explain. It is always complicated when it comes to him and me. Μου απαντά πως όχι, ότι δε μπορούμε να είμαστε μαζί. Αρχίζω να λέω πράγματα που θα τον πληγώσουν. Είμαι καλή σε αυτό το παιχνίδι. Θέλει να φύγει. Αλλά δεν τον αφήνω. Ξαφνικά με αρπάζει. Δεν ξέρω αν με πονά περισσότερο το ότι με κρατά τόσο σφιχτά ή αν επειδή με βλέπει με εκείνο το βλέμμα 'Why you have to be so bitch sometimes'. Γυρνώ στο πλάι. Ακούω την ανάσα του αλλά δε μπορώ να αφουκραστώ τις σκέψεις του. Σε λίγο ακουμπά τα υγρά μάγουλά μου. Με γυρίζει και μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Και εγώ τον κοιτώ με το παραπονιάρικο μου βλέμμα και του λέω 'You better fix it or else...'. Ξεσπούμε και οι 2 σε γέλια. Είμαι πολύ αστεία όταν ξεκινώ τις απειλές μου με τέτοιο τρόπο.
Μιλάμε με τις ώρες. Και το πρωί έχω μάθημα. Και είναι Σάββατο. Και δε θέλω να πάω αλλά πρέπει. Μου λέει ότι πρέπει να κοιμηθώ. Εγώ δε μπορώ. Θέλω να του μιλήσω. Μου είχε λείψει πολύ. Να του διηγούμαι κάθε τι παλαβό που μου συνέβαινε, να γκρινιάζω που δε μου έχουν φτιάξει το μπάνιο, να τον απασχολώ με τουσ προβληματισμούς μου σχετικά με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας και το ρεύμα στον Κόλπο του Μεξικού και αυτός να με κοιτά σιωπηλά και να προσπαθεί να συγκρατήσει τις αναλαμπές γέλιου του. Σε 2 ώρες έχω μάθημα. Πριν κοιμηθώ, γυρίζω και του λέω: 'Τελικά είναι τα γενέθλια σου σήμερα. Να ζήσεις και σσσσ, μη πεις τίποτα'.
Ντριιιιιν ντριιιιιν. Το ξυπνητήρι. Έχω αργήσει!
P.S. Όπως λέει και η Sike, η παρούσα ανάφλεση ενδέχεται να αναφλεγεί και να αυτοκαταστραφεί σε 3, 2, 1....
P.S 2. Πώς θα μπορούσα όμως να τον διώξω, όταν πιάνει το λεωφορείο η ώρα 2 το πρωί, δεν έχει στάση κοντά στις εστίες μου, κατεβαίνει κάπου στα ανάθεμα και έρχεται μέσα στο βοριά και το αγιάζι τις αφιλόξενης νυχτιάς?
P.S 3. Ακόμα δεν έχουν διορθωθεί πλήρως τα πράγματα... Αλλά σκέφτηκα πολύ αν θα έγραφα το συγκεκριμένο ποστ. Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο ψες, μάλλον σήμερα τα χαράματα και τον ρώτησα αν σκοπεύει να ξαναχωρίσουμε σύντομα. Να μη γράφω άδικα το ποστ κιόλας. Άσε που οι φίλες μου έχουν πάθει συγχιστική κρίση κάθε φορά που τους λέω ΄χώρισα', 'not'. Αυτός μου είπε πως είμαστε εντάξει. Αλλά εγώ μπορώ να λάβω υπόψη τα λόγια ενός μεθυσμένου? Μμμμ...
Λοιπόν, μετά την προηγούμενη ανάρτηση και αφού κρεμμάστηκε και η τελευταία μου ελπίδα, πάω για ύπνο. Ήξερα ότι όλα είχαν τελειώσει. Είμασταν και οι δυο θυμωμένοι, αυτός θα πήγαινε Ελλάδα για διακοπές με την αντροπαρέα την επομένη και εγώ απλούστατα δε θα του ξαναμιλούσα, ποτέ. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Βασανιστικές σκέψεις φυσούν μακριά την μαγική σκόνη του Μορφέα. Βάζω το παλτό μου και πάω έξω να κάνω ένα τσιγάρο. Δεν είμαι καπνίστρια. Infact I am a firm antismoker. Αλλά όταν είμαι απόλυτα βιδωμένη προτιμώ να καπνίζω ένα τσιγάρο παρά να το σβήνω πάνω μου. Και μετά να βουρτσίζω τα δόντια μου 1000 φορές. Η νύχτα κρύα, αλλά η ψυχή μου πιο παγωμένη. Στέκομαι στο περβάζι, έξω από το reception. Γαμώ τα σπίρτα μου μέσα που δε μου κάνουν τη χάρη να μου χαμογελάσουν μια φλόγα. Μου προσφέρει φωτιά ο φύλακας και μου λέει ότι έχει κόψει το κάπνισμα. Yeah, right I think. He told me the same thing last month. Γυρίζω το κεφάλι μου προσ την πλευρά του πάρκου. Μερικά φώτα γεννούν σκιές στους τοίχους, ο άνεμος σπρώχνει τα φύλλα στον δρόμο και μια φιγούρα φαίνεται από μακριά. Διακρίνω τη μορφή του μέσα στην ομίχλη της νύχτας. Ονειρεύομαι μήπως? Μπορεί να μισοάδειασα την μπουκάλα με το Baileys στο ψυγείο αλλά ποτέ μου δεν είχα παραισθήσεις. Ίσα ίσα που μου βάρυνε τα βλέφαρα και με βύθιζε γλυκά στον πολυπόθητο ύπνο.
