My Anatomy

Χτες πήγα στο Γραφείο του Πολίτη να βγάλω κάρτα νοσηλείας, προς μεγάλη μου δυσαρέσκεια. Καταρχάς, δεν αρρωστώ σχεδόν ποτέ, αν εξαιρέσει κανείς τη μία φορά το χρόνο -down-with-the-flu-for-a-weekend thing. Ένηγουέιζ, παίρνω τηλέφωνο και ακολουθεί ο εξής διάλογος (Μ= Μάρλεν=εγώ, Τ=Ταραμένη Τηλεφωνήτρια

Μ: Γεια σας. Θα 'ηθελα να κλείσω ένα ραντεβού πλης για δερματολόγο.
Τ: Ναιιιιι? Ένα λεπτό μάνα μου να εξυπηρετήσω δαμέ έναν άνθρωπον. Πίου πίου πίου πίου.
Μ: Ναι?
Τ: Α, ναι. πε μου τωρά μάνα μου.
Μ: Εεε, ξέρετε πρώτη φορά τηλεφωνώ (σανναμου και διούν διπλώματα για ποιον πάρει παραπάνω φορές!), δε ξέρω τη διαδικασία. Ένα ραντεβού για δερματολ.
Τ: Ένα λεπτό πάλε. Ήρτε κάποιος στο παραθυράκι. Πίου πίου πίου πίου πίου.
Μ: Συγνώμη.......?
Τ: Ταυτότητα μάνα μου.
Μ: ******.
Τ: Μα δεν εξαναήρτες. Δεν είσαι γραμμένη.
Μ: Ναιιι, αφού δεν αρρωστώ ποττέ (σόρρυ).
Τ: Δε χρειάζεσαι ραντεβού για δερματολόγο.
Μ: ....(Dang! Γιατί ΔΕΝ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ΅ΤΟΣΗΝ ΩΡΑΑΑΑ?). Εντάξει. Να έρθω αύριο πρωί κατά τις 8μιση και θα είναι οκ?
Τ: Πιο νωρίς έλα.
Μ: 7μιση λαλείς?
Τ: Εεε, και πιο νωρίς δεν βλάπτει.
Μ: (Οκ, εννα έρτω την ώρα που εννά γαλέψουν τις αγελάδες). Οκ, μόλις μπω στον προθάλαμο σε ποιον όροφο να έρθω?
Τ: Μάνα μου, πόσον ένει το Παλιό Νοσοκομείο?
Μ: Ααα, είναι στο ΠΑΛΙΟ ώστε?? Ok. Thanks. Bye.

Ξυπνώ με τις πρωινές καμπάνες τις εκκλησιάς απέναντι. Οι γριούλες μπαίνουν μέσα στην εκκλησία να ανάψουν το κεράκι τους και εγώ μέσα στο αυτοκίνητο για το νεκροτομείο, εμμ, Παλιό Νοσοκομείο ήθελα να πω. Βρουμ βρουμ βρουμ.7 και 20 είμαι εκεί...

1000 αυτοκίνητα. Στο (ανύπαρκτο) πάρκιν του ΠΑΛΙΟΥ. Μπαίνω μέσα, κάνω 3 γυρούς. Δαιμονίζομαι. Βγαίνω έξω. Πάω παρακάτω στο ταχυδρομείο. Ξαναδαιμονίζομαι. Πάω και παρκάρω στο σινεμά Ρίο και ξεκινώ περπατητή, σκεφτόμενη ότι έπρεπε να έρθω περπατητή in da first place.

Μπαίνω μέσα στο κτίριο. 1000 κόσμος (εξού και τα 1000 αυτοκίνητα). Γυρεύω το γραφείο πληροφορειών. Τάμπου τούτο, λέει μου μια γιαγιά 1000 χρονών. Εν πειράζει γιαγιά, θα το έβρω.

Βρίσκω το μικρό παράρτημα που ήταν κάτω από τη μύτη μου (actually ευθεία μπροστά) αλλά ΔΕΝ είχε κανένα μέσα. Μετά βλέπω τις 1000 ανακοινώσεις για να΄πιάστε νούμερο πρώτα'. Βλέπω εκείνες τις μηχανές μπροστά μου όπως στο κρεοπωλείο. Κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο και μπλε. Τραβώ ένα νούμερο κίτρινο (και περιμένω την κλήρωση να δω αν κέρδισα το αρνί). Έπρεπε να περιμένω μόνο 34 θέσεις. Ένηγουέιζ. Κατά τη διάρκεια του περιμενατήματος μου, βλέπω τον κύριο Information Desk να οδεύεται προς το παραπληγικό παράρτημα. Λέω του ότι είμαι πρωτάρα και εγώ απλώς θέλω να δω έναν δερματολόγο. Nothing life threatening here.

Λέει μου ότι έπρεπε να πάρω άλλο νούμερο. Το ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! Τραβώ το... Η οθόνη δείχνει το 91. Το νούμερο μου είναι το 543. I need a moment here. Βγαίνω έξω να αναπνεύσω καθαρό (γεμάτο καυσαέρια) αέρα. Χάτε, ας είμαι a good sport today and get this over with. Περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω, περιμένω αλλά ο Γκοντό ποτέ δεν έρχεται. Ματαιότης!

Ξαφνικά σκέφτομαι το Seattle Grace Hospital και το Παλιό Νοσοκομείο (ή το Καινούριο, ή το Μακάρειο). Μου φαίνεται τόσο μεγάλη αμαρτία που τόλμησα καν να τα αντιπαραθέσω. And there I was. Looking around for McDreamy, or McSteamy, or McHottie or even McOK but the only thing I could spot was only MCNuggets. !SIGH!

Την επόμενη φάση που βλέπω τη μαύρη οθόνη με τόυς κόκκινους αριθμούς (κάπως έτσι φαντάζομαι το Judgement Day, όλοι να κρατούμε από ένα νούμερο και να οδευόμαστε στις θυρίδες με το συναίσθημα του αγνώστου να ανακατεύει το στομάχι), τα νούμερα σε μια απροσδιόριστη στιγμή μηδενίστηκαν και ξανάρχισαν από το 01. What the F****. Ξαναρωτώ εκεί μια γριούλα (δε ξέρω αν το καταλάβατε αλλά το νοσοκομείο ήταν γεμάτο γεράκια και ΕΓΩ) και μου λέει πρέπει να πιάσω κόκκινο νούμερο τώρα. Αναπνοές, αναπνοές, αναπνοές. I hate my life. Χα, τώρα πρέπει να περιμένω μόνο 22 θέσεις. Ok, I can live with that, σκέφτομαι και κάθομαι πάνω στο τραπέζι έξω από το sad-sad-excuse-for-information-desk. Έτσι όπως στρογγυλοκάθομαι, με πλησιάζει ένας Αφρικανός. Ο καημένος δε ξέρει να διαβάζει ελληνικά (ασφαλώς) και ΚΑΜΙΑ επιγραφή δεν υπάρχει στα αγγλικά. Βρίσκουμε το γραφείο του γιατρού του και μπαίνει μέσα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ξανάρχεται.
- Where is the new hospital?
-Far from here, απαντώ. You have to take a bus, let me show you where the bus stop is, bla bla bla.
-Ok, thank you. Can you pls translate somethig for me?What does it say this paper?
-Let me have a look..Mmm, exam for syfilis, HIV, hepatitis B..
-Ok. Do you want to give me your number to meet sometime?
-(Eeemmm)......

(Η τυπική μου απάντηση) I am going abroad in a few months (Actually, όλες τις άλλες φορές που χρησιμοποίησα αυτή τη δικαίολογία ήταν πέρα για πέρααληθινή).
-Οοο, so I don't see you huh?
-Ee, I guess not.
-You have FB?
-..........Emmmm, yes..
-We can talk then.
Kαι αμέσως μου δίνει πέννα και χαρτί.

ΟΥΦΟΥΥΥΥ! Στη συνέχεια πάμε έξω, ρωτώ τους οδηγούς για τα λεωφορεία που πάνε στο Νεο Νοσοκομείο, κατευοδώνω αυτόν και τον φίλο του και σκέφτομαι γιατί πάντα αυτά να συμβαίνουν σε ΕΜΕΝΑ! Dammit!

Πάω ξανά μέσα και μετά από όλο αυτό yeyyyy, it´s my turn. You go back vulchers! Πάω στο παραθυράκι και μετά από 1000 ώρα (εξαιτίας της αργόσχολης υπαλλήλου που ταυτόχρονα με μένα εξυπηρετούσε ακόμα 2 άτομα που μπήκαν από την πίσω πόρτα) πάω έξω από το γραφείο της ιατρού.

Εξέταση. Πάω στο φαρμακείο. Yes ρεεεεε. τα φάρμακα είναι μούχτι!!! Άσχετο το ότι ήταν μια fucicort και μια άλλη κρέμα των 3 ευρώ. Ξανά η μηχανή με τα νούμερα. HOSTIA! Και να θέλω να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο!!! Αγνοώ τον τύπο που φωνάζει 'Εν γι' αυτό που μας επιάσαν οι Τούρτζοι' (either that or the other crazy man at Social Securities screaming 'I am Kotsios') και τραβώ τον τυχερό λαχνό. Μόνο 19 θέσεις. Κάθομαι στωικά στο παγκάκι, σκέφτομαι ανάθεμα που δεν έχω απολυμαντικά χαρτομαντηλάκια όπως ΟΛΕΣ οι φίλες που πάντα κουβαλούν μαζί τους, με πιάνει ένα παράπονο, νιώθω ένα σφίξιμο στο λαιμό και πριν προλάβει να μου ξεφύγει ο πρώτος λυγμός, με συνεφέρνει η μυρωδιά των 1000 φαρμάκων που είχε στη τσάντα της η διπλανή γιαγιά. Και ξαφνικά μια θολούρα κατακλύζει το μυαλό μου. Η θολούρα των γερατιών. Κάνε σύμπαν να πεθάνω στα 40 (ενδεικτικό το νούμερο, no offence to people older than that). Άμα το σκεφτώ έτσι έχω λιγότερο από μια εικοσαετία ζωής... Αλλά όλα τα γεροντάκια εδώ μέσα μου φαίνονται τόσο άρρωστα και καχεκτικά και αδύναμα και καημένα και μόνα... (εκτός από τα ζευγαράκια που και μέχρι στην αίθουσα εξέτασης μπαίνουν μαζί, εεε, όπως την βρίσκει ο καθένας :D). Οι αριθμοί στη μαυριλοοθόνη αλλάζουν και αυτοί με τη διάθεσή μου, που από bright&shinny this morning ended up gloomy&miserable, και συνειδητοποιώ ότι είνα τα δικά μου νούμερα. Πάω στο παραθυράκι, παίρνω τα φάρμακα και έρχομαι σπίτι. Τώρα που θα ήθελα να ξαπλώσω για λίγο, κάποιος αναθεματισμένος στην αναθεματισμένη πολυκατοικία θυμήθηκε να κάνει renovation. Every day there has to be something!!!

What the hell! If I can't sleep, I'll watch (another) Grey's episode.*SIGH*

Δε φταίμε εμείς αν είσαστε ένας ΧΩΡΚΑΤΟΣ

Σήμερα ήμουν παραλία με δύο φίλες, μία εκ των οποίων η φίλη μου η Μελένια. Και με ρωτά γιατί δεν γράφω πλέον στο blog μου, έτσι για να διασκεδάσω φίλους και γνωστούς. Και για ακόμα μια φορά απαντώ ότι από τότε που έγινε εκείνο δεν έχω και πολλούς λόγους για να γράφω στο blog μου. But then I'm like 'Hey, wait! Didn't I break up with him? Yap I DID'. Της υπόσχομαι λοιπόν ότι κάτι θα γράψω σήμερα και ότι έχω μερικές ακόμα ιδέες στα σκαριά.

Πέμπτη απόγευμα. Γυρνώ στο διαμέρισμα μετά από μια εξαντλητικότατη μέρα, ίσα που προλαβαίνω να παρκάρω και να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου για να βγω έξω όταν βλέπω... μια διπλοκαμπινιά να έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την άλλη άκρη του δρόμου για να παρκάρει ακριβώς μέσα στον κώλο (perdon my french) όχι τον δικό μου αλλά του αυτοκινήτου μου, καθ' όλη τη διάρκεια της ΄πράξης ο οδηγός να ανεμίζει ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΑ τα χέρια του έξω από το παράθυρο. Η πρώτη μου σκέψη 'What the FUCK'? Και ακολουθεί ένας διάλογος που σε πολλαπλά παράλληλα σύμπαντα θα είχε διαφορετικές φράσεις αλλά την ίδια κατάληξη. Μ όπου Μάρλεν (δηλαδή εγώ), ΑΓ (αγράμματος γύφτουλας, βλέπε ο οδηγός της διπλοκαμπινιάς).


ΑΓ: Τάραξε το αυτοκίνητο σουυυυ!

Μ: (Χαντακωμένη για ένα λεπτό, σκεφτόμενη τον κάθε μαφιόζο σε οποιαδήποτε ταινία φάση The Godfather- Are you talkiing to ME?). Αλλά το μόνο που καταφέρνω να ψελλίσω είναι: Γιατί?

ΑΓ: Για να το βάλω εγώ. Εν ο τόπος μου τζείνος ακούεις?

Μ: Κύριε, εγώ μένω σε εκείνη την πολυκατοικία (και δείχνω την πολυκατοικία μου πίσω από το πάρκιν).

ΑΓ: Η δική σας η πολυκατοικία παρκάρει αλλού.

Ααα, εδώ μόλις θυμήθηκα ότι, όπως και στις αρχαίες τραγωδίες, πάντα υπάρχει ο χορός για να κάνει ακόμα πιο έντονο το δραματικό στοιχείο. Σε αυτή την περίπτωση ήταν οι υπόλοιποι μαστόροι που ήταν στο αυτοκίνητο.

Χ (χορός): Άφηστην μάστρε την μιτσιά...

Μ: Αφού παίρνω θάρρος από την υπεράσπιση του φτωχολαού απαντώ: Αφού ξέρω τρία τουλάχιστον άτομα από την πολυκατοικία μου που παρκάρουν εδώ. Πώς γίνεται? (Και δείχνω τα τρία αντίστοιχα αυτοκίνητα).

ΑΓ: Εν με κόφτει, αν το ταράξεις τωρά και να μη σε ξαναδώ να παρκάρεια δαχαμέ!

Μ: Είσαστε αγενέστατος! Ίντα φωνάζεις (σαμπώς τζαι γ*μούν σε!)?

ΑΓ: Εν τζαι φωνάζω, ΜιλούμεΝΤΕ τωρά.

Μ: Συγνώμη, αν μιλάς έτσι της γυναίκας σου και της οικογένειάς σου, δικό σου πρόβλημα (INYOURFACE MOTHERFUCKER!).

