How do you know...

that you just don' care about anything any more? For the following reasons:

1. When you sit in the library, you hear a SCREAM and you keep totally calm. Πάντα κάθομαι σε μια γωνιά τελείως στο πίσω μέρος της βιβλιοθήκης, κοντά στα dissertations. Δεν έχω ιδιαίτερα παράπονα. Σχεδόν κανένας δε πατά εκεί και διατηρώ την ησυχία μου, κάποιες άλλες φορές προσπαθώ να γραπώσω τον συγγραφικό μου οίστρο από το μαλλί και κάποιες άλλες φορές ονειροπολώ κοιτάζοντας χαζά έξω από το παράθυρο.

Χτες μια κραυγή απόγνωσης από τη μεριά με τα dissertations με απομάκρυνε από την παραλία της Καραϊβικής όπου ξάπλαρα... Ώσπου να λειτουργήσω να πάω να δω τι έγινε με πρόλαβε άλλος. Σκέφτηκα κιόλας να μη δώσω περαιτέρω διάσταση στο θέμα (εγώ δηλαδή πόσες φορές ήθελα να μπήξω τη τσιριλιά μες τη βιβλιοθήκη?) και έτσι έμεινα στη θέση μου.

Σε λίγα λεπτά έρχεται και ο υπεύθυνος της βιβλιοθήκης (που σχεδόν πάντα είναι κλεισμένος στο γραφείο τοθ. I'm dying to know what the hell he is doing every day locked in there... Άρχισαν να τη ρωτούν κάτι:

- Are you ok?

- Are you sure you' ve seen it?

- Where?

Εκείνη σε κατάσταση σοκ να λέει 'I'm ok, I'm just in shock bla bla. Τώρα, πάλι καθισμένη στη γωνιά μου αναρωτιέμαι... Τι στο καλό να είδε αυτή? Τα φαντάσματα της βιβλιοθήκης αποκλείται. They are not that scary. Κανάς ποντικός μήπως? καμιά νυφίτσα? Κανένας κούφος? Αν και σύμφωνα με τη Τζαμαϊκανή συγκάτοικο μου δεν υπάρχουν κούφοι στην Αγγλία. Ναι, καλά της απαντώ. If that's what helps you sleep at nights.. Μπουααααά!

Σήμερα το πρωί πάλι, εκεί που περπατώ έτσι αχάπαρα όπως πάντα, φορτωμένη τη βαλίτσα με 25 άρθρα και 4 βιβλία (it's a big Nike backpack people!) και το laptop suitcase (with the laptop within) πετάγεται ομπρός μου σαν το διάβολο με το σώβρακο ένα τόσοδα τοσοδούλι teeny tiny mouse. Στην αρχή το παραδέχομαι, έπαθα ένα shock. Μετά ήθελα να το πάρω σπίτι. Εεε, αφού δε πήρα την ερμίνα μου ας πάρω τον Mickey. Μετά το ξανασκέφτηκα, λέω να το αφήσω να πάει να βρει τους συμπολίτες του στο underground. Ελπίζω να μη το πάτησε κανένας γιατί θα στεναχωρεθώ πολύ πολύ.

2. When you have a dissertation of 20 000 words to write (5 000 down, 15 more to go) and an assignent of 5 000 words (wait, 15 000 + 5 000 equals 20 000 words, so still 20 000 words, DAMN) και εσύ κάθεσαι και βλέπεις κατεβατά 8 επεισόδια του 'Eυτυχισμένοι μαζί'. Μετά όμως που δε θα είμαι τίποτε ευτυχισμένη... Ααα ρε μάνα. Ά ρε μάνα!

Πασχαλινές αναμνήσεις, καινούργιες και παλιές

Καινούργια μέρα, αρχή μιας εβδομάδας. Αφήσαμε πίσω μας γιορτές και τραπέζια και welcome back to normality (whatever that means). Δε ξέρω για εσάς, πάντως εμένα οι γιοτές πάντα μου αφήνουν μια γερή δόση fatique στην πλάτη μου, ακόμα και αν δεν καταπιάστηκα με κάτι ιδιαίτερο (which that is most of the cases). Ουφου! Τώρα νιώθω ότι χρειάζομαι χρόνο για να get back to my usual self, and time is running out!