Έρχεται κοντά μου. Δε μιλά. Κανείς από τους δυο μας δε μιλά. Δε μπορώ να τον κοιτάξω στα μάτια. Δεν του αρέσει να καπνίζω. Σκέφτομαι ότι δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Αποφασίζει να μιλήσει αφού πρώτα πάει να με αγκαλιάσει. 'Πάμε μέσα?'. Κοντοστέκομαι. θέλω να βάλει τα χέρια του γύρω μου, να με ζεστάνει. Αλλά τραβώ πίσω. Το ξέρει ότι θα με αγκαλιάσει. Πάντα το κάνει στο τέλος. Δε μπορώ να αντισταθώ. Νιώθω την ανάσα του στο σβέρκο μου και μυρίζω την κολόνια του. Και ξαφνικά ένιωσα σα να είμαι σπίτι μου. Σβήνω το τσιγάρο και πάμε στο δωμάτιο μου. Κάθεται στην καρέκλα. Κάθομαι στο κρεβάτι. 'Έλα κοντά' με καλεί. Εγώ διστακτική. Το επαναλαμβάνει. Υπακούω διστακτικά στα λόγια του.
Ξαπλώνουμε στο κρεβάτι. Μιλούμε. Τον ρωτώ αν είμαστε 'μαζί'. χρησιμοποιώ εισαγωγικά cos it's complicate to explain. It is always complicated when it comes to him and me. Μου απαντά πως όχι, ότι δε μπορούμε να είμαστε μαζί. Αρχίζω να λέω πράγματα που θα τον πληγώσουν. Είμαι καλή σε αυτό το παιχνίδι. Θέλει να φύγει. Αλλά δεν τον αφήνω. Ξαφνικά με αρπάζει. Δεν ξέρω αν με πονά περισσότερο το ότι με κρατά τόσο σφιχτά ή αν επειδή με βλέπει με εκείνο το βλέμμα 'Why you have to be so bitch sometimes'. Γυρνώ στο πλάι. Ακούω την ανάσα του αλλά δε μπορώ να αφουκραστώ τις σκέψεις του. Σε λίγο ακουμπά τα υγρά μάγουλά μου. Με γυρίζει και μου λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Και εγώ τον κοιτώ με το παραπονιάρικο μου βλέμμα και του λέω 'You better fix it or else...'. Ξεσπούμε και οι 2 σε γέλια. Είμαι πολύ αστεία όταν ξεκινώ τις απειλές μου με τέτοιο τρόπο.
Μιλάμε με τις ώρες. Και το πρωί έχω μάθημα. Και είναι Σάββατο. Και δε θέλω να πάω αλλά πρέπει. Μου λέει ότι πρέπει να κοιμηθώ. Εγώ δε μπορώ. Θέλω να του μιλήσω. Μου είχε λείψει πολύ. Να του διηγούμαι κάθε τι παλαβό που μου συνέβαινε, να γκρινιάζω που δε μου έχουν φτιάξει το μπάνιο, να τον απασχολώ με τουσ προβληματισμούς μου σχετικά με την απότομη πτώση της θερμοκρασίας και το ρεύμα στον Κόλπο του Μεξικού και αυτός να με κοιτά σιωπηλά και να προσπαθεί να συγκρατήσει τις αναλαμπές γέλιου του. Σε 2 ώρες έχω μάθημα. Πριν κοιμηθώ, γυρίζω και του λέω: 'Τελικά είναι τα γενέθλια σου σήμερα. Να ζήσεις και σσσσ, μη πεις τίποτα'.
Ντριιιιιν ντριιιιιν. Το ξυπνητήρι. Έχω αργήσει!
P.S. Όπως λέει και η Sike, η παρούσα ανάφλεση ενδέχεται να αναφλεγεί και να αυτοκαταστραφεί σε 3, 2, 1....
P.S 2. Πώς θα μπορούσα όμως να τον διώξω, όταν πιάνει το λεωφορείο η ώρα 2 το πρωί, δεν έχει στάση κοντά στις εστίες μου, κατεβαίνει κάπου στα ανάθεμα και έρχεται μέσα στο βοριά και το αγιάζι τις αφιλόξενης νυχτιάς?