Ξεπαρκάρω το αυτοκίνητο και παρκάρω πάρακατω. Μια από αυτές τις μέρες θα επισκεπτώ τον κοινοτάρχη, and I'll be back, with the blueprints. See who's allowed to park.

And in case you are reading this, which I SERIOUSLY doubt it, take this as it trully is, not a warning, but a THREAT!

Ήταν μια μέρα που "εσκουλλήσαν με οι δαιμόνοι" (copyright: Μελένια).

People SUCK!

Some people are alive only because it's illegal to kill them!

When will I ever learn??? People DON'T change. Οι εποχές αλλάζουν, οι τάσεις στη μόδα αλλάζουν, οι χρωματικοί τόνοι στα ρούχα όταν δε τα βάλεις στην κατάλληλη θερμοκρασία αλλάζουν αλλά οι άνθρωποι ΠΟΤΕ! Να το χτυπήσω και αυτό tattoo on my body in case I forget again? Πριν το καταλάβω θα γίνω Guy Pierce in Memento.

This week's lie: Κάποιες φορές πρέπει να χάσεις αυτό που αγαπάς για να το εκτιμήσεις πραγματικά... Me says: Yeahhhhh, right!

The LOBBY

The Waiting Place…for people just waiting.

Waiting for a train to go or a bus to come, or a plane to go or the mail to come, or the rain to go or the phone to ring, or the snow to snow or waiting around for a Yes or No or waiting for their hair to grow. Everyone is just waiting.

Waiting for the fish to bite or waiting for wind to fly a kite or waiting around for Friday night or waiting, perhaps, for their Uncle Jake or a pot to boil, or a Better Break or a string of pearls, or a pair of pants or a wig with curls, or Another Chance. Everyone is just waiting.

No! That’s not for you!
Somehow you’ll escape all that waiting and staying. You’ll find the bright places where Boom Bands are playing. With banner flip-flapping, once more you’ll ride high! Ready for anything under the sky. Ready because you’re that kind of a guy!

Oh, the places you’ll go! There is fun to be done! There are points to be scored. There are games to be won. And the magical things you can do with that ball will make you the winning-est winner of all. Fame! You’ll be famous as famous can be, with the whole wide world watching you win on TV.

Except when they don’t. Because, sometimes, they won’t.

I’m afraid that some times you’ll play lonely games too. Games you can’t win ‘cause you’ll play against you.

All Alone!
Whether you like it or not, Alone will be something you’ll be quite a lot.

And when you’re alone, there’s a very good chance you’ll meet things that scare you right out of your pants. There are some, down the road between hither and yon, that can scare you so much you won’t want to go on.

Dr. Seuss


Waiting... A word that lot of people have told me lately. I guess we all do it. Actually, I am starting to doubt if anyone has ever stopped doing it...

Έκθεση: 25η Μαρτίου

Πρωί. Οι ηλιακτίδες του θεού Φοίβου μπαίνουν από τις χαραμάδες του γαλάζιου πατζουριού. Τα πουλιά κελαηδούν, το θρόισμα των φύλλων εξασθενημένο στο βάθος και οι καμπάνες της απέναντι εκκλησίας εξεκουφάναν μας πάλι. Στον ύπνο μου θυμάμαι να μουρμουρώ κάτι like: Amor, εκολλήσαν οι καμπάνες και χτυπούν συνέχειααα. ΟΥΦΟΥ! Hostia aa!
Ο Κ.Γ. άλλες κουβέντες.
-Πρέπει να σηκωθούμε τωρά για να προλάβουμε καμιά ταβέρνα.
Ππππεεεεε!

Σηκωνόμαστε. Shower (and YES, I luv it that I don't have to wake up an hour before to open the heater. SUN SUN SUN).

Κ.Γ. - Νομίζεις θα είσαι έτοιμη σε 15 λεπτά?
Εγώ: - Όχι.
Κ.Γ. - Α, ok.

Ξεκινούμε με ένα δίλημμα. Ζύγι ή Πάφος? Και αφού ζυγίζουμε τα υπέρ και τα κατά ξεκινούμε για Πάφο (Στο Ζύγι θα γινόταν της *&%^#@(* τέτοια μέρα, άσε που όλη η Λεμεσός και η Λευκωσία θα ήταν ανεβασμένη/κατεβασμένη ανάλογα τζειπάνω).

Αφού παίρνω ένα σωρό τηλέφωνα για να μου συστήσει ένα decent place to eat someone, και μετά από ένα σωρό αναπάντητες και επιστρεφόμενες κλήσεις, παραμένουμε στον παράγοντα 0. Οι φίλες μου Παφίτισσες slush Λευκωσιάτισσες SUNK at directions. Άσε που δεν πήγαμε από το παραλιακό highway και έχασα την Πέτρα του Ρωμιού και δε μπορέσαμε να σταματήσουμε στις απομακρυσμένες παρακμιακές ψαροταβέρνες με ψαρομεζέδες όπως ήταν το αρχικό plan. Btw, WHAT THE HELL WITH US? Ούτε απαγορευμένοι παντρεμένοι όχι αναμεταξύ μας να είμασταν! Πάντα στα κρυφά, όπως το τραγούδι του Χατζηγιάννη.

Ξαφνικά, στο ράδιο παίζει το I got a feeling by Black Eyed Peas. Η επόμενη αντίδραση αναμενόμενη. Ο Κοινός Γνωστός να θκιαολίζεται σα το λιμενεργάτη, εγώ να προσπαθώ να τον ηρεμήσω. Το παράδοξο είναι ότι ο Κ.Γ. δεν είναι προληπτικός, ούτε καν μπορεί να αποδεκτεί φάσεις που δεν εφάπτονται στη σφαίρα του πραγματικού-χειροπιαστού, therefore according to him things such as vampires, werewolves, witches and aliens are FICTION whilst I am 'What?! It could happen. It COULD!'. Γι' αυτό και η αβάσιμη του προκατάληψη ότι όταν ακούσει το συγκεκριμένο τραγούδι κάτι ακατονόμαστο θα συμβεί, like the sky is fallin or the end of the world is here είναι τόσο frustrating, and the song is AWESOME! Ούτε καν να αλλάξουμε σταθμό δε γίνεται, γιατί μιας και το ακούσαμε το τραγούδι, το ακούσαμε, that´s it.

Anw, τι να πρωτοπώ για την Πάφο. Πού να πάμε καταρχάς? Στον/στην Χλώρακα (unspecified sex), στη Λέμπα, στη Πέγεια? Λιμάνι θα ήταν όλοι οι giris (=turistas), τελικά παίρνω την ομάδα πάνω μου και πάμε από τον παλιό δρόμο-κατά εμέ-για Λεμεσό, ώσπου ξαφνικά καταλήγουμε σε μια ταβέρνα που ήταν η μοναδική της περιοχής και μάλιστα ήταν και τόπος εκδρομής στο Γυμνάσιο. Aayyy, it smells like memories, and sea breeze! Ααα, να σημειωθεί ότι σε ένα στενοσόκακο παρολίγο να είχαμε μια μετωπική σύγκρουση με μια μανιακή που οδηγούσε 100Km σε ΣΤΕΝΟΣΟΚΑΚΟ. Ευτυχώς ίσα που άγγιξε τον πισινό προφυλακτήρα (ξέρω ότι δεν είναι έτσι αλλά hello? I'm not a mechanic). Παραπάνω ευτύχημα ήταν ότι ήταν από παλιά λιγάκι γδαρμένος και ο Κ.Γ. δεν τον αντικατάστησε. Η δήλωσή του περί αυτού είναι ότι θα τον αντικαταστήσει όταν -quoted by him- κάτσουν του την που πίσω.

Anw 2, μετά α΄πό αγώνα δρόμου στο πάρκιν μεταξύ εμάς, 2 άλλων ζευγαριών και μιας οικογένειας, καταφτάνουμε πρώτοι και μας δίνουν ένα τραπέζι. Εγώ ήθελα το δίπλα αλλά ήταν ρεσερβέ. Δεν προλαβαίνουμε να κάτσουμε, βλέπω τον καθηγητή τεχνολογίας στο λύκειο. Ok, no pasa nada. Μετά, βλέπω τους συμμαθητές μου από το Λύκειο, μετά βλέπω συμφοιτήτριες μου από το Uni. Μετά, στο δίπλα τραπέζι το ρεσερβέ που ήθελα, έρχεται και κάθονται οι μισοί Παφίτες συγγενείς. Νομίζω δεν με αναγνώρισαν. Cos if they have done that, είπα στον Κ.Γ. ότι την επόμενη μέρα έπρεπε να έρθει στη μάμμα μου με ένα κουτί προφιτερόλ. Το μόνο που αρκεί να πω ήταν ότι ο Κ.Γ., καθόλη την παραμονή στην ταβέρνα του Twilight ZONE με φώναζε Μαρουλλού, and it was fine by me!

Τελικά, αυτό που λένε για το φαινόμενο fulfilling prophecies...

Nightmare στο Ολοήμερο

Πρώτη μέρα στο Ολοήμερο. Τι χαρά! Ανυπομονούσα για αυτή τη μέρα εδώ και κάτι βδομάδες. Η ανυπομονεσία χτύπησε κόκκινο ταβάνι όταν με κάλεσαν την προηγούμενη βδομάδα, μετά από μέρες μοιρολογιού με τις δασκαλοπαρέες ότι θα μείνουμε άνεργες και θα τρώμε τα λεφτά των γονιών μας σαν ρέμπελες 23άρες.

Πηγαίνω λοιπόν στο συγκεκριμένο σχολείο, που έτσι για χάρη της συζήτησης λέω να το ονομάσω "Criminal School". Before that I must say that I was darned excited cos the head teacher assigned me the second grade, and second graders are THE BEST! Δεν είναι ούτε πρώτη τάξη για να κλαίνε κάθε λίγο και να παθαίνουν αναλαμπές ότι θέλουν τη μάνα τους, ούτε μεγάλοι είναι για να τους βιδώσει από τις ορμόνες και να μη ξέρουν τι κάνουν. Άσε που I thought second graders would be easy to handle. Atleast that what I thought. Alas!!!!!

Πάω στο σχολείο νωρίς να προετοιμαστώ και να βγάλω και κάτι φωτοτυπίες. Βλέπω κάτι αγρίμια με σχολικές στολές να τρέχουν πάνω κάτω και από πίσω τους τη διευθύντρια να φωνάζει κάτι για να συγυρίσουν τα τραπέζια τους και να πετάξουν τα σκουπίδια που άφησαν στην τραπεζαρία. Ευτυχώς που δεν έχω πρώτη μέρα συσσίτιο, σκέφτομαι και προσπαθώ really hard to see the children's faces intead the pointy horns on their forehead.

Χτυπά το κουδούνι. Μπαίνω στην τάξη. Δε ξέρω τι γίνεται. Σηκώνονται από τις θέσεις τους και αρχίζουν να μιλούν όλοι μαζί. Σύντομα διαπιστώνω ότι δεν υπακούν σε οδηγίες. Δε ξέρουν τι σημαίνει σηκώνω το χέρι μου για να πάρω άδεια να μιλήσω. Κατάλαβα. Και πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλες οι επόμενες μέρες αυτού του χρόνου στο ολοήμερο. SIGH! If I count out public holidays and staff, there aren't too many days left with the children of the corn...

Σε περίπτωση που δε δώσω σημεία ζωής σε λίγες μέρες, υπάρχουν 2 ενδεχόμενα:
1) I'm in the morgue.
2) I had a nervous break down and I have resorted either to a tropical island like Carribean or I became a usual suspect in a mental clinic. Either case, there is no escape from nervous melt-down.

Next graveyard shift is tomorow. Is there enough time to get a life insurance? SIGH

Lord of the Flies

Σηκώνομαι γύρω στις 1 pm (yah, we know, I'm a creature of the night), όπως πάντα ταραμένη, zombiaσμένη και πάω στην κουζίνα για flakes. Since i'm in the kitchen, why don't I wash a plate (or two)? Πάω να ανοίξω το καλάθι αχρήστων και τι βλέπω? OMG! The most horrific unbelievable ewwwwww sight in the history of someone's being in a kitchen EVER! The bin was filled full with... DEAD FLIES! Hostia putaaaaa! I think that the damned maintenance guy-to-do-all-chores-around-without-knowing-how hates me... What other explanation? Όποτε πρέπει να επιδιορθώσει κάτι μες το δωμάτιο μου (να σημειωθεί ότι το μπάνιο είναι ακόμα σπασμένο - ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΣΑ) επιλέγει τις πιο ακατάλληλες ώρες- είτε θα είμαι με τον Κοινό Γνωστό να κάνω ακατάλληλα πράματα είτε θα είμαι στην Χώρα των Ονείρων (and I usually sleep with the underwear or ...not)!

Όταν είδα τη γενοκτονία των μυγών είχε να πάθω έμφραγμα. Τώρα πρέπει να σκεφτώ τρόπο να εκδικηθώ, όχι ασφαλώς για τις μύγες (ακόμα και αν εκλείψουν (ιshιαλα) I couldn´t care less), but cos nobody gets away with something like that. PAYBACK TIME!

And what the F?As I was listening to Last.fm, it suddenly stopped. Λόγω της υπερβολικής καμένης ποσότητας φαιάς ουσίας εξαιτίας του dis(H), it took me a long to motice. When I did, I also notice a small message saying something like 'Are you still there? We stopped the station in ncase you wandered off or had a phonecall'... I think extra-terrestrial intelligence tries to establish contact... The truth is out there!

P.S. I already know what nightmare I will have tonight. Zombie flies corpses flying around... Και αρχηγός να είναι εκείνος ο τρελός επιστήμονας του Shreder που στο τέλος an experiment that went (really) wrong turn him into a yakkiki fly...

Marxists at the IoE

Πριν πολύ καιρό και μετά από προτροπή της πολυαγαπημένης φίλης μου Τόντας, αποφάσισα να συμπληρώσω μια αίτηση για δουλειά στο μπαρ του πανεπιστημίου. Τελείωσε και το baby sitting, θα πάω Paris σε λίγες βδομάδες (τούτο μας εμάρανε), θέλω να κάνω καινούργιο tattoo (cuz, don't freak out! I'm still thinking it, thought level here!)... Με παίρνουν τηλέφωνο την προηγούμενη βδομάδα και μου κανονίζουν interview. I show up at the office and the interview was with a lady with a hair cup.What the hell? Σκέφτομαι. Ρωτώ λοιπόν τα καθήκοντα μου ως waitress-bar woman και αυτή μου απαντά ότι η δουλειά είναι related with kitchen duties. I regreted the same minute I said yes! Μα ήντα ρεζίλι! Να μη ξέρω να λέω ΟΧΙ. ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ! Ένηγουέηζ, when I ask if there's something specific I need to know she says: 'Don't worry, you'll be fine'. Ναιι, καλά!Anwz, what the heck! It's only for 3 days.