Ακόμα ένα Πάσχα στην ξενιτειά. Μακριά από το τραπέζι στο σπίτι του θείου Χρήστου και της θείας Χρύσως, από το σουβλιστό αρνί (κάθε χρόνο σκέφτομαι να καλέσω την GreenPeace), τις προτροπές του νονού μου Χρηστάκη για να πιω κα να φάω (και άλλο και άλλο), τα ανίψια να κυκλοφορούν σαν ξαπόλυτα αγρίμια κάτω από τα τραπέζια (και πάνω), τις ξαδέρφες να κάθονται στην κούνια, τις θείες να τρέχουν πάνω κάτω με τον βηματισμό και τον ρυθμό αλαφροϊσκιωτων ανεράδων για να ετοιμάσουν τα πάντα on time, εμένα σε μια γωνιά να παρακολουθώ την οικογένεια και να σκάζω χαμόγελα από μέσα μου για το ανεπανάληπτο μου σόι.

Και για κάποιο άτομο που αγαπά τόσο πολύ την οικογένειά του, είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι περνά τόσο χρόνο μακριά της. Φέτος ένα καινούργιο πάσχα με περίμενε στο Λονδίνο. And it wasn't as bad as I expected it to be. Bασικά, i'm not such a festive person. Οι μοναδικοί λόγοι για τους οποίους εκτιμούσα τις γιορτές ήταν επειδή τα σχολεία ήταν κλειστά (πράγμα που σημαίνει ότι έχω την πολυτέλεια να ξυπνώ όποτε θέλω) και ήταν μια ευκαιρία να βρεθεί ολάκερο το σόι μαζί (and trust me, there are LOTS of us). Πέρα από αυτά, αδυνατώ να συνειδητοποιήσω χριστούγεννα και ανάσταση. Ίσως να παίζει κάποιο ρόλο και η αθεϊα μου σε αυτό, ή μάλλον καλύτερα ο αγνωστικισμός μου.

Και αυτό που πρόκειται να πω τώρα αντικρούει τη γενική εικόνα για το άτομο μου. Την Μεγάλη Παρασκευή πήγα εκκλησία (μετά από τόσα και τόοοσα χρόνια απουσίας). And it wasn't as bad either. Είχα φιλική υποχρέωση να πάω απέναντι στην αγαπημένη μου Anti, που μπλέκτηκε χωρίς επιλογή στην χορωδία των μυροφόρων. Έπρεπε λοιπόν να πάω, με κίνδυνο να τυλιχτώ στις φλόγες μόλις εισερχόμουν των ορίων του ναού. Ξεκινώ λοιπόν να πάω, μπαίνω επιφυλακτικά στην είσοδο, σφίγγοντας τα δόντια και κρατώντας την αναπνοή μου περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να ανοίξει ο ουρανός και να με χτυπήσει ένας κεραυνός...Προς απίστευτη μου έκπληξη τίποτα δεν έγινε.

Και τότε ξαναμύρισα τη μυρωδιά των κεριών και του λιβανιού και είδα τους Αγίους να με κοιτάζουν, όχι και τόσο αποδοκιμαστικα όσο πάντα τους φανταζόμουν. Και ξαναθυμήθηκα τις παιδικές μου εκκλήσιαστικές εμπειρίες, τότε που η μάνα μου μας σήκωνε από τα άγρια χαράματα για να πάμε εκκλησία. Μέχρι που μεγάλωσα αρκετά και πάτησα το πόδι μου και δήλωσα ότι είμαι αμαρτωλή και μου αρέσει. Η μάνα μου τότε κόντεψε να πάθει έμφραγμα, στεναχωρέθηκε πολύ αλλά σεβάστηκε την απόφαση μου. Μετά θυμήθηκα τις λαμπάδες, το σαματά που κρύβεται στους σκάμνους της εκκλησίας, τη μυρωδιά καμένων μαλλιών στην αυλή της εκκλησίας (που τις περισσότερες φορές ήταν τα δικά μου!).

Από το deja-vu μου με απέσπασε ο επίτροπος που γύριζε με ένα δίσκο γεμάτο χρωματιστά χαρτιά και νομίσματα, το δυσαρεστημένο ύφος του όταν εγώ και η παρέα μου δε συνδράμαμε στον έρανο της Εκκλησίας και τότε είδα την άλλη όψη της εκκλησίας. Αυτή που ακόμα μισώ. Τον φιλοχρηματισμό των 'ανθρώπων του Θεού', την ειρωνεία και τις ψεύτικες τους αξίες και τον μοραλισμό τους, αυτό το αίσθημα self-righteous που τους διακατέχει και τους κάνει να διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε αμαρτωλούς και ηθικούς.