P.S 3. Ακόμα δεν έχουν διορθωθεί πλήρως τα πράγματα... Αλλά σκέφτηκα πολύ αν θα έγραφα το συγκεκριμένο ποστ. Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο ψες, μάλλον σήμερα τα χαράματα και τον ρώτησα αν σκοπεύει να ξαναχωρίσουμε σύντομα. Να μη γράφω άδικα το ποστ κιόλας. Άσε που οι φίλες μου έχουν πάθει συγχιστική κρίση κάθε φορά που τους λέω ΄χώρισα', 'not'. Αυτός μου είπε πως είμαστε εντάξει. Αλλά εγώ μπορώ να λάβω υπόψη τα λόγια ενός μεθυσμένου? Μμμμ...
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009
I love you a little less than before...
There's still a little bit of your taste in my mouth
There's still a little bit of you laced with my doubt
It's still a little harder to say what's going on
I put your picture away
I wonder where you been
I can't look at you while I'm lyin' next to him
I put your picture away
I wonder where you been
I can't look at you while I'm lyin' next to him
I was off to drink you away
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009
Is it over?
I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone
But you still have all of me...
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009
My B-Day and StuFF!
Μέρες πολλές σκέφτομαι να γράψω κάτι αλλά απλούστατα η έμπνευση μου έχει χαθεί εδώ και λίγο καιρό, εξαιτίας κάποιων παραγόντων που αναφέρω σε προηγούμενο ποστ, so I did nothing instead.
Anw, παραμονή της Παραμονής ήταν τα γενέθλιά μου. Not a big deal, I know. That's why I always try to keep it a secret and keep wishing that people will not remember. Δεν έχω issues με την ηλικία μου ή κάτι τέτοιο. Απλώς επειδή δε μπορώ να καταλάβω what the big fuss is all about, προτιμώ τα γενέθλιά μου να περνώ απαρατήρητη -ακόμα να ανακαλύψω το φίλτρο της αορατότητας, έτσι η ευχή μου δεν είναι ιδιαίτερα πραγματοποιήσιμη. Ευτυχώς/δυστυχώς, έχω τους καλύτερους φίλους ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Και δεν υπερβάλλω καθόλου! You all know who you are... Ένα χειροκρότημα για τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Λοιπόν, ήθελα όπως εύχομαι κάθε χρονιά να τα περάσω απαρατήρητα. Αυτό ασφαλώς δε σημαίνει ότι δε λατρεύω τις εκπλήξεις που κάθε χρονιά σκαμπάζεται η παρέα μου. Πάντα θα θυμάμαι όταν με απήγαγαν και με πήραν μπουζούκια (guilty Your Honor, but I can explain...), όταν μέθυσα και πηγαίναμε βόλτες με το αυτοκίνητο και καθόλη τη διαδρομή τα πόδια μου κρέμμονταν έξω από το παράθυρο, όταν μέθυσα στη Γρανάδα και περπατούσα ξυπόλητη στο δρόμο μέχρι που με έσωσε ο Percha μου... Ayyy, memorias! Dulces, llenas de nostalgia y amor y lagrimas y risas. Os echo de menos un monton. I miss all of you. Φέτος έχω και πάλι τις πιο γλυκιές αγαπησιάρικες αναμνήσεις, έστω και αν πάντα νιώθω ένα κενό στην καρδιά μου για όλους όσους δε βρίσκονται μαζί μου να μου προσφέρουν ένα ζεστό φιλι για Χρόνια Πολλά και να μου χαιδέψουν τα μαλλιά. Το βράδυ που ξημέρωναν τα γενέθλιά μου με βρήκε στο δωμάτιο του Κοινού Γνωστού. Ξέρει πόσο άβολα νιώθω με τα γενέθλιά μου, έτσι αποφάσισε να φτιάξουμε μια νέα παράδοση. To celebrate the Day Before Birthday. So we went to walk near London Bridge, then for an early dinner and then to watch a movie back at his place. 10 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, κάνω πως χασμουριέμαι και θέλω να πάω για ύπνο. Όταν γυρίζει και μου δίνει ένα φιλί, μια αγκαλιά και μια ευχή για Χρόνια Πολλά. Maybe my birthday is not such a bad thing after all... Το πρωί αρχίσαν τα τραγουδοποιά άσματα, τα κατεβατά μηνύματα στο FB και τηλεφωνήματα στο κινητό. Τελικά, έχω πολλά άτομα να με αγαπούν και απορώ τόσο και παραξενεύομαι γιατί ξέρω ότι δε μου αξίζει αλλά εγώ ως απόλυτα εγωιστικό άτομο απολαμβάνω την απλόχερη αγάπη τους, τα χάδια και τις απίστευτες χειρονομίες που κάνουν για να με ευχαριστήσουν. Ευχαριστώ ευχαριστώ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Μετά την όλη συγκινησούρα πάω σπίτι μου (να με δουν και λίγο οι τοίχοι μου). Είχα προσκαλέσει τις καινούργιες μου φίλες για δείπνο, να γιορτάσουμε τη γνωριμίας μας και θα ήταν οι επίτιμες καλεσμένες, μιας και φεύγουν σε 2 βδομάδες (εκεί θα πέσει κλάμα και κατάθλιψη. Χαρτομάντηλα? Checked!). Όμως η μαμά της Αντιγόνης προδίδει το μυστικό που τυχαία ανακάλυψε και άρχισε η βαβούρα! Η Σοφ εξαφανίζεται για κανά πεντάλεπτο και εμφανίζεται με μια πυραμύδα τούρτα φτιαγμένη από σοκολατάκια και ένα κεράκι! It was so sweet! Πραγματικά, είχα μια υπέροχη μέρα, όπως οι πλείστες των γενεθλίων μου. Το αποκορύφωμα: το βίντεο που έφτιαξε για μένα και μου έστειλε η Nash (I was crying for a good 45 min. Ρεζίλι!).