Πάω τη Παρασκευή στη δουλειά. Όλοι μέσα στον πανικό. Να μη μου εξηγά ένα άτομο what the f*** I had to do! Τελικά, αποφασίζω να μαζεύω πιάτα και μαχαιροπήρουνα και να τα πηγαίνω ένα περίπατο μέχρι την κουζίνα. Άσε που το uni ήταν γεμάτο, i guess that's why they needed to hire some new people. Μετά, δε ξέρω πως, αλλά έχω την εντύπωση ότι την παρασκευή ήταν ίσως μέρα εναντίον του καπιταλισμού, του globalisation perhaps? Δεν υπάρχει άλλη πιθανή εξήγηση για το γεγονός ότι υπήρχαν κάτι τύποι με head bands and afro hair ρούχα τύπου Black Panthers, άλλοι με τα κατακόκκινα μπλουζάκια 'Marx 4ever' και από πάνω άκουγα κάτι () like: 'We must act now that the seeds of doubt are...', or 'Chavi va a traer la luz a Venezuela' (Ναι, σιγά!). ΈΕ, είχαμε και ένα παράρτημα που πωλούσαν βιβλία για το Marx και ένα σωρό παρακμιακά τυπάκια με ράστα και τον τραπεζικό λογαριασμό του μπαμπά έτοιμο να τους γλιτώσει κάθε φορά από μπελάδες να γυρίζουν από εδώ και από εκεί και να μου το παίζουν νεοεπαναστάτες Che. Και όχι πως έχω κάτι με τον άνθρωπο, αλλά η εξουσία διαφθείρει τους πάντες, ακόμα και αυτούς που ξεκίνησαν έχοντας καλές προθέσεις. Πραγματικά όμως. Νεολαία γεμάτη επαναστάτες χωρίς αιτία. Ο James τουλάχιστον ήταν πραγματικά κουλάτος. Dunno why, but I have always preffered guys like him, the cool breeze of tranquility, άτομο που δε λέει πολλά πολλά. Γιατί όλοι αυτοί (που μετά κατάλαβα ότι θα είχαν κανά συνέδριο, για να έρθουν Γάλλοι, Ιταλοί, Βενεζουαλανοί...) μόνο ΛΟΓΙΑ!

Δε γίνεται να θέλεις να φέρεις μια αλλαγή των υπάρχουσων καταστάσεων, να κηρύττεις πόλεμο εναντίον της ανισότητας και τις αδικίας και της άνισης κατανομής του παγκόσμιου πλούτου και όταν έρχεται η ώρα της κατανάλωσης να τρουλλώνεις το πιάτο και να παίρνεις 10 πλαστικά πηρούνια, 20 πλαστικά μαχαίρια και 30 χαρτοπετσέτες! ΟΧΙ, δε γίνεται. Και δε λέω. Και εγώ τρουλλώνω το πιάτο μου σε κάθε συμπόσιο, οικογειακό και μη, αλλά εγώ φροντίζω να βάλω όσα θα φάω. Όχι να βλεπω τα ντοκυμαντέρ με τα παιδιά της Αφρικής που δεν έχουν ένα κομμάτι ψωμί να φάνε και εσύ να πετάς στα σκουπίδια (ή στο πάτωμα ανάλογα με το χωρκατιθκίο σου) ένα πιάτο ολόκληρο φαϊ. Κοινωνία του υπερ-καταναλωτισμού! Τώρα κάποιοι θα πουν ότι δε θα στείλουμε και αεροπορικώς το φαγητό στα παιδιά που πεινούν, αλλά αναφέρομαι στη φιλοσοφία του να μη παίρνεις περισσότερα από όσα χρειάζεσαι. Τι στο bloody hell θα κάνεις 30 χαρτοπετσέτες και τόσα πλαστικά μαχαιροπήρουνα ρε mother f***er?! Και συν τοις άλλοις, έστω και αν είναι αχρησιμοποίητα όλα αυτά, δε μπορείς να τα βάλεις πίσω, ειδικά με τόσες ασθένειες που κυκλοφορούν αμόλυτες και ξικαπίστρωτες.

Και μετά να ακούω τους υποκριτές να μιλάνε για 'the most globalised country is ...' και bla bla bla και να είμαστε σε ένα κύκλο deja-vu all the time and I'm in the middle of everything and I wanna scream so LOUD! Ofcourse δεν έκανα τέτοιο πράγμα. Ίσως τελικά εγώ να είμαι η εφυσηχασμένη μεσοαστή. Αλλά ας προσέχει ο καθένας τον εαυτό του. Έχω χάσει πλέον τον ονειροπολισμό μου νομίζω, αλλά ακόμα πιστεύω ότι η πιο μικρή αλλαγή που ξεκινά από το άτομο του καθενός μπορεί να συδράμει στην πιο ευρεία αλλαγή. Δε ξέρω ασφαλώς αν όντως συζητήθηκε κάτι επί της ουσίας στο λεγάμενο συνέδριο αλλά αυτό που πρόσεξα ήταν παντού ψευδο-ιντελλεκτουάλ με μια στοίβα βιβλία κάτω από τον ώμο που να στέκονται και να συνομιλούν τάχα με τον συνδιαλεκτή τους, αλλά στην πραγματικότητα ο καθένας έλεγε τα δικά του!

Και στο τέλος της κάθε μέρας γαι τις 3-4 μέρες που έμειναν τα έκαναν όλα λίμπα. Στο τέλος της βάρδιας μου έπρεπε να ανεβαίνω στην ταράτσα μονάχη (γιατί οι αχάπαροι συνεργάτες μου ούτε που σκέφτηκαν ότι το αίθριο μάλλον και αυτό θα χρειάζεται ένα χεράκι καθάρισμα), με δυο τεράστια μαυροσάκουλα και να κατεβαίνω κάτω μετά από 1000 ώρα φορτωμένοι σκουπίδια. Ένα έχω να πω: Most of you people are PIGS! Ελάχιστοι ήταν οι απλοί άνθρωποι αφοσιωμένοι στο σκοπό τους και ευγενικοί με τους άλλους. Σε αυτούς τους ανθρώπους, τα συγχαρητήρια μου. Στους άλλους, ντροπή! Αν δεν τους ένοιαζε τόσο η καλοπέραση και οι συναθροίσεις με τα joints and booze, θα γράφονταν εθελοντές κάπου, θα πήγαιναν να προσφέρουν τη βοήθεια τους στους συνανθρώπους τους που πραγματικά τους χρειάζονται και δε θα την έβγαζαν όλη μέρα wasted in the parks listening to music and talking about what Marx did and what kind of world we have today.

Υποκριτές! Και μετά να έχει το θράσος το παρακμιακό αναρχικό να έρχεται και να με προσκαλεί to the park to that speech, bla bla bla. Hello γιε μου?! Can't you see I'm working here! For f***s sake! Άτε ρε χαμένο, τράβα να βοηθήσεις το συμπολίτη σου με visual impairment που παγιδεύτηκε μέσα στα τραπέζια και δε μπορεί να βγει από εκεί. Απίστευτο πάντως. Είχε έναν κύριο με προβλήματα όρασης, με το τεράστιο μπαστούνι του, μπλέχτηκε μέσα στα τραπέζια, γύρω του ένα σωρό παρέες και ήταν τόσο χαμένοι στο μικρόκοσμο τους που δεν τον πρόσεξε κανένας. Οδηγώ τον κύριο στο διάδρομο και από πάνω να μου φωνάζει η αγάμητη supervisor why I left my (sooo significant) post.

Οι συνεργάτες μου... Τι να πρωτοπεί κανείς. Ένας εξηντάρης κύριος που μένει στις εστίες μου (που αντί να γυρίζει να βλέπει κυρίες της ηλικίας του ξερογλίφεται πάνω από τις πιτσιρίκες. I'm 23 SIR, 23! What is it that you don't understand? You get a 2 and a 3 and you put them together!) και βαριέται να ταράξει (και ακόμα περισσότερο να μιλήσει) και ένας άλλος μικρός (συνομίλικος μου εννοώ) που κάθε πέντε λεπτά με ρωτούσε τι έπρεπε να κάνει. Φατσάρω κανενού για manager?! Δε ξέρω την τύφλα μου μέσα! Έεε, αναγκαστικά σε κάποια φάση το έπαιξα δικτατορικά το θέμα και βάζω σε όλους καθήκοντα. Βαλθήκαν όλοι τους να με τρελλάνουν. Μου τελείωσαν και τα χάπια της γιατρού (βλ. προηγούμενο ποστ) και είμαι μέσα στα νεύρα. Την τύχη μου μέσα!

Ίσως να νομίσατε ότι ο εφιάλτης τελείωσε εδώ. Και εγώ έτσι νόμισα. Αλλά αυταπατώμαστε όλοι απάτην οικτράν. Γιατί την Κυριακή, όταν ρώτησα την cafeteria lady αν τελείωσα τη δουλειά (για πάντα) μου απαντά ένα ξερό ναι. Πάω λοιπόν σπίτι. Ορμώ σαν ελέφαντας μέσα στο κατακαλόκαιρο μέσα σε μια λίμνη, όκει, εγώ όρμησα στο ψυγείο και εκεί που είμαι μπουκωμένη το φαϊ χτυπά το κινητό μου. Η κυρία της καφετερίας με πήρε να με παρακαλέσει σας παρακαλώ να πάω να την καλύψω και την επόμενη μέρα. Που είναι εκείνο το ΟΧΙ (του Μεταξά) όταν το χρειάζεσαι?! Ξανά, τρία γράμματα Ο Χ Ι!

Και πάω τα χαράματα της Δευτέρας (8 δηλαδή, αλλά για μια νυχτόβια όπως εμένα...). Φτάνω πάλι στην ώρα μου, λέω στην υπεύθυνη ποια είμαι και τι κάνω εκεί. Ανακοίνωση στοιχείων. Στρατιωτίνα αναφέρατε (ή ό,τι λέτε στο στρατό). Άλλη αχάπαρη που δε ξέρει τι της γίνεται, ούτε ποια είμαι, ούτε καν με περίμενε. Eee what the hell?! Ξέρεις να χειρίζεσαι ταμείο? Όχι. (Να το πρώτο μου όχι, I'm so proud). Ξέρεις να τηγανίζεις? Όχι (Yes!) Ξέρεις να σερβίρεις? Όχι (Και στο πρώτο λάλημα του πετεινού θα με αρνηθείς τρεις φορές... Wait. That's from another story). Ακόμα μια ατελείωτη δύσκολη μέρα με περιμένει, σκέφτομαι. Και πάω στην κουζίνα. Λαντζέρισσα με το δικό μου hair cup κιόλας. Πλένω πιάτα, βάζω κατσαρολικά στη μηχανή του ατμού, κόβω λαχανικά, σκουπίζω πατώματα, σφουγγαρίζω, φέρνω αγαθά με το τρόλεϋ από τις αποθήκες, φορτώνομαι ωσάν τον γάρο (έμαθα και τους μυστικούς κωδικούς). Μάλλον κάπως έτσι ένιωθαν και οι αρχαίοι ημών μετανάστες που πήγαιναν λαντζέριδες στο αμέρικα. Τουλάχιστον έμαθα να εκτιμώ την αξία των χρημάτων. Και είδα και το γυφτιό και την υποκρισία ορισμένων ανθρώπων.

Νιώθω...

την καρδιά μου σαν ενα σκοτεινιασμένο δωμάτιο, γεμάτο υγρασία και μούχλα, αραχνοϋφαντα πέπλα της αιωνιότητας παντού, ανατριχιαστικοί θόρυβοι να σέρνονται στα πατώματα, σκιές να κρύβονται στους τοίχους, απόηχοι σβησμένων αναμνήσεων να αντηχούν σαν μελωδία από αλυσίδες και εγώ κέρινο ομοίωμα με τις ψευδαισθήσεις μιας ζωής που ποτέ δε θα μπορούσε να ήταν αληθινή.

Μια διευκρίνηση..

Όταν έγραφα για την τελευταία μου έξοδο, την προηγούμενη νύχτα, θέλω να κάνω μια διευκρίνηση που δεν ήξερα ότι ακούστηκε έτσι όπως το έγραψα. Η απογοήτευση μου για το μπαρ που έκλεισε νωρίς, περιοριζόταν στο no longer drinks available και κατά ουδένα λόγο δεν αναφερόμουν στην μηδαμινή γνωριμία που είχα με τον κάθε τυχάρπαστο νερόβραστο εγγλέζο.

Από ότι φαίνεται, πολλές φορές δεν εκπέμπω στα ίδια μήκη κύμματος με τον υπόλοιπο κόσμο και λέω ή κάνω πράγματα που δε μπορώ να καταλάβω πως θα τα αντιληφθεί ο άλλος. Και μάλλον από αυτό πηγάζουν οι πλείστοι καυγάδες μου με τον Κοινό Γνωστό.

Survival Guide for Valentine's Day!

Σήμερα αποφάσισα να φλυαρήσω για ίσως την πιο άσκοπη μέρα του χρόνου. Μια μέρα που έχει κατασκευαστεί και εγκαθιδρυθεί από πολυκαταστήματα, τον καπιταλισμό και στην οποία δίνουν μια ψευδή υπόσταση οι κάρτες της Hallmark. Νομίζω δεν υπάρχει πιο αχρείαστη, κάλπικη, υποκριτική μέρα.

Η μοναδική αξία που έχει αυτή η μέρα για μένα είναι ότι είναι τα γενέθλια της Nash μου (Nash, be my eternal Valentine ;p). Έχω πάρα πολύ όμορφες αναμνήσεις των γενεθλίων της φιλενάς μου, στην Γρανάδα και στο αγαπησιάρικο φοιτητικό διαμερισματάκι της στη Λευκωσία. Οι άλλες ευχάριστες αναμνήσεις από τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου ήταν οι εξόδοι με τη Λένη, την Τόντα, την Σώτι, τη Σόφι και την υπόλοιπη κοριτσοπαρέα για φαγητό, ποτό και χορό. Girls, do you remember that time που βγήκαμε someplace, i don't remember where, και είχε ένα γεροντάκι στο μπαρ που αγόρασε σε όλες μας τριαντάφυλλα και αρκουδάκια? Μάνα μου ρε!