Παρόλαυτα μου άρεσε ο επιτάφειος στολισμένος, τα τραγούδια των μικρών κορασίδων, τα πολλά λουλούδια, η μυρωδιές του λιβανιού. Μπορεί να μην είμαι θρησκευόμενη, μπορεί να μη μου αρέσει ο θεσμός (τωρινές κατάντιες) του εκκλησιασμού, αλλά εγώ και ο Θεός έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση, περίεργη να εξηγήσω και ούτε καν θα μπω ποτέ στον κόπο να εξηγήσω σε κανέναν.

Anw, καθώς χαλάρωνα την επόμενη μέρα, έρχεται η Ελληνίδα kitchen mate και μου αναφέρει ότι θέλει να κάνουμε τραπέζι, να μπούμε στο πνέυμα του πάσχα, να γιορτάσουμε. Και είχε ένα βλέμμα παιδιού το πρωινό των χριστουγέννων πριν πάει να πάρει το δώρο του κάτω από το δέντρο... Damn! Δε μπορώ να αρνηθώ. Τηλεφωνώ λοιπόν στη νονά μου (γύρω στις 7 φορές) να μου πει τη συνταγή για κουπέπια. And le thte cooking begin! Για καλή μου τύχη η συγκάτοικος είναι τέλεια μαγείρισσα, αφέντρα dominatrix στην κουζίνα (not my section here, sorry). Και αρχίσαμε να μαγειρεύουμε, γαλακτομπούρεκα, τραχανά, αρνάκι στο φούρνο, πολίτικο ρύζι, πατάτες, τραχανά, παστίτσιο... Μέχρι και ψωμί φτιάξαμε! Περάσαε όλη τη νύχτα στην κουζίνα. Και το πρωί από τα χαράματα να τα βάλουμε να ψηθούν (η συγκάτοικος, όχι εγώ). Και καλέσαμε μερικά πλάσματα που ξέμειναν στην εστία.

Το πρωί βάλαμε τραπέζια έξω στην αυλή και ένας ένας ερχόντουσαν όλοι στο μυστικό μας δείπνο, που τελικά αποδείκτηκε το glamour event των ημερών. Έτσι μαζευτήκαμε ΟΛΗ η εναπομείνουσα (σωστό είναι τώρα αυτό, είμαι και δασκάλα(τάχαμου)) εστία. Την εικόνα της πασχαλινής κυριακής συμπλήρωσε ένα σετ μεγάφωνα από το οποίο ξελαραγγύζονταν τσάμικα και κάθε λογής λαϊκούρες (που υπο κανονικές συνθήκες θα μου χαλούσαν το κέφι). Φάγαμε πολύ, ήπιαμε ακόμα περισσότερο, φάγαμε ακόμη λίγο και έτσι κύλησε όλη η μέρα. Μέχρι και αρνί δοκίμασα (μπορεί να μη φαίνεται άξιον αναφοράς, αλλά ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου)!

Και ένιωθα σα να βρισκόμουν σκορπισμένη σε δύο τόπους. Κομμάτι του εαυτού μου στο Λονδίνο, στις εστίες John Adams Hall, και ένα άλλο κομμάτι νοσταλγικό κάτω από τη χαρουπιά έξω από το σπίτι των θείων μου στη Λεμεσό, με τον οβελία να κάνει γύρους πάνω από τα κάρβουνα, να εξηγώ στους ισπανούς φίλους μου που κουβάλησα τελευταία στιγμή τα έθιμα (και ό,τι δεν ήξερα συμπλήρωνε η φαντασία μου), ενώ ο Χριστακουλίνης να απειλεί τον Juan με το φτυάρι θαλάσσης, ο τατάς μου να μη σταματά να τους γεμίζει τα ποτήρια κρασί, η θεία να τους υπερχειίζει τα πιάτα φαϊ και οι ξαδέρφες να κουτσομπολεύουν ποιος από όλους να είναι το αμόρε μου. Το πρώτο κομμάτι είναι εγώ στο Λονδίνο, το δεύτερο το τελευταίο οικογενειακό τραπέζι όπου είχα τη χαρά να είμαι με μερικούς από τους ισπανόφωνους φίλους μου.