Την επόμενη μέρα, πριν προλάβω να συνέλθω από όλα πήγα στο αεροδρόμιο να παραλάβω τη Μελένια. Δεν ξαναπήγα στη συγκεκριμένη στάση, χάθηκα λιγάκι στον σταθμό, έχασα το λεωφορειάκι της Easybus, περίμενα κανά μισάωρο στο αγιάζι και τον βοριά. Αλλά τέλος καλό όλα καλά, όπως ακριβώς στις ταινίες. Πήρα το επόμενο λεωφορειάκι και είχα και έναν πολύ καλό οδηγό για μια συζήτηση (άσχετο if at a certain point he started hitting on me ;p). Αποκορύφωμα:
Me: Happy New Year and nice meeting you!
Driver: Happy New Year Too. And I hope tonight you find a nice guy.
Me: ........ Ok.. You too!
Αεροδρόμιο. Βλέπω τις οθόνες. Περιμένω με αδημονία τη Μελένια μου. Την βλέπω από μακρία. Τρέχω. Την αγκαλιάζω και νιώθω ότι την τελευταία φορά που την είδα ήταν χτες που πήγαμε για καφέ κάπου στον Μώλο και παράλληλα μια αγκαλιά που κάποιος δίνει σε κάποιον άλλο όταν έχει να τον δει 1000 χρόνια. I know it doesn't make any sense... But, that's me, ain't it?
A new adevnture begins!
P.S. The current post was written some days ago, but the writer due to her schedule was unable to post then. So here it is now.
Anw, παραμονή της Παραμονής ήταν τα γενέθλιά μου. Not a big deal, I know. That's why I always try to keep it a secret and keep wishing that people will not remember. Δεν έχω issues με την ηλικία μου ή κάτι τέτοιο. Απλώς επειδή δε μπορώ να καταλάβω what the big fuss is all about, προτιμώ τα γενέθλιά μου να περνώ απαρατήρητη -ακόμα να ανακαλύψω το φίλτρο της αορατότητας, έτσι η ευχή μου δεν είναι ιδιαίτερα πραγματοποιήσιμη. Ευτυχώς/δυστυχώς, έχω τους καλύτερους φίλους ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Και δεν υπερβάλλω καθόλου! You all know who you are... Ένα χειροκρότημα για τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Λοιπόν, ήθελα όπως εύχομαι κάθε χρονιά να τα περάσω απαρατήρητα. Αυτό ασφαλώς δε σημαίνει ότι δε λατρεύω τις εκπλήξεις που κάθε χρονιά σκαμπάζεται η παρέα μου. Πάντα θα θυμάμαι όταν με απήγαγαν και με πήραν μπουζούκια (guilty Your Honor, but I can explain...), όταν μέθυσα και πηγαίναμε βόλτες με το αυτοκίνητο και καθόλη τη διαδρομή τα πόδια μου κρέμμονταν έξω από το παράθυρο, όταν μέθυσα στη Γρανάδα και περπατούσα ξυπόλητη στο δρόμο μέχρι που με έσωσε ο Percha μου... Ayyy, memorias! Dulces, llenas de nostalgia y amor y lagrimas y risas. Os echo de menos un monton. I miss all of you. Φέτος έχω και πάλι τις πιο γλυκιές αγαπησιάρικες αναμνήσεις, έστω και αν πάντα νιώθω ένα κενό στην καρδιά μου για όλους όσους δε βρίσκονται μαζί μου να μου προσφέρουν ένα ζεστό φιλι για Χρόνια Πολλά και να μου χαιδέψουν τα μαλλιά. Το βράδυ που ξημέρωναν τα γενέθλιά μου με βρήκε στο δωμάτιο του Κοινού Γνωστού. Ξέρει πόσο άβολα νιώθω με τα γενέθλιά μου, έτσι αποφάσισε να φτιάξουμε μια νέα παράδοση. To celebrate the Day Before Birthday. So we went to walk near London Bridge, then for an early dinner and then to watch a movie back at his place. 