Εκτός από αυτό, η όλη άλλη σημασία της μέρα με τις κόκκινες κάρτες, τα σοκολατάκια (δε λέμε ποτέ όχι σε αυτά) και τις κρατήσεις σε εστιατόρια με ειδικά μενού αποκλειστικά για την ημέρα μόνο που δε μου προκαλούν νευρικό κλονισμό! Άσε που είναι μια τόσο επικίνδυνη μέρα με όλους τους ψυχάκηδες αμολυμένους στους δρόμους να αναζητούν θύματα. Απόψε, καθώς επέστρεφα από τη δουλειά, πήρα τηλέφωνο τη Nash μου για να της ευχηθώ Happy Birthday. Ok, άσχετο ότι ήταν ήδη 10 ή ώρα, cos αν ήμασταν Κύπρο θα είχε ήδη κλείσει τα 23. Καθώς λοιπόν μιλώ στο κινητό, βλέπω ένα weird guy έξω από τον σταθμό να με παρατηρεί. Έλεος! Λέω από μέσα μου μήπως αδιαθέτησα ή κάτι και με κοιτάζει τόσο επίμονα? Σε μια φάση με πλησιάζει και με ρωτά.
- Do you happen to know where I can find some lions here?
Εγώ να τον κοιτάζω βυθισμένη μέσα στην απορία, να μη ξέρω αν πρέπει να το βάλω στα πόδια ή να του ταϊσω την μπουκάλα κρασί που κρατάει παραμάσχαλα.
- I really don't have a clue, απαντώ και συνεχίζω τη συνομιλία μου. Μετά σκέφτηκα ότι μια πρέπουσα απάντηση στην ερώτηση του κυρίου θα ήταν 'Into the jungle. Wanna join them?'.

Anw, πιάνω το underground για την εστία του Κοινού Γνωστού. Μέσα στο βαγόνι περιτρυγιρισμένη από πιτσουνοζευγαράκια. Μα ήντα κακό! Η πλειοψηφία πιττωμένοι, να μυρίζουν αλκοόλ από ένα μίλι! Και ήταν μονάχα 10 η ώρα... Άσε που στην ατμόσφαιρα έβοσκαν ένα σωρό σκέψεις του τύπου 'Αγαπά με τωρά τούτος?', 'Ώπα φιλάρα, εννά γαμήσω πόψε', 'Μάνα μου ρε ήντα γλυκός που επλήρωσε τον λογαριασμό, αύριο εννά το πω των κορούδων να σπάσουν', 'Ούφου!Ήνταλως εννά γλιτώσω την γνωριμία με τη μάνα της τωρά?' και άλλα πολλά. Περιττό να σημειώσω ότι οι φερομόνες και η τεστοστερόνη έδιναν και έπαιρναν. Το άλλο το shocking:1000 αστυνομία παντού, περιπόλοι, ασθενοφόρα. Έε, κάποιος πρέπει να έχει το νου του στους psychos που κυκλοφορούν γιορτάρα μέρα!

Πάντως αγαπημένοι μου φίλοι, δε θέλω να φρικάρετε, όσο και να διαπιστώνω μια γενική τάση προς φρίκη τις τελευταίες βδομάδες εξαιτίας της σημερινής μέρας. Don't let it put you down. Παρακάτω επισυνάπτω ορισμένες συμβουλές επιβίωσης της σημερινής ημέρας. Αν και πριν λίγες μέρες διάβασα κάτι πολύ καλό αλλά μετά ήταν αδύνατο να trace back the webpage.

Do not define yourself by your relationship status. Your relationship status is not your identity.

2. If you are single because of a recent loss, allow this to be a day of grieving. Do not pretend that it’s not a hard day. Get support and sympathy.

3. Realize that Valentine’s Day is a commercial holiday. It is not about love and relationships; it is about selling flowers, candy, and diamond jewelry. Think of all the money you are saving.

4. Plan well in advance to do something that will not place you in the path of billing and cooing couples. Even if you usually like dining out alone, do something else on Valentine’s Day.

5. Get together with people who do love you -- friends, family members, the people who already have relationships with you.

6. If you are single and you don’t want to be, start now to think about what is in the way of you creating the relationship you want. Find ways to work on becoming the person your dream partner would fall in love with. Start therapy. Take up yoga. Begin to volunteer. Create art. Make meaning. Act to change the world. It is into the fullest lives that love is most likely to fall.

7. If you are single and you like it, now is the time to affirm your choice. People who never marry or partner have close, loving, emotionally intimate relationships and lives worth living. Do not let a couple-driven culture define your choice as something wrong.
(http://www.chiff.com/a/Valentines-Survival-Guide.htm)

Και γενικά, προτιμήστε να περάσετε τη σημερινή μέρα με τους φίλους σας, κορίτσια χαρίστε τριαντάφυλλα στα girlfriends σας παρά να περιμένετε από κάθε αχάπαρο να σας δωρήσει, ανταλλάξτε κάρτες με την παρέα, πηγαίνετε σε κανά spa με την κοριτσοπαρέα, βρεθείτε για μαραθώνιο με θρίλλερ μετά συνοδείας pop-corn and beer, go out, drink a lot of shots, flirt shamelesly and have FUN!

Friday the 13th!

Άσχετο με την κοινή (ελληνική) πεποί8ηση ότι η πιο κακότυχη μέρα της χρονιάς είναι η σύζευξη Τρίτη και 13, για μένα ισχύει το Παρασκευή και 13. Δηλαδή τόσα χρόνια άδικα είδαμε όλες τις ταινίες Friday the 13th και Michael Mayers (μα δηλαδή να μην πεθαίνει τούτος ο καταραμένος). Απορία: μα ο άλλος ο Jason X εν της ίδιας φάσης?Ααχ, τώρα μου ήρθε μια ακατανίκητη επιθυμία να δω όλες τις ταινίες Friday the 13th... Ουφου! Από που θα τις βρω τωρά? Δεν ξέρω ούτε κανά DVDάδικο εδώ κοντά! Hostia!

Anwz, η κακοτυχία της μέρας ήδη προβλεπόταν από το προηγούμενο βράδυ. Ξεκινώ να π΄΄αω στον Κοινό Γνωστό. Πάω στη στάση και περιμένω το λεωφορείο, το οποίο είναι άφαντο εδ΄ς και αρκετάαα λεπτά. In the meanwhile, αμέτρητες απειροελάχιστου μεγέθους φευγαλέες αθώες απατηλές και fluffy χιονονιφάδες αρχίζουν να πέφτουν από τα σπλάχνα του ουρανού και να χορεύουν τρελλά με το παγωμένο αγέρι της νύχτας. Αφού τα μαλλιά μου σκεπάστηκαν από ένα άσπρο πέπλο, νά που καταφτάνει και το λεωφορείο. Βλέπω έξω και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι οι ποδηλάτες, οι πεζοί, ακόμα και αν ήταν καμιά γιαγούλα πάνω στο αναπηρικό, κινούνται με πιο γρήγορους ρυθμούς από το όχημα. What the hell!, i mumble kinda loud...Fuck the London traffic! Απίστευτο! Χρειάστηκα 25 λεπτά από τη στάση που ανέβηκα για να μεταβούμε τρεις στάσεις πιο κάτω, στην Russel square. Κάπου εκεί με κυριεύουν οι δαιμόνοι μου! Αποφασίζω να κατέβω στον επόμενο κοντινότερο σταθμό του Holborn. Αχ και βαχ!

Κατεβαίνω με το βαλιτσάκι μου και το σακίδιο μου (επαγγελματικές υποχρεώσεις απαιτούν να παραμείνω στην εστία του Κοινού Γνωστού για τις επόμενες 4 ημέρες). Τρέχω τρέχω δε ξέρω και γω που. Να με κουντούν από πίσω, να δαιμονίζομαι ακόμα παραπάνω (νομίζω σε εκείνη τη φάση ήταν απαραίτητος ένας εξορκιστής)και να σκέφτομαι πόσο πολύ μου ταιριάζει η φράση "Τζύλα το αμαξούδι σου πάρακάτω", να χασκογελώ μόνη μου και όλοι να νομίζουν ότι χρήζω ιατρικής παρακολούθησης. Αφού καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι στη λάθος πλατφόρμα και οδεύω προς την σωστή, έρχεται το τρένο, μπαίνω μέσα κουντώντας κουντώντας με και προσπαθώντας να πιαστώ νοητά από τον αέρα για να μη πέσω και παρασύρω και τα 30 άτομα που στέκονταν δίπλα μου.

Μετά από παραπάνω περπάτημα και ανέβασμα σκαλιών με την βαλιτσούδα μου και μετά από μια αλλαγή γραμμής, φτάνω καταταλαίπωρη στο σπίτι του Κοινού Γνωστού.

Αύριο με περιμένει μια μεγάλη μέρα στη δουλειά (όπως άλλωστε όλες οι μέρες της δουλειάς μου). Το λοιπόν, 3 πράγματα ελπίζω να μη πάθω: να μη πάθει κάτι ο μπέμπης, να μη βάλει φόκο στο σπίτι ο μπέμπης και να μη το σκάσουν οι γονείς του σε κανά εξωτικό θέρετρο για την ημέρα του Άγιου Βαλεντίνου και με αφήσουν μόνη μαζί του (it's not good enough that I have a 15 hour shift on Saturday, and Sunday... grrrr!)

P.S. Ααα, τώρα που θυμήθηκα την άλλη κατάρα της ημέρας. Γύρισα όλο το Λονδίνο, πήγα σε όλα τα μαγαζιά Reiss για να βρω ένα συγκεκριμένο φόρεμα (τέλειο , τέλειο ΤΕΛΕΙΟ) που το λιμπίστηκα πριν από τις εκπτώσεις και IT WAS NOWHERE TO BE FOUND! Μα δηλαδή τι απίστευτο ταξίδι δε μπορείτε να φανταστείτε! Από το Covent Garden, Oxford street, Bond Street, Selfridges, Regent street και η τελευταία μου ελπίδα πέθανε στο Kinightsbridge, στο τελευταίο μαγαζί που απέμεινε στο Λονδίνο, κάπου κοντά στο Harrods. Κλαψ κλαψ κλαψ!. Ουφ! Δε βρίσκω καν τη φώτο του στο ίντερνετ για να δείτε πως είναι, ή μάλλον ήταν. Θα αρκεστώ στην ανάμνηση του λοιπόν που θα έχω πάντα στην καρδιά μου.

What the Hell is going on?

OMG! What the hell is going on lately? Διαβάζοντας διάφορα bloggs these couple of days, συνομιλώντας με γνωστούς, παρακολουθώντας αγνώστους στο δρόμο, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η πλειοψηφία του κόσμου διάγει περίοδο 'curse', ή όπως το έθεσε κάποτε η Λένη μου, 'black cloud effect'. Everybody (ok, obviously NOT everybody, just let me make my argument here) seems to feel gloomy, sad, others in a normal way and some others in a more maniocatathliptic kinda 'cry my heart out' situation. Τι να πω και γω, που όλα τα περίμενα μα έγιναν αλλιώς?

Τις τελευταίες ημέρες ξανα-ανακάλυψα το αστείρευτο φλογοβόλο πάθος μου για την μουσική. That's indeed good news Nash! Έτσι λοιπόν θα ήθελα να μοιραστώ ένα τραγούδι που έστω και αν ταιριάζει με το γενικό ruling κλίμα μιζέριας, it's so sweet and fragile and warm like your favorite blanket in the winter. Νομίζω πως οι καλλιτεχνικές ψυχές θα απολαύσουν το βίντεο. It's kinda creepy, but I really like it.

Στην τελική, μάλλον το χειρότερο για έναν άνθρωπο είναι η μοναξιά. Δεν αναφέρομαι στον τύπο μοναξιάς που οι ίδιοι επιλέγουμε, είτε γιατί έχουμε τις μαύρες μας, είτε γαιτί έχουμε γενικά το μαύρο μας το χάλι, ούτε για τις φάσεις που θέλουμε να σκεφτούμε και κλειδωνόμαστε στο δωμάτιό μας. Είναι το είδος της μοναξιάς που απλώνεται σα μουσαμάς στην ψυχή, της προκαλεί ασφυξία, είσαι μόνος σου σε ένα άδειο δωμάτιο χωρίς φως σωρίς ήχο χωρίς τίποτα, το απόλυτο κενό... Ok, ίσως να το φιλοσόφησα λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε.


There's no light in the hall
There's no sound here at all
Emptiness, emptiness, rules
Why'd I wanna come home?

Help me please
I'm in need
Cause being alone scares the life out of me
Help me please
I'm in need
Cause being alone scares the life out of me
Being alone scares the life out of me

Breaking down on the stairs
Hello lonliness, Hello despair
All of this, all of it wrong
You won't ever come home

Las Ultimas Aventuras de la Caperucita Roja!

Για όσους αναρωτιούνται για τον τίτλο, σημαίνει "οι τελευταίες περιπέτειες της Κοκκινοσκουφίτσας" και προέρχεται από τη συζήτηση που είχα μόλις πριν λίγα λεπτά με τη πολυαγαπημένη μου Nash. Λοιπόν, πολλά έχουν συμβεί τις τελευταίες μέρες, στα οποία θα αποπειραθώ να επεκταθώ briefly.

Την Κυριακή είχαμε multicultural X-Mas party at the dorms (τάχαμου τωρά). Υποτίθεται όλοι έπρεπε να μαγειρέψουμε κάτι και να πάμε κατά τις 4 στο main hall. Εγώ σιγά που θα ήθελα να κάνω κάτι (καθολου ευχαριστημένη δε με έχουν από τότε που πάτησα το πόδι μου και ακόμα το μπάνιο μου είναι σπασμένο αλλά εγώ πληρώνω!). Λέω λοιπόν, ίσως να κάνω τον περίπατό μου από εκεί, να φάω και κάτι... Μιλώντας όμως με τα κορίτσια του πάνω ορόφου και τους kitchen mates μου, συνειδητοποιώ προς μεγάλη μου δυσαρέσκεια ότι ΟΛΟΙ θα έφτιαχναν κάτι. Damn! That means myself too... Σηκώνομαι λοιπόν την Κυριακή το πρωί (κατά τις 2), ο Κοινός Γνωστός να μένει ακόμα στο κρεβάτι και πάω στην κουζίνα. Τι σινιά με ψητά, κατσαρόλες πάνω στη φωτιά, ψάρια με σάλσες και την Jamaican να κινείται αεράτα πα΄νω κάτω στην κουζίνα και να ανακατεύει με την κουτάλα!
- Gosh Angela! What;s going on here?! Are you preparing to cater a party or what?!
- Nah! I thought I might cook something for the party of the halls. This is nothing.
- ..........