Andaba perdia de camino pa la casa cavilando en lo que soy y en lo que siento
pokito a poko entendiendo que no vale la pena andar por andar
que´s mejor caminá pa ir creciendo
volvere a encontrame con vosotros
Θα επιστρέψω λοιπόν...

Mood Swings: Approach with Caution!

Δε θα το αρνηθώ. Ανέκαθεν ήμουν κυκλοθυμική. Ever since I can remember. Μπορεί να ξυπνήσω το πρωί και να είμαι στα 1000 κέφια (though that is rarely the case when I wake up to the irritating sounds of my alarm clock), μέχρι το απόγευμα η διάθεση μου να έχει ήδη χαλαστεί και μέχρι το βράδυ να μη θέλω να μιλήσω ούτε και να δω κανέναν. Πλέον έχω συνηθίσει να είμαι πάντα στις άκρες. Των πάντων. Ίσως όμως και αυτά τα ανεβοκατεβάσματα της διάθεσης μου να είναι που με κάνουν τόσο παθιαμένη με οτιδήποτε. Που με κάνουν να ενθουσιάζομαι σα μικρό παιδί κάθε φορά που βλέπω τα Pókemon σφιχτοκρατώντας το Poketext που μου έκαναν δώρο στα sweet sixteen birthday μου οι κολλητές μου. Που με κάνουν να ελευθερώνω ένα χαμόγελο κάθε φορά που ο μπόμπιρας φτύνει πάνω μου το κολατσό του. Που με κάνουν να αγκαλιάζω και να φιλώ στο μάγουλο τον καθένα που γνωρίζω για πρώτη φορά είτε όταν συναντώ κάποιον φίλο (a habit that I picked up while I was in Spain - έστω και αν μερικοί άνθρωποι φρικάρουν με αυτή μου την αντίδραση). Που με κάνουν να θέλω να πάω pic-nic με την παρέα μου στο Hyde Park, κουβαλώντας στο tube ένα σωρό ττάππερ και την πράσινή μου κουβέρτα. Που με κάνουν so genuisly spontaneous I might add?

Σήμερα η μέρα είναι υπέροχη, ζεστή, glorious! Οι χρυσοπλεγμένες ηλιακτίδες κατάφεραν να ξεφύγουν από τα ελάχιστα άσπρα συννεφάκια, και αφού τα παραπλάνησαν σε μια γωνιά και ξεσκέπασαν τον γαλάζιο baby blue ουρανό, με κυνήγησαν τόσο που με ανάγκασαν να βγάλω το παλτό μου. And there I was. Να περπατώ στο Tooting μετά τη δουλειά για να πάω σπίτι. Αλλά να μη ξέρω αν μπορώ να χαρώ αυτή την μεγαλόπρεπη μέρα ή να soak in my misery... Η δουλειά σήμερα ήταν fairly tolerable. Ο μικρός έμπηξε τα κλάματα μόνο a couple of times, έφαγε ό,τι του έμπηξα, τον έκανα μπάνιο (which was the most crying-your-heart-out-so-loud-that-all-the-building-can-hear moment of the day), τελείωσα νωρίς και ξεκίνησα για το σπίτι. Η διάθεση μου όμως άρχισε να σκοτεινιάζει όσο φωτιζόταν η μέρα. Έχω διάφορα να σκεφτώ, οικογενειακά, του πανεπιστημίου, εργασίες, το god-damn-it dissertation (which I still haven't figured out what it will be IN THE END), την κούραση, το πότε θα κλείσω εισιτήρια για Κύπρο αφού πρέπει να πάω αναγκαστικά... Και από πάνω να έχω τους καυγάδες μου με τον Κοινό Γνωστό και να αναρωτιέμαι πότε θα ξεσπάσει ο μεγάλος επόμενος (σε περίπτωση που ξεχάσατε, όχι, δε μιλώ για σεισμό so calm down) αφού η σκιά του ρίχνει το πέπλο της εδώ και καιρό.