10 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, κάνω πως χασμουριέμαι και θέλω να πάω για ύπνο. Όταν γυρίζει και μου δίνει ένα φιλί, μια αγκαλιά και μια ευχή για Χρόνια Πολλά. Maybe my birthday is not such a bad thing after all... Το πρωί αρχίσαν τα τραγουδοποιά άσματα, τα κατεβατά μηνύματα στο FB και τηλεφωνήματα στο κινητό. Τελικά, έχω πολλά άτομα να με αγαπούν και απορώ τόσο και παραξενεύομαι γιατί ξέρω ότι δε μου αξίζει αλλά εγώ ως απόλυτα εγωιστικό άτομο απολαμβάνω την απλόχερη αγάπη τους, τα χάδια και τις απίστευτες χειρονομίες που κάνουν για να με ευχαριστήσουν. Ευχαριστώ ευχαριστώ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Μετά την όλη συγκινησούρα πάω σπίτι μου (να με δουν και λίγο οι τοίχοι μου). Είχα προσκαλέσει τις καινούργιες μου φίλες για δείπνο, να γιορτάσουμε τη γνωριμίας μας και θα ήταν οι επίτιμες καλεσμένες, μιας και φεύγουν σε 2 βδομάδες (εκεί θα πέσει κλάμα και κατάθλιψη. Χαρτομάντηλα? Checked!). Όμως η μαμά της Αντιγόνης προδίδει το μυστικό που τυχαία ανακάλυψε και άρχισε η βαβούρα! Η Σοφ εξαφανίζεται για κανά πεντάλεπτο και εμφανίζεται με μια πυραμύδα τούρτα φτιαγμένη από σοκολατάκια και ένα κεράκι! It was so sweet! Πραγματικά, είχα μια υπέροχη μέρα, όπως οι πλείστες των γενεθλίων μου. Το αποκορύφωμα: το βίντεο που έφτιαξε για μένα και μου έστειλε η Nash (I was crying for a good 45 min. Ρεζίλι!).
Την επόμενη μέρα, πριν προλάβω να συνέλθω από όλα πήγα στο αεροδρόμιο να παραλάβω τη Μελένια. Δεν ξαναπήγα στη συγκεκριμένη στάση, χάθηκα λιγάκι στον σταθμό, έχασα το λεωφορειάκι της Easybus, περίμενα κανά μισάωρο στο αγιάζι και τον βοριά. Αλλά τέλος καλό όλα καλά, όπως ακριβώς στις ταινίες. Πήρα το επόμενο λεωφορειάκι και είχα και έναν πολύ καλό οδηγό για μια συζήτηση (άσχετο if at a certain point he started hitting on me ;p). Αποκορύφωμα:
Me: Happy New Year and nice meeting you!
Driver: Happy New Year Too. And I hope tonight you find a nice guy.
Me: ........ Ok.. You too!
Αεροδρόμιο. Βλέπω τις οθόνες. Περιμένω με αδημονία τη Μελένια μου. Την βλέπω από μακρία. Τρέχω. Την αγκαλιάζω και νιώθω ότι την τελευταία φορά που την είδα ήταν χτες που πήγαμε για καφέ κάπου στον Μώλο και παράλληλα μια αγκαλιά που κάποιος δίνει σε κάποιον άλλο όταν έχει να τον δει 1000 χρόνια. I know it doesn't make any sense... But, that's me, ain't it?
A new adevnture begins!
P.S. The current post was written some days ago, but the writer due to her schedule was unable to post then. So here it is now.
Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008
Χριστουγεννιάτικες Σκέψεις
Εδώ και καιρό, θα ήθελα να γράψω κάτι για τα Χριστούγεννα, αλλά δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα, μάλλον δε νιώθω τίποτα. Και δε ξέρω το γιατί. Όλα κυλούν ομαλά lately. Περνώ καταπληκτικά με τον Κοινό Γνωστό, με τη μάνα μου έχει να μαλλώσω κανά χρόνο (από τότε που πήρα τα ξένα, όλες οι διαφωνίες μοιάζουν να εξανεμίστηκαν), στο τηλέφωνο μιλώ σχετικά πολιτισμένα με τις sis μου, η οικογένεια όλα καλά και εγώ να μη μπορώ να νιώσω το πνεύμα των Χριστουγέννων. ΟΥΦΟΥ! Πόσο αχάριστη (και αλήτισσα είμαι τελικά.