Μετά μου είπε ότι είναι το συνηθισμένο κυριακάτικο γεύμα που κάνουν στην Τζαμάικα κάθε Κυριακή. Λέει ότι αν οι οικογένειες δεν το κάνουν αυτό, σημαίνει ότι είναι πολύ φτωχοί or there's something really wrong. Λέτε να είναι αργά να βρω κάποιον Τζαμάικαν γαμπρό? Ό,τι και να πω, δε μπορώ να περιγράψω το χάρμα οφθαλμών στην κουζίνα και τις θεσπέσιες μυρωδιές που μου τρυπούσαν τη μύτη. Τι να κάνω τώρα εγώ η καημένη? Κολοκούθκια με τα αυγά. Αυτό αποφάσισα την προηγούμενη νύχτα. ΟΥΦΟΥ! Εννα πελλάνω! Η Ελληνίδα έκανε ελληνική σαλάτα και τζατζίκι, οι Ινδο-Αμερικάνοι κάτι συνοδευτικά. Ενώ εγώ... κολοκούθκια με τα αυγά (άσε που έβαλα και μανιτάρια μέσα). Ανάθεμα! Άσε που όλα μου πήγαιναν στραβα, οι πατάτες δεν τηγανίζονταν και έλιωναν, δεν είχα αρκετά μεγάλα κατσαρολικά, έκαψα λίγο και τα κρεμμύδια... Η Angela συνέχιζε να πηγαινοέρχεται σαν ανεράδα στην κουζίνα, όλοι τρέχαμε, είχαμε αργήσει και κανά μισάωρο μέχρι που τους σκουντώ όλους να wrap it up και να πάμε για μάσα. Τότε η Angela βγάζει αλεύρι, να κάνει ζυμάρι, να κάνει τζαμάικαν ψωμί. Φρίκαρα! Μπράβο ρε Άντζελα! Cheers! Αν ήμουν λεσβία θα ήθελα να κατακτήσω την Άντζελα! Ή καλύτερα, γιατί να μην προσκαλέσουμε την κοπελιά για κανά τρίο μαζί με τον Κοινό Γνωστό? Αν και το έχουμε ήδη συζητήσει με τον Κοινό Γνωστό και δεν είναι το στυλ του λέει. I guess this means we have to look further ;P

Πάμε στην αίθουσα. Εγώ με τα φτωχικά κολοκούθκια με τα αυγά και όλοι οι άλλοι με τα μαγευτικά τους εδέσματα. Σούσι, ταμπούλε, φαλάφελ, διάφορα ινδικά και αιγυπτιακά και αραβικά και αφρικάνικα που δε ξέρω τα ονόματα τους. Κάποιες άλλες Κύπριες έφεραν κουπέπια (αλλά μετά που μιλήσαμε μου εξομολογήθηκαν ότι ήταν της γιαγιάς που έφεραν μαζί τους και μπήκαν κατάψυξη). Έφαγα και έσπασα! Το ίδιο και ο Κοινός Γνωστός και όλοι (αν και δεν έβαλα κολοκούθκια με τα αυγά ;Ρ). Μετά ο γάρος ο Κοινός Γνωστός πήγε να ρίξει μια σιέστα, ενώ οι υπόλοιποι μείναμε να παίξουμε πινιάτα (αφού νομίζω δεν έχουμε μεξικάνους στις εστίες... Πώς τους έδοξε?) . Σε κάποια φάση μια μικροσκοπική Ινδή πιάνει το σκουπόξυλο και δίνει στην πινιάτα και έσπασε. Μα η κοπελιά έβγαλε όλα τα απωθημένα της. Είχαν και άλλη πινιάτα. Αυτή τη φορά το σκήπτρο σκουπόξυλο έπεσε στα χέρια του αρχιφύλακα. Πριν χτυπήσει κάποιος την πινιάτα, τον κάνουν γύρω γύρω να αποπροσανατολιστεί και μετά τάχα να κατευθυνθεί πάνω στην καημένη πινιάτα. Σε αυτή την περίπτωση ο αρχιφύλακας όμως με την έκτη του διαίσθηση, γύρισε από την άλλη πλευρά και άρχισε να βαρά τον αέρα με το σκουπόξυλο, όλοι έκαναν πίσω, φωνές, πανικός και μέχρι να του το πιάσει κάποιος πριν γίνει κανά φονικό και διαπιστώσει τι κάνει ο παλαβός είδαμε και πάθαμε. Μετά δίνουν στον καθένα μας από ένα birthday candle. Προς τι? Ρωτώ. Και αρχίζουν να ανάβουν τα κεράκια και να τραγουδούν χριστουγεννιάτικα και για τον Ρούντολφ και για ένα έλκυθρο μέσα στο χιόνι και εγώ να στεκομαι (καθόμουν μάλλον) σαν το αποχαυνωμένο με ένα βλέμμα 'What the HELL?'. Μετά βρήκα την ευκαιρία μου και έκανα το prison break μου για να πάω στο δωμάτιο και να βρίσκω τον Κοινό Γνωστό να κοιμάται ακόμα, να έχει φάει τόσο πολύ που να μη μπορεί να ταράξει (εε, δε το συζητώ γαι σεξ). ANWZ!

Την επόμενη μέρα σηκώνομαι σχετικά πρωί (στις 9) γιατί κανονίσαμε με τα κορίτσια να πάμε Cambridge (oh yeah)! Αφήνω τον Κοινό Γνωστό να κοιμάται σαν την κοιμωμένη καλλονή και ξεκινούμε μες τον πρωινό ψόφο. Μάνα μου ρε! Ένιωθα σαν να πηγαίναμε εκδρομή! Μες το λεωφορείο δεν έσκασα στιγμή (προς τρομερή απογοήτευση των συνεπηβατών μου), έφαγα τις smarties μου, κόλλησα τα μούτρα μου πάνω στο γυαλί για να παρακολουθώ έξω, και έριξα και ένα υπνάκο μέχρι να φτάσουμε.

Cambridge! Κατεβαίνουμε από το πάσο και αναπνεύουμε τον αέρα των λόγιων και του υψηλού πνεύματος! Αααα! Πάμε σε μια κοντινή χριστουγεννιάτικη αγορά, είχε και ένα παγοδρόμιο. Χάζεψα πολλή ώρα τους τολμηρούς που έφαγαν τα μούτρα τους και τον πωπό τους στον πάγο και παρολίγο να με πατήσει και ένα ποδήλατο. Ξεκινούμε να βρούμε τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου (cos ο λόγος που πήγαμε ήταν γιατί η μια κοπέλα ήθελε να δει ένα dissertation, that's why εκόψαμε και πήγαμε τζειπάνω). Ρωτώντας πάει κανείς στην πόλη. Ακόμα παραπάνω αν δεν έχεις μήτε χάρτη. Ρωτούμε ρωτούμε, ένα σωρό βιβλιοθήκες παντού (hello, είμαστε Cambridge?). Βλέπω από μακριά έναν κύριο. Σινιάρω τον ότι μάλλον θα ξέρει.
- Excuse me, sir...
- No thank you!
Και ξεκινά γοργά να φύγει, ενώ εγώ γυρίζω πίσω και του φωνάζω
- We are just looking for the univerity's libraryyyy!
- Ham, I think it's further on this street.

Σιγά που θα τον άφηνα δηλαδή να με προσπεράσει έτσι! Μα τάμπου ενόμισε δηλαδή? Ότι πουλώ τίποτις? Οξά ότι είμαι καμιά επαίτισσα? Εφόρουν και την σακκάρα μου γαμώτο, αλλά όχι την βαρελλάτικη. Φαντάσου να εφόρουν τον μαύρο μου τον σάκκο (αγιάζι και βοριά δε σας φοβάμαι) δηλαδή, θα νόμιζε ότι ήμουν καμιά ρακοσυλλέκτρια.

Μετά από καμιά δεκαριά κόσμο και ένα σοκολατένιο αυγο kinder, φτανουμε στην βιβλιοθήκη! Κτιριο ύψιστης ασφάλειας. Να παρουσιάσεις χαρτί του πανεπιστημίου σου, ταυτότητα, ειδική κάρτα από το πανεπιστήμιο, να συμπληρώσεις μια φόρμα, να περάσεις μια πύλη, να έρθει κάποια με κλειδί να σου ανοίξει, να αφήσεις τα πράγματα σε άλλο δωμάτιο και να περάσεις στο αποστειρωμένο, λευκό, πεντακάθαρο, χλωριομυροφόρο δωμάτιο με τις διπλωματικές. Εγώ και η Άντι δεν είχαμε τίποτα από αυτά τα έγγραφα, έτσι εννοείται ότι ήταν αδύνατο να περάσουμε. αποφασίσαμε λοιπόν να σκοτώσουμε το χρόνο μας looking around. Ευτυχώς είχε ένα excibition room κοντά στα toilet και χαραμιστήκαμε εκεί μέσα. Σε καποια φάση βγαίνουμε στον προθάλαμο της βιβλιοθήκης και κόφκουμε καμιά κουβέντα. Οι βιβλιοθηκάριοι μας κοιτάζουν περίεργα. Χτυπά το κινητό της Antis, απαντά. Χτυπά το δικο μου, απαντώ. Τότε ήταν που μας κάνει νόημα μια αγάμητη βιβλιοθηκάριος ότι πρέπει να βγούμε έξω γιατί δεν επιτρέπεται να μιλούμε. How was I suppose to know that? Ρεζίλι όμως. Σε κάποια φάση επιτέλους βλέπουμε τις υπόλοιπες σε μια διαφορετική πύλη από αυτή που μπήκαν. Έρχονται με άδεια χέρια. Για να φωτοτυπήσουν κάτι έπρεπε να το πουν στους υπευθύνους, να τους το κοπιάρουν εκείνοι και κάθε σελίδα στοίχιζε 16 πέννες! Εεε τζαι πίου! Εγω θα τους έλεγα να περνούσαν κρυφά τη φωτογραφική και να έβγαζαν ό,τι ήθελαν.
- Έρχεται κανένας κόρη?
- Όχι, coast is clear.
(μουσική υπόκρουση το Mission Impossible).Anw, who needs them. Γυρίζουμε λιγάκι στην πόλη, περνούμε από γέφυρες και μεγαλόπρεπα πανεπιστημιακά κτίρια, οι άλλες φοβούνται λιγάκι από την απώλεια του φωτός αλλά εγώ λατρεύω την κάθε εικόνα που βλέπω.
Με τα σάντουιτς του EAT στο χέρι παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Τελικά μικρή μου φάνηκε η πόλη, ίσως να είναι σα τη Γρανάδα. Πάμε να χαραμιστούμε λίγο ξανά στην χριστουγεννιάτικη αγορά, όταν βλέπομε το ρολόι. Έχουμε μονάχα 5 λεπτά! ΑΑΑΑΑΑ! Αρχίζουμε να τρέχουμε σα δαιμονισμένες, εγώ από την ταραχή να μη βλέπω καν τα μικρά φωτάκια των bicicletas, παρολίγον αν με κάτσουν που κάτω, πάλε! Να φτάνουμε στη στάση, μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η λανθασμένη και να τρέχουμε πίσω και μετά να περιμένουμε κανά τέταρο το λεωφορείο γιατί God hates me και σκόπιμα έκανε το λεωφορείο να έχει καθυστέρηση. Αφήσαμε λοιπόν τον κόσμο των scolars and Cambridge behind.

Χτες είπα να μείνω στην βιβλιοθήκη να διαβάσω λιγάκι, μιας και, όσο και να θέλω να το ξεχάσω, παραδίδω 2 εργασίες αρχές ιανουαρίου, και κατά παράδοξο τρόπο μόνο σε βιβλιοθηκισμένο χώρο μπορώ να διαβάσω. Btw στο υπόγειο που με έχουν είναι πάντα σχεδόν νεκρική σιγή, αλλά δε μπορώ να διαβάσω (όπως τώρα ένα πράμα!). Τι να πώ. Οι όγκοι βιβλίων μου μεταφυσούν έναν αέρα διαβάσματος, reflection και critical thought (ναιιιι, καλό). Κατά τις 9μισι λέω να πάω στον Κοινό Γνωστό, να μου μαγειρέψει, έχει και 3 μέρες να τον δω... Επιβιβάζομαι στο συνήθες λεωφορείο με τον αριθμό 168. Φτάνουμε κοντά στον σταθμό του Waterloo. Αλλά πιάνει άλλουσ δρόμους το πάσο, που δεν ξαναπέρασα. Τι γίνεται αναρωτιέμαι? Αρχίζει να επικρατεί μια γενική αναστάτωση στο λεωφορείο. Εγώ να σκέφτομαι ότι ο οδηγός είναι μέλος της Αλ-Κάιντα και θέλει να ρίξει το λεωφορείο σε κανά σταθμό, ή ότι θα μασ πάρουν κάπου, να μας βαλουν σε ένα χειρουργικό τραπέζι και να μας βγάλουν τα όργανα μας ενώ εχουμε τις αισθήσεις μας ακόμα και να τα πουλούν στην μαύρη αγορά (ξέρετε όσα πάει ένας πνεύμονας στις μέρες μας?). Μετά να πιάνω τηλέφωνο τον Κοινό Γνωστό, να του κάνω παραγγελία ότι στην κηδεία μου θέλω να φορούν όλοι άσπρα και ότι αφήνω το κάθε περουσιακό μου στοιχείο στον τάδε (σύμφωνα με την διαθήκη μου). Τότε, αφού περνούμε μέσα από στενοσόκκακα και παραδρόμους και μονοδρόμους (να ήταν Κυπραίος ο λεωφοριατζής), και αρκετές φορές γύρω γύρω όλοι από το london Eye, αναγνωρίζω την στάση μου και πετάγομαι κάτω.

Σήμερα έρχονται οι γονείς του Κοινού Γνωστού... ΟΥΦΟΥ! Εννα πελλάνω! Τάχα πρέπει να τους γνωρίσω και δε ξέρω τι να κάνω, ούτε πως να συμπεριφερθώ, ούτε τι να πω, ούτε καν αν μπορώ να περάσω κανά βράδυ με ον Κοινό Γνωστό, ή θα νομίσει η μάμμα του ότι είμαι καμιά bitch (δεν αντιλέγω, αλλά τα ενδεχόμενα μέλλοντα πεθερικά δεν είναι ανάγκη να το νομίζουν τούτο). Τάχα άμα γνωρίσω τους δικούς του σημαίνει ότι σοβαρεύουν τα πράματα? Αφού ακόμα δεν τα έχουμε... ΟΥΦΟΥ! Εννα πελλάνω λαλώ σας.