Νευριάζω με το παραμικρό, ειδικά επειδή μάλλον είναι εκείνες οι μέρες του μήνα. Βασικά, η περίοδος μου άργησε 2 μέρες, which is nothing to worry about since the last - I don't know how many months, I haven't been quite punctual on that. Anw, τα twins μου έχουν πρηστεί τόσο που they simply deny to fit into any of the bras that I own, οι παντελόνες μου ίσα που κουμπώνουν, έχω μια πραγματικά ακατανίκητη επιθυμία να τρώω, και ασφαλώς τρώω και νιώθω μια γενική κούραση all over my body. Oh my GOD! I hope I am not pregnant. I cannot, I repeat, I CANNOT get pregnant at this phase of my freaking life! I have to finish my dissertation, I have to work, I have to figure out what I will be doing next year, I have to find a flat if I go back to CY next year, I want to buy lots of stuff for me from River Island, Topshop, Dorothy Perkings and Miss Selfridge and there is no room for a baby! Ok, I just had my raving panick attack.

Απλώς γιατί να είναι τόσο imbecil sometimes?And lately these times are more than he is allowed to! Λέει πράγματα που με πληγώνουν, χωρίς καν να σκεφτεί να τα εξαμολύνει λιγάκι με λίγες δόσεις μη-αλήθειας.

Παράδειγμα:
Είμαι δοκιμαστήρια. Φορώ μια φούστα και δηλώνω με περηφάνια ότι είμαι νούμερο UK 10 (8, when it comes to dresses and tops). Βλέπει το νούμερο και μου λέει ότι φούσκωσα επειδή μάλλον θα αδιαθετήσω. Εεε, if he can't accept that I'm a 10, then he's up to serious damage. Και αν βάλω κιλά επειδή κυοφορώ το κοπελλούδι του, μάνα μου μάνα μου ποιος τον σώζει!!!

Πολλά μικρά και διάφορα προκαλούν τα mood swings μου lately. Αλλά είναι ανάγκη να με προκαλεί? Αφού νόμιζα ότι τα είχαμε συμφωνήσει ήδη. Εγώ είμαι το emotional freak of the relationship, and that leaves him to be the sensible one! AS IF! Sometimes he's even more childish that I am. Έτσι καταντούμε να μη μιλά ο ένας στον άλλο για ολόκληρο το βράδυ, εγώ να γυρίζω στην πλευρά μου ενώ αυτός να μουρμουρά κάτω από τα δόντια του βρισιές και να παρακολουθεί 'Πολυκατοικία' στο greekmovies. And the story is like this for a long time now.

Την τελευταία φορά που είχα τα απωθημένα μου, συνέβη κάτι that it as so refreshing and made me to release some steam. Ήταν πριν δυο βδομάδες περίπου, όταν βγήκαμε με τη Nash. We just gor off the Camden station και αναζητούσαμε τη Monamie που ήταν άφαντη μέσα στο πλήθος. Έξω από τον σταθμό ήταν 2 camellos (dope sellers) and they were selling some charlie (marihuana). Εμείς με τη Nash 'και γαμώ τις γκόμενες' (please forgive my french). Βασικά η Nadsat, cos εκείνη το μοντέλο και εγώ το καημένο η κοντή ακόλουθος. Παρόλαυτα, ο κύριος αναιδέστατος γυρίζει και τι μου λέει:
- Nice ass.

Είπα να το αφήσω να περάσει, γιατί σχεδόν πάντα βάζω τους φίλους μου να υπομένουν τις ταραμένες μου αντιδράσεις σε τέτοιου τύπου καταστάσεις και δεν ήθελα να το (ξανα)περάσει αυτό η συντρόφισσα μου. Υπό κανονικές συνθήκες όμως, έχω μια έτοιμη λίστα με πολύ καλές έτοιμες κουβέντες για τυπάδες (και τις μανάδες) του λόγου του. Yap, I got a filthy, very filthy mouth. My mum already told me. What's new?

Ο ηλίθιος όμως δεν αρκέστηκε εκεί, έπρεπε να απλώσει χέρι. Με χούφτωσε. Όταν το είπα στον Κοινό Γνωστό, οι απόψεις φαίνεται να δυίστανται. Αυτός ισχυρίζεται ότι το χούφτωμα καταλαμβάνει έκταση όλης της παλάμης σχεδόν. Εγώ από την άλλη υπερασπίζω την απόφασή μου ότι και χούφτωμα είναι να αγγίζει κάποιος somewhere he is not allowed, not even light touch. Ο λουζερόβιος βασικά ίσα που άγγιξε την περιοχή. Εγώ πολύ ψυχρά και ήρεμα γυρίζω πίσω και περπατώ προς το μέρος του αργά και σταθερά. Ο σταθμός γεμάτο κόσμο. Παρασκευή βράδυ. Αρχίζω να του ρίχνω κάτι χαστούκια, που ούτε από τη μάνα του δε θα είδε έτσι αστραπόφουσκους. Βάζει τα χέρια του μπροστά στο πρόσωπό του για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Τι τα ήθελες αγάπη μου? Κυριολεκτικά, τον γονατίζω και αρχίζω να τον χτυπώ και να τον κλωτσώ ασταμάτητα, μέχρι να κουραστώ. Ο φίλος του παγώνει στο θέαμα(but I still had plenty for him as well, if he was smart enough to get involved. Και η Nash το ίδιο). Για το μόνο πράγμα που μετανιώνει η Νατάσα είναι που δε συνήθλε από το shock soon enough so she could take a video (αφού πάντα κουβαλεί την κάμερα μαζί της! Tsk tsk tsk Nash!). Την πιάνω από το χέρι και φεύγουμε, leaving the brick there wondering if he could ever do such thing again.