Ψάχνω τον τελευταίο μήνα για το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά αυτό άφαντο παντού. Το έψαξα στους δρόμους, σε σκοτεινές γνωνιές, στο ντουλάπι, κάτω από το κρεβάτι, στην τσέπη του σακακιού μου, στην πιο μοναξιασμένη γωνιά της βιβλιοθήκης, στα φώτα της Oxford street, σε αυτά της Carnaby αλλά πουθενά. Και νομίζω τίποτα δε μου λείπει, που να μπορώ να κάνω κάτι βασικά. Γιατί στην πραγματικότητα μου λείπουν πολλά. Μου λείπει η Βέρα στην Πορτογαλλία, η φροντίδα της, η μαγειρική της, η Νατάσα που φέτος πήγε Βενεζουέλα με τα αστεία που με ξεσηκώνει κάθε φορά, η Σώτι με τις ταινίες μας και τις κινηματογραφικού περιεχομένου συζητήσεις μας, η Μαρίνα και η Λένη μου και τα get-together μας, η Μύρια με τον περίπατο στα καφέ, η Πιερίνα με τους ξεσηκωμούς μας για clubbing, όλοι οι φίλοι μου που είναι στο εξωτερικό, στις χώρες τους, τα κατοικίδιά μου, αυτά που άφησα να φροντίζει η μάνα μου και αυτά που είναι στον Παράδεισο, η φαμίλια μου, ο θόρυβος, οι μυρωδιές... Πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να φτιάξω έναν κόσμο μαγικό, έναν περιφραγμένο χώρο, να είναι μόνο δικός μας και να είναι μέσα όλοι οι φίλοι μου και όλοι όσοι αγαπώ. Να μη μου έλειπε ποτέ κανένας. Να μην ένιωθα το συναίσθημα της νοσταλγίας να μου καίει τα σωθικά και να τσούζει τα μάτια μου.
5 λεπτά πριν τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι τα πρώτα Χριστούγεννα που έπαψα να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη (βασικά πιστεύω στην ύπαρξή του, αλλά δε νομίζω να με συμπάθησε ποτέ ιδιαίτερα). Νομίζω ήμουν 10 χρόνων, η μάνα μου μας έβαλε νωρίς για ύπνο και ύστερα πήγαν και οι γονείς μου να κοιμηθούν. Εγώ περίμενατην ευκαιρία να πάνε όλοι για ύπνο για να ξετρυπώσω από τα σεντόνια μου, να χωθώ κάτω από το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού και να περιμένω τον ΆηΒασίλη. Βασικά, παράπονα ήθελα να του κάνω, ότι ποτέ δεν έλαβα το δώρο για το οποίο ευχόμουν μήνες ολόκληρους και έγραφα στο γράμμα. Περίμενα, περίμενα ώρες. Μέχρι που τα βλέφαρά μου βάρυναν και ξυπνώ το πρωί. Ο άγιος ούτε εκείνο το βράδυ ήρθε και ούτε τον ξαναπερίμενα ποτέ. Μετά από μερικά χρόνια κατάλαβα ότι τον ρόλο του αναλάμβαναν οι γονείς μου, αλλά ήταν τόσο άχρηστοι όσον αφορούσε τις γονιακές τους υποχρεώσεις, που ποτέ δε μπήκαν στον κόπο να μάθουν τι ήθελα πραγματικά και να μου το πάρουν.
Έτσι τα Χριστούγεννα και γενικά οι γιορτές έχασαν τη γεύση τους για μένα. Έγιναν μουντά, ποτέ δε μου άρεσαν και να νιώθω και τύψεις που δε μπορούσα να νιώσω κάτι όμορφο. Θυμάμαι πάντα αναζητούσα τη μαγεία, τη λάμψη... Τώρα όμως δε μπορώ να έχω παράπονο, σε ένα μήνα βρέθηκα με τον Μιχάου, τη Σόφι μου, μιλώ πάρα πολύ συχνά με τους φίλους μου (έστω και αν lately τους παραμέλησα λιγάκι εξαιτίας του ξημεροβραδυάσματος στη βιβλιοθήκη), σήμερα ήρθε ο David από την Ισπανία και θα βρεθούμε αύριο και παραμονή της πρωτοχρονιάς έρχεται η μελένια μου! Πέρσι πέρασα πολύ ωραία στην Γρανάδα, ανάμεσα σε φίλους παλιούς αγαπητούς και καινούργιους. Αλλά μου έλειπε ο αγαπημένος μου τρομερά και οι υπόλοιποι μου φίλοι. Φέτος ξαπλώνω δίπλα του, αλλά πάλι οι φίλοι μου δεν είναι εδώ. Αυτός μου λέει that I can't have it all. Και εγώ πεισμώνω και με ένα παραπονιάρικο ύφος κατεβάζω τα μούτρα και δε μπορώ να καταλάβω το γιατί.