Αποκορύφωμα της ημέρας: Πάω στο iceland για το μηνιαίο ψώνισμα. Αγοράζω, αγοράζω, κρέατα, πίτσες, χυμούς, διάφορα. Πάω στο ταμείο. Περνώ την κάρτα μου. Rejected. Να ξαναδοκιμάσουμε, της λέω. Ofcourse. Ξαναδοκιμάζω. Rejected. Never mind, let's try this one, της λέω. I'm sorry, this one doesn't get through either. Rejected! Το απόλυτο ρεζίλι για μένα. Να ξαναπηγαίνω πάνω στην τράπεζα, αφού πριν 20 λεπτά απέσυρα 20 λίρες. Να ξαναγίνονται rejected οι κάρτες. Να δαιμονίζομαι. Να πιάνω τη μάνα μου να της λέω να με πάρει πίσω αμέσως. Να χρεώνομαι και 1,35 από πάνω γαι 8 δευτερόλεπτα ομιλίας. Να μη ξέρω τι γίνεται αφού ακόμα δε μπατίρισα τους λογαριασμούς μου. Τελικά έρχομαι σπίτι, παίρνω τηλέφωνο στο online banking της Τράπεζας Κύπρου και μου λέει ότι γενικά παρουσιάσαν προβλήματα οι κάρτες εκείνη την ώρα. Και ρωτώ, αν αγόραζα παραπάνω πράματα από 25 λίρες? Τι θα γινόταν?
Ένηγουέηζ, τώρα πρέπει να σκεφτώ καμιά καλή δικαιολογία για να αποφύγω την γνωριμία με τους γονείς. Any suggestions are always welcome, σοβαρά πράματα όμως. Ότι έπεσα θύμα απαγωγής εξωγήινων όντων για διεξαγωγή πειραμάτων δε μετρά. Ούτε το ότι με στρατολόγησε μυστικός οργανισμός της κυβέρνησης για αποστολή διάσωσης του πλανήτη.

HAPPINESS ATTACK still continues!

Ίσως και να το χώνεψα. Τουλάχιστον ότι αυτή η κατάσταση ίσως κρατήσει για λίγο, μέχρι να περάσει. Λοιπόν, έχω περάσει πλεόν σε άλλο στάδιο. Εκείνο που να ακούς τραγούδια και να τα συσχετίζεις με το συγκεκριμένο άτομο, στην περίπτωσή μας, στον Κοινό Γνωστό. Αποκορύφωμα του ρεζιλέματος: να βρίσκεις τα video των τραγουδιών στο youtube και... να του τα στέλνεις link. ι να κάνω να μου περάσει? Κανάν αγιασμό? Μπα! Ίσως και με τον αγιασμό να ξεπεταχτεί κανά δαιμόνιο, you never know με την αθεϊα μου. Κανά τσάι μήπως? Και δεν έχω γαμώτο! Δε πειράζει, μετά το γράψιμο αυτής της totally αχρείαστης ανάρτησης, θα πάω στην κουζίνα ολοταχώς να τραμπάρω κανά φακελλάκι από τους kitchen-mates που πήγαν και εξαφανίστηκαν εδώ και μέρες στον Καναδά.

Η απουσία οποιουδήποτε απειροελάχιστου ίχνους λογοτεχνικού γραψίματος που ίσως και να είχα με βασανίζει εδώ και καιρό. Που να έχει κρυφτεί η έμπνευσή μου? Ουφ! Και δεν έχω διάθεση για κρυφτό, έχω και 2 εργασίες να τελειώσω, τουλάχιστον να get on with it, και την Πέμπτη έρχεται ο Michal μου (προφέρεται Μιχάου), ο Πολωνός συγκάτοικός μου από την Barcelona. YUPI! Τουλάχιστον με αυτό θα είμαι χαρούμενη για καιρό. Τον πεθύμησα αφάνταστα, καθώς και όλους μου τους φίλους... Θυμάμαι η τελευταία φορά που τον είδα, ήταν στο αεροδρόμιο, που έμεινε μαζί μου όλη νύχτα να μου κρατά παρέα και έφυγε το πρωί για Μαδρίτη με την Barbara, την φίλη του. Πππεεεε δάκρυα, ποταμοί εκείνο το πρωινό...Αααχ, άτιμες αναμνήσεις... Ακόμα πιο άτιμα συναισθήματα!

Τελοσπάντων, πίσω στην παντελή έλλειψη έμπνευσης μου... Δε μπορώ να γράψω τίποτα! Και το είχα προσέξει εγώ. Όταν κάποιος είναι στα up του, πέφτει σε ένα πνευματικό τέλμα! Αλλά όταν κάποιος είναι τρομερά δυστυχισμένος, αλκοολικός, ερωτικά δεν έχει υπόθεση, με Bipolar disorder, depressive behavior και γενικά βασανισμένη ψυχή, τότε μάλιστα το γράψιμο του και γενικά το πνευματικό του έργο ακμάζει πέρα από κάθε όρια (βλ. Κάφκα, Camus, Oscar Wild, Virginia Wolf, Edgar Allan Poe και τόσοι άλλοι). Βασικά, να κάνουν κάτι οι άνθρωποι πριν προλάβουν να αυτοκτονήσουν. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι η ευτυχία δε συμβαδίζει με τον λογοτεχνικό οίστρο. Και εγώ θέλω να έχω τον οίστρο (αλλά όχι να αυτοκτονήσω κιόλας). Ένηγουεηζ, το πήρα απόφαση, μέχρι να επιστρέψω στα συνηθισμένα μου επίπεδα καταθλιψάρας, δυστυχίας, γκρίνιας, μιζέριας, και αλκοολισμού, η λογοτεχνική Μούσα μου με παράτησε. αδυνατώ λοιπόν να προβώ σε οποιαδήποτε ουσιαστική και εκ βαθέων δημιουργία. ΚΛΑΨ ΚΛΑΨ!

Από πάνω, έχω και το συμβάν με τα τραγούδιααα! GOD SHOW SOME MERCY! Πριν έτυχε να ακούσω το Everything των Lifehouse σε ένα videoclip με Smallville φάση (ο Clark Kent είναι τελειος!). Θα το παραθέσω further on, να τον χαρείτε και εσείς. Το δεύτερο τραγούδι με το οποίο εξουθένωσα το mp3 είναι ένα ισπανικό των αδελφών Estopa, which i totally adore!

Que bonito es el amor,
que bonito es divertirse,
ser un chico sano, un caraja, un despiste.
Que bonita es una flor,
que bonito el arcoiris,
si es que la vida es la hostia y
yo no se porque estoy triste. Tanta pena.

Τι όμορφη είναι η αγάπη
Τι όμορφο είναι να διασκεδάζεις
να είσαι υγιής, φατσούλα, αφηρημένος
Τι όμορφο είναι ένα λουλούδι,
τι όμορφο είναι το ουράνιο τόξο
και αν η ζωή είναι τόσο γαμάτη και
εγώ δε ξέρω γιατί είμαι λυπημένος. Τι κρίμα.

Video 1:




Video 2 (I couldn't find a better one...)


Πάντως δε ξέρω πόσο μακριά θα πάει η βαλίτσα (να σημειωθεί ότι ποτέ μου δε κατάλαβα αυτή την έκφραση). Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει επηρεαστεί η κοσμογονική ισορροπία των πραγμάτων και ίσως ο κόσμος οδηγηθεί σε μια καινούργια τεράστιων διαστάσεων καταστροφή, φάση The Day After Tomorrow και δε θα μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω and it will all be my fault! You have been warned!

HAPPINESS ATTACK!

Τον τελευταίο καιρό νιώθω κάπως περίεργα. Το βράδυ, αν και συνεχίζω να έχω πολύ ενδιαφέροντα όνειρα (ψες ήμουν σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα αλλά πολύ πιο hot γκομενάρα από τον καπετάνιο Aidan tou Moby Dick, μετά ήμουν σε μια ομάδα με υπερήρωες και προσπαθούσαμε να σώσουμε έναν σύντροφο, μετά κατά παράδοξο τρόπο μάζευα σπαρτά σε ένα χωράφι... Anw, τα freaky weird όνειρά μου θα αναλυθούν σε άλλο ποστ), δε ξυπνώ με ένα αδειανό εσωτερικό κενό (πείνα δεν είναι guys, since I always keep a huge cadbury chocolate within reaching distance). Δε μου φακκούν τα πάντα. Περπατώ και σιγοτραγουδώ (όταν δε φορείς headphones, that is weird!). Τις προάλλες πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά με ένα πλατύ χαμόγελο ένα ζευγάρι που αντάλλαζε στοματικά υγρά στις κυλιόμενες σκάλες του Euston station, και αντί να πετάξω καμιά προειδοποίηση για τους κινδύνους της μετάδοσης του σάλιου (btw did you know that το σάλιο ενός σκυλιού είναι πιο καθαρό από αυτό κάποιου ανθρώπου?)στέκομαι σαν την αποχαυνομένη και κοιτώ, μέχρι που η γκόμενα το συνειδητοποίησε και νόμιζε ότι παίρνω μάτι! Κοιτώ τα πιτσιρίκια στο λεωφορείο και αντίς να κρατώ σταυρό και να φωνάζω μακριά-μακριά κακιασμένα!- μετά από την εμπειρία της δουλειάς και την ταινία Pet Semetary- τους μοιράζω τα μπισκότα μου.

what's wrong with me?! Πεθαίνω μήπως? Πόσους μήνες ζωής έχω? Θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στο Θιβέτ, να βρω τη τελευταία (και πρώτη βασικά) γαλήνη της ψυχής ανάμεσα σε πορτοκαλοφόρους μοναχούς και τα γιακ. Η άλλη πιθανή εξήγηση (αν και τρέμω να παραδεκτώ την αληθοπρέπειά της) είναι ότι δε έχω και πολλά ιδιαίτερα πράγματα για να bitching about... Μα γιατί? Γιατί? Τι κάνω λάθος?

Βασικά, όπως το αυτοψυχο-αναλύω, τον τελευταίο καιρό είμαι ok, όσο μπορεί να είναι κάποιο άτομο όπως εμένα. Που πέφτω το βράδυ να κοιμηθώ και με πιάνει το άγχος για την τρύπα του όζοντος, για την έλειψη νερού στις τριτοκοσμικές χώρες, τι θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο του AIGIA FOUXIA, που έπρεπε να διαβάζω αλλά επελλάριζα, που θέλω να αγοράσω ένα παλτό 100 λίρες και τσιγκουνεύομαι, που πρέπει να πάρω μπότες και δε βρίσκω κάτι που να μου αρέσει και που σκέφτομαι ότι πόσο να αναβάλλω να πάω στο ταχυδρομείο για να στείλω τις γέρημες τις ποστ-καρτς μου...

Όπως και να 'χει, είμαι βαθιά σκεφτόμενο άτομο (πώς είπατε?) και το μυαλό μου γυρίζει 1000 ρόδες το δευτερόλεπτο όπως λέει και ο Κοινός Γνωστός. Και αυτό μας φέρνει σε έναν άλλο παράγοντα για την ίσως-ανίατη κατάστασή μου. Λοιπόν, ο Κοινός Γνωστός. Γνωριστήκαμε πριν 1μισι χρόνο περίπου, σε μια άσχηση φάση της ζωής μου και κάτω από τις πιο λάθος συνθήκες (trust me, δε νομίζω να υπάρχουν πιο λάθος) αρχίσαμε να κάνουμε ότι κάνουμε. Και το πιο φοβερό είναι ότι δε μετανιώνω για τίποτα. Και θα το ξαναπώ. Αν είχα την ευκαιρία να ξαναρχίζαμε από την αρχή, θα τα έκανα όλα τα ίδια... Η προκαθορισμένη συμφωνία μας δεν τελείωσε την ημερομηνία που είχαμε ορίσει τη λήξη μας. Και όταν με έπιασαν τα υπαρξιακά μου και πήγα εθελόντρια στην Ισπανία, αυτός πηγαινοερχόταν για να με δει και εγώ με τη σειρά μου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω το Λονδίνο.

Μαλλώνουμε συχνά, πολύ συχνά. Και για τους πιο παλαβο-χαζούς ανυπόστατους λόγους. Πολλές φορές μάλιστα απορώ πως δε μου ρίχνει κανά χαστούκι για να στρώσω (ok, he isn't allowed to do this). Αλλά μου φαίνεται απίστευτο και είναι όντως αξιοπερίεργο που άντεξε μαζί μου τόσο καιρό, just ask my friends about it. Μου αρέσει όταν είμαι down και προσπαθεί να με ευθυμήσει, ακόμα και με τους πιο ηλίθιους τρόπους. Όταν στραβώνω για κάτι και έρχεται να με αγκαλιάσει (έπρεπε να του το μάθω αυτό, αλλά τώρα το κάνει από μόνος του). Μου αρέσει που όταν μαλλώνουμε προσπαθεί να τα fix, έστω και αν αυτό σημαίνει να έρχεται με ένα κουτί μπισκότα Millies και να με περιμένει έξω στη βροχή μέχρι να έρθω να του ανοίξω. Μου αρέσει όταν το βράδυ πριν πάμε για ύπνο (γύρω στις 3:30) πάντα φέρνει ένα πιατάκι γλυκό κεράσι και ένα μπουκάλι νερό πάνω στο κομοδίνο. Μου αρέσει όταν έχω να σηκωθώ στις 5μισι για να πάω δουλειά και αυτός ξυπνά πιο γρήγορα από μένα για να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και το πρόσωπο να ξυπνήσω. Μου αρέσει όταν περπατούμε και το χέρι του γυρεύει να πιάσει το δικό μου. Μου αρέσει όταν ανεβαίνουμε στον πάνω όροφο των διπλών λεωφορείων και πάντα με αφήνει να κάτσω δίπλα στο παράθυρο. Μου αρέσει ο τρόπος που με κοιτά όταν εγώ κάνω πως δε τον βλέπω.

Τελευταία νιώθω πιο ερωτευμένη μαζί του (ΕΛΕΟΣ! Somebody pls shoot me! Τι λέω η καριόλα? Θα αδιαθετήσω πάντως σε λίγες μέρες, εξού και το emotional crisis μου). Χτες είχα μια καταπληκτική μέρα. Ξυπνήσαμε γύρω στις 3 (give me a break, will you? I get up at 5:30 am to go to work). Μαγείρεψα γαλλικές φρυγανιές (έκρουσα τις βασικά αλλά αυτός πάντα τρώει τα φαγητά μου αδιαμαρτύρητα). Ακύρωσε τη μελέτη του γιατί ήξερε ότι ήθελα να πάω μαγαζιά. Περπάτησε μαζί μου σε όσους τόπους ήθελα να πάω. Με πήρε και στο Carnaby street και είδα τους τεράστιους snow-men κρεμασμένους από πάνω μας (έμοιαζαν τόσο με εκείνο το sailor boy στους Ghost Busters, μόλις βγάλω φώτο θα τις αναρτήσω για να πιστέψετε την αληθότητα των λόγων μου). Περπατούσαμε αγκαλιά (yes your Honor, I confess to this horrifying crime) και με περίμενε, έστω και αν κάποτε περπατώ σα μια μικρή χελωνίτσα. Then we went back to his place. Μου μαγείρεψε και μετά είχε άλλες φάσεις, αυστηρές ακατάλληλες για ανήλικους, ύστερα ταινία, ύστερα pause στην ταινία, ύστερα φάσεις, ύστερα συνέχεια της ταινίας και τέλος φάσεις πάλι. Βασικά, αν διάβαζε αυτά που έγραφα ίσως και να ένιωθε ενοχλημένος γαιτί θα έλεγε ότι τον παρουσιάζω ως φλούφλη. What's the big deal? I know he isn't like that, trust me... Γιατί όταν με ρωτά γιατί είμαι μαζί του, εγώ απαντώ ειλικρινέστατα 'Αγάπη μου, για το sex'. Δε νομίζω να μπορούσα να είμαι με κάποιον που να μη μου έδινε ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν. Sorry guys, but I admit that I sometimes have a boyish thinking, and this is one of those times.