Πριν λίγες μέρες γνώρισα τους γονείς του. Ένα άγχος τρομερό καταρράκωνε τα σωθικά μου εδώ και έναν ολόκληρο μήνα. Τελικά αποδείχτηκε πως ήμουν χαζή. Γιατί η μαμμά του είναι πολύ γλυκειά και ο πατέρας του καταπληκτικός. Θα ακουστεί τρομερά banal και cliche αλλά μου αρέσει ο τρόπος τους όταν είμαι μαζί τους, σα να είναι οι δικοί μου γονείς. Σήμερα με συγκίνησαν πολύ! Ήμουν με τη μητέρα του στο δωμάτιο, βγάζει μια τσάντα του French Cone και μου λέει "δικό σου". I was sooo shocked! Ένα τέλειο καταπληκτικό εξαιρετικό πανέμορφο φόρεμα. Το δοκιμάζω και το λατρεύει πάνω μου. Από τη συγκίνηση ορμώ στο μπάνιο και αρχίζω να αγκαλιάζω τον Κοινό Γνωστό, φιλώντας τον και τα νερά να βρέχουν τα ρούχα μου. Πραγματικά συγκινήθηκα γιατί ούτε το περίμενα ούτε θα το ζητούσα ποτέ, ούτε καν μπορούσα να το φανταστώ. Μετά αρχίζω να αγκαλιάζω και να φιλώ τους υπόλοιπους accomplices to the crime, τη μαμά και τον μπαμπά του.
Το απόγευμα τους έπεισα να πάμε περίπατο στο Tower of London. Χαθήκαμε λίγο (why this doesn't surprise anybody?) αλλά τελικά φτάσαμε στον προορισμό μας. Και ήταν υπέροχα! Το μουντό φως, τα κτίρια, τα φωτάκια, τα στολίδια. Το παγοδρόμιο στην πλατεία γεμάτο κόσμο. Και καθώς αγναντεύω, να προβαίνω στην διαπίστωση ότι είμαι στ'αλήθεια χαρούμενη. Στην ευτυχία δε μπορώ να πιστέψω, αλλά σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές χαράς ναι.
Τελικά το πνεύμα των Χριστουγέννων ήταν πάντα εκεί, απλώς εγώ δε μπορούσα να το διακρίνω ανάμεσα σε δυστυχισμένες αναμνήσεις, συγχισμένες σκέψεις, θολά συναισθήματα και περιττές επιθυμίες. Το ανακάλυψα όταν περπατούσαμε αγκαλιά με τον Κοινό Γνωστό πάνω στο Tower Bridge, σκύβει και με φιλά γλυκά παθιασμένα. Τώρα που διαλύθηκε η ομίχλη μπορώ να δω τον αστεροστόλιστο ουρανό.
Merry Christmas to ALL!
Ψάχνω τον τελευταίο μήνα για το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά αυτό άφαντο παντού. Το έψαξα στους δρόμους, σε σκοτεινές γνωνιές, στο ντουλάπι, κάτω από το κρεβάτι, στην τσέπη του σακακιού μου, στην πιο μοναξιασμένη γωνιά της βιβλιοθήκης, στα φώτα της Oxford street, σε αυτά της Carnaby αλλά πουθενά. Και νομίζω τίποτα δε μου λείπει, που να μπορώ να κάνω κάτι βασικά. Γιατί στην πραγματικότητα μου λείπουν πολλά. Μου λείπει η Βέρα στην Πορτογαλλία, η φροντίδα της, η μαγειρική της, η Νατάσα που φέτος πήγε Βενεζουέλα με τα αστεία που με ξεσηκώνει κάθε φορά, η Σώτι με τις ταινίες μας και τις κινηματογραφικού περιεχομένου συζητήσεις μας, η Μαρίνα και η Λένη μου και τα get-together μας, η Μύρια με τον περίπατο στα καφέ, η Πιερίνα με τους ξεσηκωμούς μας για clubbing, όλοι οι φίλοι μου που είναι στο εξωτερικό, στις χώρες τους, τα κατοικίδιά μου, αυτά που άφησα να φροντίζει η μάνα μου και αυτά που είναι στον Παράδεισο, η φαμίλια μου, ο θόρυβος, οι μυρωδιές... Πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να φτιάξω έναν κόσμο μαγικό, έναν περιφραγμένο χώρο, να είναι μόνο δικός μας και να είναι μέσα όλοι οι φίλοι μου και όλοι όσοι αγαπώ. Να μη μου έλειπε ποτέ κανένας. Να μην ένιωθα το συναίσθημα της νοσταλγίας να μου καίει τα σωθικά και να τσούζει τα μάτια μου.
5 λεπτά πριν τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι τα πρώτα Χριστούγεννα που έπαψα να πιστεύω στον Άγιο Βασίλη (βασικά πιστεύω στην ύπαρξή του, αλλά δε νομίζω να με συμπάθησε ποτέ ιδιαίτερα). Νομίζω ήμουν 10 χρόνων, η μάνα μου μας έβαλε νωρίς για ύπνο και ύστερα πήγαν και οι γονείς μου να κοιμηθούν. Εγώ περίμενατην ευκαιρία να πάνε όλοι για ύπνο για να ξετρυπώσω από τα σεντόνια μου, να χωθώ κάτω από το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού και να περιμένω τον ΆηΒασίλη. Βασικά, παράπονα ήθελα να του κάνω, ότι ποτέ δεν έλαβα το δώρο για το οποίο ευχόμουν μήνες ολόκληρους και έγραφα στο γράμμα. Περίμενα, περίμενα ώρες. Μέχρι που τα βλέφαρά μου βάρυναν και ξυπνώ το πρωί. Ο άγιος ούτε εκείνο το βράδυ ήρθε και ούτε τον ξαναπερίμενα ποτέ. Μετά από μερικά χρόνια κατάλαβα ότι τον ρόλο του αναλάμβαναν οι γονείς μου, αλλά ήταν τόσο άχρηστοι όσον αφορούσε τις γονιακές τους υποχρεώσεις, που ποτέ δε μπήκαν στον κόπο να μάθουν τι ήθελα πραγματικά και να μου το πάρουν.
Έτσι τα Χριστούγεννα και γενικά οι γιορτές έχασαν τη γεύση τους για μένα. Έγιναν μουντά, ποτέ δε μου άρεσαν και να νιώθω και τύψεις που δε μπορούσα να νιώσω κάτι όμορφο. Θυμάμαι πάντα αναζητούσα τη μαγεία, τη λάμψη... Τώρα όμως δε μπορώ να έχω παράπονο, σε ένα μήνα βρέθηκα με τον Μιχάου, τη Σόφι μου, μιλώ πάρα πολύ συχνά με τους φίλους μου (έστω και αν lately τους παραμέλησα λιγάκι εξαιτίας του ξημεροβραδυάσματος στη βιβλιοθήκη), σήμερα ήρθε ο David από την Ισπανία και θα βρεθούμε αύριο και παραμονή της πρωτοχρονιάς έρχεται η μελένια μου! Πέρσι πέρασα πολύ ωραία στην Γρανάδα, ανάμεσα σε φίλους παλιούς αγαπητούς και καινούργιους. Αλλά μου έλειπε ο αγαπημένος μου τρομερά και οι υπόλοιποι μου φίλοι. Φέτος ξαπλώνω δίπλα του, αλλά πάλι οι φίλοι μου δεν είναι εδώ. Αυτός μου λέει that I can't have it all. Και εγώ πεισμώνω και με ένα παραπονιάρικο ύφος κατεβάζω τα μούτρα και δε μπορώ να καταλάβω το γιατί.
Πριν λίγες μέρες γνώρισα τους γονείς του. Ένα άγχος τρομερό καταρράκωνε τα σωθικά μου εδώ και έναν ολόκληρο μήνα. Τελικά αποδείχτηκε πως ήμουν χαζή. Γιατί η μαμμά του είναι πολύ γλυκειά και ο πατέρας του καταπληκτικός. Θα ακουστεί τρομερά banal και cliche αλλά μου αρέσει ο τρόπος τους όταν είμαι μαζί τους, σα να είναι οι δικοί μου γονείς. Σήμερα με συγκίνησαν πολύ! Ήμουν με τη μητέρα του στο δωμάτιο, βγάζει μια τσάντα του French Cone και μου λέει "δικό σου". I was sooo shocked! Ένα τέλειο καταπληκτικό εξαιρετικό πανέμορφο φόρεμα. Το δοκιμάζω και το λατρεύει πάνω μου. Από τη συγκίνηση ορμώ στο μπάνιο και αρχίζω να αγκαλιάζω τον Κοινό Γνωστό, φιλώντας τον και τα νερά να βρέχουν τα ρούχα μου. Πραγματικά συγκινήθηκα γιατί ούτε το περίμενα ούτε θα το ζητούσα ποτέ, ούτε καν μπορούσα να το φανταστώ. Μετά αρχίζω να αγκαλιάζω και να φιλώ τους υπόλοιπους accomplices to the crime, τη μαμά και τον μπαμπά του.
Το απόγευμα τους έπεισα να πάμε περίπατο στο Tower of London. Χαθήκαμε λίγο (why this doesn't surprise anybody?) αλλά τελικά φτάσαμε στον προορισμό μας. Και ήταν υπέροχα! Το μουντό φως, τα κτίρια, τα φωτάκια, τα στολίδια. Το παγοδρόμιο στην πλατεία γεμάτο κόσμο. Και καθώς αγναντεύω, να προβαίνω στην διαπίστωση ότι είμαι στ'αλήθεια χαρούμενη. Στην ευτυχία δε μπορώ να πιστέψω, αλλά σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές χαράς ναι.
Τελικά το πνεύμα των Χριστουγέννων ήταν πάντα εκεί, απλώς εγώ δε μπορούσα να το διακρίνω ανάμεσα σε δυστυχισμένες αναμνήσεις, συγχισμένες σκέψεις, θολά συναισθήματα και περιττές επιθυμίες. Το ανακάλυψα όταν περπατούσαμε αγκαλιά με τον Κοινό Γνωστό πάνω στο Tower Bridge, σκύβει και με φιλά γλυκά παθιασμένα. Τώρα που διαλύθηκε η ομίχλη μπορώ να δω τον αστεροστόλιστο ουρανό.
Merry Christmas to ALL!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)