Και ύστερα πάω να κοιμηθώ. Και συνειδητοποιώ ότι τελευταία δεν έχω πολλά παράπονα (αν εξαιρέσεις τη μαλακία με τα μαλλιά μου και ότι το shower στο fucking room μου είναι σπασμένο ακόμα). Και αρχίζω να φοβάμαι ότι κάτι θα πάει στραβά και αυτός σχεδόν πάντα να καταλαβαίνει τι σκέφτομαι και να με παίρνει αγκαλιά μέχρι να ξεσπώ σε δάκρυα (να το ξαναπώ, περιμένω την περίοδο μου, ok? Back off) γιατί θυμήθηκα ότι μου λείπει η Βερούσκα μου από την Πορτογαλλία.

P.S. Η συγγραφεύς προειδοποιεί τους αναγνώστες ότι η παρούσα ανάρτηση ενδεχομένως να αφαιρεθεί, μόλις επιστρέψει στα φυσιολογικά της επίπεδα κυνισμού (Pls God, let it be soon!).

Time Management

Αγαπημένοι Νυχτοβάτες,

όπως του λόγου μου. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Και όχι μαλλον από αυπνία, lately είμαι πολύ happy αναφορικά με τον ύπνο μου. Αλλά απλώς απόψε δε μπορώ να κοιμηθώ. Από τη μια γιατί σκέφτομαι ένα σωρό πράγματα τα οποία έπρεπε να είχά ήδη κάνει σήμερα, άλλα που έπρεπε να γίνουν πριν βδομάδες, άλλα που είναι στο εγγύς μέλλον (πολύ εγγύς όμως, όπως ήγγικεν η ώρα ένα πράμα). Άσε που έπρεπε να διαβάζω 2 βιβλία τα οποία μπορείς να δανειστείς μόνο για 1 νύχτα και πρέπει να επιστραφούν αύριο το μεσημέρι. Ουφ τούτος ο Foucault με τις κριτικές του θεωρίες που δεν κατάλαβα ακόμα αν συμβαδίζουν με την traditional history ή με την effective history. Πάνω στον άλλο μου ώμο έχω την Tomlinson with her sociology of special education, να υποστηρίζει (αν δεν έχω παρανόηση) ότι η ανάπτυξη των ασύλων και των ειδικών σχολείων ήταν απόρροια του χριστιανικού πνεύματος της εποχης και συνάδει με τις έννοιες της "φιλανθρωπίας¨ και της "φροντίδας" και είναι και συνδεδεμένη με τον (κοινωνικό) έλεγχο. Εγώ από την άλλη αν με ρωτά κανένας, νομίζω ότι τα άσυλα ιδρύθηκαν μόνο και μόνο για να περιορίσουν τα άτομα που δε σύναδαν με τα κοινώς αποδεκτά κοινωνικά και φυσικά χαρακτηριστικά, και κατά συνέπεια τα προαναφερθέντα ινστιτούτα ούτε από φιλανθρωπία δημιουργήθηκαν, αλλά κατά εμέ από την εξουθενωτική φοβία των ανθρώπων να αποδεκτούν το διαφορετκό και αυτό που απέκλινε από την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου. Για αυτό και τους είχαν σε απομακρυσμένες παραλίες και στα όρη και στα παραρά και όχι εξαιτίας της κάθαρσης του μαρτυρίου τους ούτε για εξαγνισμό της βασανισμένης τους ψυχής όπως είπαν σήμερα σε ένα σεμινάριο. Άσε που το πρωί, 7μισή ακριβώς όπως κοιμόμουν αμέριμνη στην αγκαλιά του Κοινού Γνωστού αρχίζει δαιμονισμένα ένα διαπεραστικό ΝΤΡΙΙΙΙΙΝ ΙΙΙΙΙΙΙΝ! Να χτυπούν οι συναγερμοί για πυρκαγιά, να πετάγομαι πάνω πανικόβλητη, αφού πρώτα καθίσκω μιαν με τον αγκώνα μου στα μούτρα του Κοινού Γνωστού, να του λέω "Συγνώμη ρε αγάπη", να αγχώνομαι ότι θα μουντάρει ο συγκάτοικος στο δωμάτιο για να πάνε κάτω να δώσουν παρουσίες για την άσκηση, να είναι σκοτεινά, να γυρεύει ρούχα και εγώ να ξιτιμάζω γενικά και αόριστα σαν τον λιμενεργάτη.

Μετά, έχω και όλους εσάς τους bloggers που γράφετε ένα σωρό πράγματα, τα οποία θέλω να διαβάσω και άμα λάχει να κάνω απάντηση και κανά post (Leni mou, μόνο σε εσένα έκανα προς το παρόν;P). Στο σημείο αυτό να ομολογήσω κιόλας ότι τα κάνω όλα αυτά ακούγοντας sfera.fm (ρεζίλι, i know, αλλά αυτά κάνει η ξενιτειά, το έριξα στην αυστηρώς ελληνόφωνη μουσική από πέρυσι που ήμουν στο καταραμένο χωριό/μικρόπολη της Μανρέσας. Ααα και τώρα που είπαμε για τη Μανρέσα, θυμήθηκα ότι έχω να μεταφράσω κάτι για τον εθελοντισμό από τα αγγλικά στα ελληνικά, να συμπληρώσω κάτι φόρμες για το πρόγραμμα και να στείλω τα εισιτήρια της επιστροφής στην άκρως μαλακισμένη tutor μου εκεί (και αν νομίζει ότι θα γράψω ένα καλό στην φόρμα αξιολόγησης, να της νέψετε γιατί πάει -και είναι- αλλού).

Οι δυσμενείς λοιπόν αυτοί παράγοντες δε με αφήνουν να κοιμηθώ, αν και το μυαλό μου ήδη χαιδεύει τα παπλώματά μου, τα χέρια μου αγγίζουν το κρύο σιδερένιο κάγκελο του κρεβατιού μου, τα χέρια μου ψηλαφούν το πουπουλένιο μου μαξιλάρι (ας είναι καλά ο Κοινός Γνωστός που μου το έφερε, όχι για μένα ασφαλώς, αλλά για να ακουμπά το κουρασμένο του κορμί όταν έρχετα να μένει μαζί μου κάποτε). Και στο μυαλό μου στριφογυρίζουν οι λέξεις "time management" με background εκείνα τα στριφοειδή ελικοειδή πλάνα από τους σουρεαλιστές ή μια ταινία του Χίτσοκ ("Vertigo" νομίζω). Anw, you got the picture. Τέσσερα χρόνια στο πανεπιστήμιο ατή η φράση είναι από της μόνες μου απστήθισα θέλοντας και μη, από τις τόσες φορές που την άκουσα. Θα περίμενε κανείς λοιπόν ότι I can do it... Why the hell then i can NOT do it? Ανάθεμα. Αφού το μυαλό μου κάνει τις ακόλουθες νοητικές διεργασίες: κάμνω ένα γέρημο μάστερ, συνεπάγεται πολύ διάβασμα, έχω να παραδώσω 2 εργασίες, έχω να διαβάσω ένα κατεβατό άρθρα, διαβάζω κάτι λίγο και ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΩ, έχω μια ελάχιστη μέχρι μηδαμινή κοινωνική ζωή (να βρεθώ λίγο με τον Κοινό Γνωστό, να πάω κανά Tesco να πάρω από τα έτοιμα sushi ή οποιοδήποτε άλλο junk food έχουν εκεί, δεν είμαι ιδιότροπη, να μιλήσω με καμιά φίλη μου (σήμερα είχα μια εκ βαθέων συζήτηση με την Μελένια μου, που αφού μιλήσαμε από γκομενικά, μέχρι σατανικά σχέδια περιτύλιξης γκόμενου, για τη δουλειά στο ΟΛΟΗΜΕΡΟ, οδηγηθήκαμε στα sight-seeing του London, κλείνοντας με κουβέντες για σεξ (και πολύ καλό μάλιστα), να γράψω κανά μέηλ στους φίλους που ελπίζω να μη με ξεγράψουν τώρα που θα γίνω ένα άκρως αντικοινωνικό ον με το μάστερ (master, aka monster, as argued in Leni's bibliography (2008)). Δεν μπορώ να οργανωθώ, αφού δεν είμαι οργανωτική. Θυμάμαι στο δημοτικό (πάαρα πολλά χρόνια rewind) είχα κάτι ομηρικούς καυγάδες με την έρμη τη μάνα μου, που η καημένη μου "εσυγίριζε" και εγώ δεν έβρισκα τα πράγματα μου και εθκιαολίζομουν. Τεκμήρια μπορούν ακόμα να ανευρεθούν στην ενηλικίωση μου, από μάρτυρες που έχουν μοιραστεί σκεπή μαζί μου (references to Nash Miskiniko). Ένηγουέιζ (επορώθηκα τωρά "απ' τη ζωή μου είσαι απών, εεε και λοιπόν..."), εξάλλου τα άκρως δημιουργικά άτομα χαρακτηρίζονται από την αταξία που περιβάλλει το άτομό τους, όσο και από τον άτακτο χαρακτήρα τους. And I have both of them. Tick in the box. 2 points!

Συνηγορώ λοιπόν αβίαστα στο πασιφανές συμπέρασμα: It is USELESS να προβώ σε οποιαδήποτε πράξη που υποδηλώνει οργανωτικό χαρακτήρα, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο και κατ'επέκταση άκρως ρατσιστικό και καταπιεστικό για την αληθινή μου φύση. FREE WILLY, άσχετο αλλά ήθελα να το πω. Ωραία, I feel a lot better now. So off to bed (μοναχούλα γιατί ο Κοινός Γνωστός έχει μάθημα αύριο και τάχα ήθελα χρόνο μόνη μου για να διαβάσω, αλλά τώρα που νιώθω σαν τη Μονάχους-μονάχους...). Αφήνω στο γραφείο τον κύριο Foucault και την κυρία Tomlinson, και you never know. This blind date may work...

It's all about time management!

Registration: Nightmare on Bedford Way & more

Σήμερα όντως γράφω στο blog μου μετά από τόσο καιρό και το αναρτώ κιόλας την ίδια ημέρα. Καταρχάς, να εξηγήσω όμως πως ήταν η κατάσταση και όλες τις συναφείς δυσμενείς συγκυρίες των τελευταίων ημερών.

Λοιπόν ξεκινώ. Sit tight to your seats and get a hold on your drink (preferably Vodka). Όπως ήδη θα γνωρίζετε κατέφτασα στα Λάντα (αυτό μου το έμαθε η Λένη μου) στις 23 Σεπτεμβρίου. Ο κοινός γνωστός μου με παρέλαβε από το Heathrow κάποιες άσπλαχνες πρωινές ώρες (I owe him one, and many others...) και μαζί πήραμε το τρένο ή underground (I never seem to understand how these two are been distinguished) για τις εστίες του, the MacLaren House (which has been my house for the last week, I already salute the receptionist everytime I get in or out). Κατά κάποιο τρόπο εγκαταστάθηκα στο δωμάτιό του, δηλαδή πέταξα τις βαλίτσες μου σε κάθε διαθέσιμη ίντσα του δωματίου και αμέσως χώθηκα κάτω από τα παπλώματα. The journey just exchausted me but the way to get to the dorms just killed me! Imagine this: εμένα να κουβαλώ βαλίτσες και backpacks και handpacks και portable case, να κατεβαίνω σκαλιά, χειρότερα να ανεβαίνω σκαλιά, να περνώ από πύλες, να αλλάζω πλατφόρμες και να περπατώ στο δρόμο κουβαλώντας όλα αυτά. It was so dejavu! Ευτυχώς είχα και τον κοινό μου γνωστό...

Να μην τα πολυλογώ, την επόμενη μέρα βρέθηκα με τη Λενιώ μου και την επόμενη είχα τη συνέντευξη για δουλειά ως a child minder, up to Tooting Broadway. Για όοσυς δε γνωρίζουν, το Tooting Broadway είναι στο κάτω μέρος του Λονδίνου με λεωφορεία το 155 (μόνο αυτό γνωρίζω προς το παρόν) και με το tube η Nothern Line από Elephant and Castle station. Πηγαίνω εκεί, γνωρίζω τα αφεντικά μου και το μικρούλη τοσοδούλη Ντίνο, αλλά θα αναλωθώ κάποια άλλη στιγμή σε αυτό. Ααα, άξιο αναφοράς ότι επειδή ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα εκεί και απλώς ήξερα ότι θα χανόμουν όπως πάντα, πήγα μιαώρα προηγουμένως με τον υπόγειο. Κατεβαίνω στο σταθμό and I had no idea where to head out. Ακολουθώ λοιπόν την standard procedure σε αυτές τις περιπτώσεις... ρωτώ. Και ρωτώ τους πάντες, από μαγαζάτορες, αστυνομικούς, γριούλες που περιμένουν το λεωφορείο, τους οδηγούς λεωφορείων. Μετά από αρκετές συζητήσεις βρίσκω τον δρόμο, αλλά τι δρόμος. Ένας δρόμος ατελείωτος, με σπίτια αρι8μημένα μέχρι το 128 και βάλε. Ήμουν στη μέση και ψάχνω τον αριθμό 2. Ένα καλόκαρδο γεροντάκι με οδηγεί στην πόρτα με τον αρθμό 2. Το σπίτι φαίνεται κάπως χάλια, ο κήπος εγκατατελειμμένος εδώ και καιρό. Χτυπώ την πόρτα. Ξαναχτυπώ. No answer. Τηλεφωνώ στη Λίλα την αφεντικίνα μου (από που βγαίνει αυτό?).
- Hi there Mrs Paraskevopoulou. I'm Marilena. I;m outside of a house that I believe it's yours but it seems that nobody is in at the moment... I dunno.
- That's not possible. What number are you again?
-Number 2, ain't it?
-Well,actually it is brookes court, flat number two.
-So it isn't a house then.
-Nope, I think it is at the end of the road. Would you like me to pick you up?
-No, that's fine. It's not necessary. I'll find it. See you in a while.
-Yap, see you (hopefully, μάλλον θα πρόσθεσε η γυναίκα).
Και αρχίζω να περιπατώ και να περιπατώ. Το court number 128. Niceee!

Anw, μετά είχα συνάντηση για το μεταπτυχιακό. Ενθουσιάστηκα and I was so terrified at the same time. My tutors are just great! Καμία σχέση με τα στερεότυπα για τους ακαδημαϊκούς, ότι είναι ξιπασμένοι, ακατάδεκτοι και εχθρικοί. Όλοι τους όμως είναι στ'αλήθεια αυθεντίες, θρύλοι στο χώρο και παράλληλα άνθρωποι. Απόλαυσα πραγματικά τη θεματική ενότητα, even though there were miments that I felt so out of it, so small and so ignorant. Και με τον τρόπο αυτό πέρασε το σαββατοκυρίακο επίσης. Με το ωράριο του Σαββάτου να κυμαίνεται από τις 9:15 am μέχρι τις 7:00 pm. Αα, να μη ξεχάσω να αναφέρω τα παθήματα του πρωινού του Σαββάτου. Με ξυπνά ο κοινός γνωστός μου γύρω στις 7:45 am, γιατί γνωρίζει ότι από την κούραση ούτε που θα ακούσω το ξυπνητήρι και μου ετοίμασε πρωινό και lunch για να πάρω μαζί μου (2 points ;p). Πηγαίνω στο σταθμό του μετρό, μετά από 10 λεπτά περίπου καταφέρνω να πιστώσω την κάρτα μου και αφού βρίσκω την κατάλληλη πλατφόρμα, επιβιβάζομαι. Κατά τη διάρκεια του γύρω στα 15 λεπτά ταξιδιού υπήρχαν κάποιες ανακοινώσεις αλλά ούτε που έδωσα σημασία. Περνούμε από τη Russell Square, τη στάση μου αλλά το τρένο δε σταματά! Με πιάνει ένας πανικός. Ρωτώ τους συνεπιβάτες και μου λένε ότι εξαιτίας έργων ο σταθμός είναι κλειστός και έπρεπε να κατέβω στην προηγούμενη στάση και να πάρω λεωφορείο. Κατεβαίνω με ταραχή στην επόμενη και γυρεύω μια στάση για λεωφορεία. Βρίσκω μία αλλά κανείς δεν ήταν τριγύρω για να ρωτήσω. Έρχεται μετά άπό πέντε λεπτά μια γυναίκα και την ρωτώ. Να το πω τώρα ή να μη το πω? Περίμενα στη λάθος μεριά του δρόμου. What a surprise! Damn! Διασταυρώνω, βρίσκω μια στάση και σταματούσα ΚΑΘΕ λεωφορείο που περνούσε για να ρωτήσω. Βρίσκω ένα, μπαίνω μέσα, τα δευτερόλεπτα κυλούν, τα λεπτά περνούν και I'm sooo f***ing LATE! Κατεβαίνω στη στάση (στο σημείο αυτό έπρεπε να είμαι ευγνώμων που αναγνώρισα την περιοχή και κατέβηκα) και αρχίζω να τρέχω για τη σχολή. Άργησα μονάχα 15 λεπτά. 1 point!

Και άλλο περιττό να αναφέρω, δε μπορούσα να μπω στο δωμάτιο των εστιών μου μέχρι την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, έστω και αν πήγα για να τους εκλιπαρήσω την Παρασκευή για να μπω μια μέρα πιο γρήγορα, δηλαδή το Σάββατο. Τελοσπάντων, πάω την Κυριακή, αυτή τη φορά με το λεωφορείο μιας και τώρα γνωρίζω ότι ο σταθμός του μετρό θα είναι κλειστός on the weekends until further notice. Ο οδηγός ένας ευγενέστατος κύριος, πρόθυμος να με βοηθήσει με τις βαλίτσες μου και να με ρωτήσει αν είμαι εντάξει (it was so sweet! Thanks you Mr. Bus-driver) και να μου υποδείξει τη σωστή στάση για να κατέβω. Πάω πριν το μάθημα στις εστίες μου, αλλά η υπεύθυνη έλειπε, δε μου έδιναν τα κλειδιά ή καλύτερα, δεν ήξεραν καν σε ποιο δωμάτιο ήμουν. Αφήνω λοιπόν τα υπάρχοντά μου στο δωμάτιο υποδοχής και πηγαίνω για το μάθημα. Αυτή τη φορά τελειώσαμε στις 3:00 pm.

Ξανα επιστρέφω στις εστίες, μου δίνουν τα κλειδιά μου (btw δεν είναι παραδοσιακά κλειδιά αλλά μαγνητικές κάρτες, so cool!), μετά από κανά τέταρτο χασιμιά βρίσκω το δωμάτιο which by the way it's in the BASEMENT! The receptionist told me that they gave me a room in the basement but I thought he was only jogging. Well, he didn't! Δε πειράζει λέω, αλλά ήταν το πιο θλιβερό δωμάτιο EVER, χωρίς χώρο καν για γραφείο (εκτός αν ήταν αόρατο και αιωρείτο σε κάποια γωνιά του ταβανιού). Πάω κάτω, ή μάλλον πάνω και απαιτώ να μου αλλάξουν δωμάτιο. Η υπεύθυνη was still missing αλλά μια αγάμητη πετάγεται στη συζήτηση που είχα με τον συνάδελφο και μου λέει αδύνατο να αλλάξεις δωμάτιο! Για καλή μου τύχη όμως (υπάρχει άραγε?) την ίδια ακριβώς στιγμή έρχεται η υπεύθυνη και απευθύνομαι σε αυτήν. Μου λέει ότι ενδεχομένως να μπορεί να με αλλάξει δωμάτιο με τον δίπλα που θέλει να μετακομίσει στον πάνω όροφο. Μου ανοίγει κιόλας το δωμάτιο για να το δω και OH MY GOD! Πράγματι ήταν μια σουίτα. Και εγώ τη θέλω! Και δε συμβιβάζομαι με κάτι λιγότερο! άσε που πληρώνω για σουίτα (η μόνη διαφορά με τα άλλα δωμάτια είναι ότι έχει μέσα μπάνιο και toilet, pretty essential for me) και το δωμάτιο που μου έδωσαν είναι μικρότερο και από το standard room. Στον κοινό γνωστό όμως άρεσε γιατί είναι αποκομμένο από τα υπόλοιπα που βρίσκονται στο διάδρομο και έχει τρομερή ηχομόνωση γιατί μπροστά είναι η πόρτα κινδύνου (δε ξέρω ποια τα σχέδια του, μήπως θέλει να με δολοφονήσει και ενθουσιάστηκε με την ηχομόνωση?). Anw, I DON'T LIKE IT!
Δευτέρα πρωί, σηκώνομαι να πάω πάλι από τα χαράματα στις εστίες και στα γραφεία του πανεπιστημίου για να γραφτώ. Πάω πρώτα στις εστίες. Η υπεύθυνη χασιμιά όπως πάντα (μα πού στο καλό εξαφανίζεται συνέχεια?). Μετά από αναμονή εμφανίζεται, μόνο για να μου πει ότι δεν επικοινώνησε με τον άλλο που θέλει να μετακομίσει (what the hell? Όλοι εξαφανίζονται εκεί μέσα. Ούτε στο Τρίγωνο των Βερμούδων τόσες εξαφανίσεις!). Η οργή της Marl3n θέλει να ξεχυθεί σαν ηφαίστειο, ο θυμός της Marl3n θέλει να τιμωρήσει τους πάντες και να αποδώσει δικαιοσύνη, οι λυγμοί της Marl3n ζητούν έξοδο διαφυγής, τα δάκρυα της Marl3n λαχταρούν να ξεχυθούν ποτάμια και να φέρουν την κάθαρση. Αλλά η Marl3n αποφασίζει να πάει στο πανεπιστήμιο.

Μπαίνω στο κτίριο, βρίσκω το registry office και περιμένω. Φτάνει η σειρά μου. Με παραπέμπουν σε άλλη σειρά. Στέκομαι. Περιμένω. Ξανά φτάνει η σειρά μου. Βαρέθηκα. Δεν έχω όρεξη για κουβέντα (αν είναι ποτέ δυνατόν! Άραγε πεθαίνω?). Οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα αποφασιστικά από το στόμα μου.
-Goodmorning. I am here to get registered, pay my registration and pick up my library card. There's no need to give me to fill in the necessary forms, since I've already send them in the mid-August. The name is Marl3n (Marl3n Bond if you prefer).
-Nice. Well, let me check on the computer please.
Πατά κουμπιά, πηγαίνει μέσα στο γραφείο, επιστρέφει, ξαναφεύγει, ξαναέρχεται, ανακατώνει κάτι χαρτιά, μου λέει:
-I am awfully sorry. It seems there is some misplacement of your documents. Can you come back at 4 because there are a lot of people waiting?
Η οργή της Marl3n θέλει να αποφέρει τη Νέμεση. Αλλά τα λόγια:
-Excuse me. I am possitive you got the forms since I have paid EXTRA to insure them and make sure you were going to receive them before the deadline.
-I am sorry. Yo are right but there have been some changes in the office and bla bla bla bla...
-That's fine. I'll come back at 4!
Η ώρα 11μισι. Ας πάω να δω τι γίνεται με το δωμάτιο. Τζιφος!!! Έστω και αν τους εξηγώ ότι πρέπει να μετακομίσω and settle in, ότι πρέπει να αγοράσω τα απαραίτητα, ότι κουράστηκα να κουβαλώ βαλίτσες σε όλο το Λονδίνο...

Πάω μια βόλτα να γνωρίσω την περιοχή. Τουλάχιστον έμαθα ποιοι σταθμοί είναι κοντά, τα πάρκα. Πηγαίνω σε ένα, κάθομαι περίλυπη και τρώγω τα μακαρόνια με κοτόπουλο που αγόρασα από το Tesco. Κάθομαι λίγο να απολαύσω τη λιακάδα και να φωτοσυνθεθώ. Κοιτώ το ρολόι. Περπατώ στο δρόμο. Ώσπου ξαφνικά βλέπω το πιο θαυμαστό αξιοπερίεργο πράγμα τηε μέρας.

Ένα μικρούτσικο χαριτωμένο τοσοδά γκρίζο σκιουράκι να ανακατεύει τα φύλλα και να αναζητά φουντούκια. Το χαζεύω για πολλή ώρα. Και αρχίζω να νιώθω καλύτερα. Παθαίνω φλασιά ότι το British Museum είναι κοντά και αποφασίζω να pay a visit (pay isn't the right word here, since the entrance is FREE). Ωραία σκέφτομαι, θα έρχομαι συχνά. Μετά από δρόμο και περισυλλογή ξεφυτρώνουν μπροστά μου οι πύλες του μουσείου, μπαίνω μέσα και τα βήματά μου με οδηγούν στην αίθουσα με τις αιγυπτιακές αρχαιότητες. Τα μάτια μου κοιτάζουν αχόρταγα προς όλες τις κατευθύνσεις. Στέκομαι μπροστά από ένα τέλειο άγαλμα μιας γάτας που είναι πρόσφατη προσθήκη στο μουσείο και μάλλον απεικονίζει τη θεά Bastet, όταν ξαφνικά νιώθω στην τσέπη του παλτού μου ένα... ΖζζΖΖζζ. Το κινητό. Έλάχιστοι γνωρίζουν το καινούργιο μου νούμερο. Ένα χαμόγελο φτερουγίζει στα χείλη μου. Είναι ο κοινός μου γνωστός (που μόλις ξύπνησε και είπε να δει που βρίσκομαι). Με ταχύτητα φωτός του εξιστορώ τα γεγονότα και έρχεται να με βρει.

Εγκαταλείπω το μουσείο μου και είμαι πλέον σίγουρη ότι πολύ συχνά θα πηγαίνω εκεί και πάω στη στάση. Του δείχνω όσους τόπους έμαθα το πρωινό και πάμε πίσω στις εστίες. Δεν αναμένω να διορθώθηκε η κατάσταση και καλά κάνω. Αλλά μόλις μπαίνω η υπεύθυνη διαχειρίστρια μου λέει ότι πέτυχε τον χαμένο γείτονα μου που θέλει μερικές μέρες για να μετακομίσει. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα δε μπορώ να μετακομίσω. Ανάθεμα! Πάω στην κρύπτη μου, παίρνω μερικά ρούχα και κατευθύνομαι ξανά για το registry office. Περιμένω πάλι στη σειρά (που ολοένα και μου θυμίζουν τις γραμμές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης). Μετά από καμιά ώρα έρχεται η σειρά μου. Κάθομαι στην ίδια καρέκλα του πρωινού και με την ίδια γυναίκα μπροστά μου. Μάλλον θα βρήκαν την εγγραφή μου αλλά μου δίνει να συμπληρώσω κάτι φόρμες που ήδη συμπλήρωσα (και έστειλα). Να το καταπιω και αυτό. Μετά ακολουθεί η φόρμα με την πληρωμή. Αδυνατώ να τη συμπληρώσω ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΟΥΒΑΛΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ.
-You have to come back, she said, and pls bring a passport sized foto.
Η Marl3n πυρ και μανία. Σας έχω ήδη στείλει 4 μέχρι τώρα (η απορία μου: τις κάνουν συλλογή?). Πολύ φοβάμαι χρειαζόμαστε μόνο μια μου λέει. Εε άτε, αν είναι μόνο μια θα σας την φέρω. Μετά ρωτώ αν τουλάχιστον θα είναι έτοιμη η κάρτα της βιβλιοθήκης μέχρι την Παρασκευή γιατί έχω να διαβάσω ένα σωρό αναθεματισμένες κουβέντες. Μάλλον μέχρι τη Δευτέρα, μου απαντά.

Παίρνω τα έγγραφα, τα καταχώνω στη βαλίτσα και ορμώ σα σίφουνας έξω από το κτίριο με τον καημένο τον κοινό γνωστό μου να τρέχει από πίσω μου και να προσπαθεί να με ηρεμήσει αλλά εγώ να μη θέλω να ακούσω κουβέντα από τα νεύρα μου (στο τέλος σχεδόν πάντα αυτός την πληρώνει, sorry mi amor...) και να μαλλώνουμε στη μέση του δρόμου (Ok, ήταν πεζοδρόμιο) ενώ εγώ το μόνο που πραγματικά ήθελα ήταν να πέσω στην αγκαλιά του και να του πω πόσο πολύ εκτιμώ όλα αυτά που έκανε για μένα την τελευταία βδομάδα και όχι μόνο, που με φροντίζει, που μου φτιάχνει πρωινό, που με σκέφτεται, που προσπαθεί να με κάνει να νιώσω καλύτερα, που με ανέχεται (έστω και αν τώρα τελευταία τον έφτασα στα όρια του).

Bottom line: Things don't work like we want them to, even in the UK!
Το resolution μου για σήμερα 30 Σεπτεμβρίου να προσπαθήσω να μην αφήσω τα νεύρα μου να με κατακυριεύσουν.

P.S. Λυπάμαι πολύ αν σας κούρασα guys (which I am sure I did :/)