Μάλλον είμαι βίαιο άτομο. But ONLY in cases like this. Do I have an anger issue? Perhaps yes, on the other hand, that wouldn't be the normal reaction of anyone? Η Νατάσα λέει πως όχι, κάποιος νόρμαλ δε θα το έκανε, να τα βάλει έτσι με κάποιον twice her size (i'm exaggerating a bit here, let me have my hero-moment, ok?), especially a pot-head. Anwz, I'm still safe and sound!

I should probably get some sleep now. Αργότερα είπα να περάσω από τον Κοινό Γνωστό, να δούμε πως θα χειριστούμε αυτό το anxiety thing. Because, even though being the bitch (super bitch please) I am, αναγνωρίζω ότι και η δική μου συμπεριφορά τελευταία με τα ανεβοκατεβάσματα και τισ κρίσεις μου is driving him crazy. Να πάρω κανά prospectus όμως για να του (ξανα)εξηγήσω τον κύκλο της γυναίκας, with scetches and all? Being a girl has its coplications. We'd better all accept that and cut us gals a slag! It's enough difficult as it is.

Btw, WTF? Almost every video I wanna watch or post from Youtube either it's not available or there isn't a video for the song I want.

My B-Day and StuFF!

Μέρες πολλές σκέφτομαι να γράψω κάτι αλλά απλούστατα η έμπνευση μου έχει χαθεί εδώ και λίγο καιρό, εξαιτίας κάποιων παραγόντων που αναφέρω σε προηγούμενο ποστ, so I did nothing instead.

Anw, παραμονή της Παραμονής ήταν τα γενέθλιά μου. Not a big deal, I know. That's why I always try to keep it a secret and keep wishing that people will not remember. Δεν έχω issues με την ηλικία μου ή κάτι τέτοιο. Απλώς επειδή δε μπορώ να καταλάβω what the big fuss is all about, προτιμώ τα γενέθλιά μου να περνώ απαρατήρητη -ακόμα να ανακαλύψω το φίλτρο της αορατότητας, έτσι η ευχή μου δεν είναι ιδιαίτερα πραγματοποιήσιμη. Ευτυχώς/δυστυχώς, έχω τους καλύτερους φίλους ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! Και δεν υπερβάλλω καθόλου! You all know who you are... Ένα χειροκρότημα για τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Λοιπόν, ήθελα όπως εύχομαι κάθε χρονιά να τα περάσω απαρατήρητα. Αυτό ασφαλώς δε σημαίνει ότι δε λατρεύω τις εκπλήξεις που κάθε χρονιά σκαμπάζεται η παρέα μου. Πάντα θα θυμάμαι όταν με απήγαγαν και με πήραν μπουζούκια (guilty Your Honor, but I can explain...), όταν μέθυσα και πηγαίναμε βόλτες με το αυτοκίνητο και καθόλη τη διαδρομή τα πόδια μου κρέμμονταν έξω από το παράθυρο, όταν μέθυσα στη Γρανάδα και περπατούσα ξυπόλητη στο δρόμο μέχρι που με έσωσε ο Percha μου... Ayyy, memorias! Dulces, llenas de nostalgia y amor y lagrimas y risas. Os echo de menos un monton. I miss all of you. Φέτος έχω και πάλι τις πιο γλυκιές αγαπησιάρικες αναμνήσεις, έστω και αν πάντα νιώθω ένα κενό στην καρδιά μου για όλους όσους δε βρίσκονται μαζί μου να μου προσφέρουν ένα ζεστό φιλι για Χρόνια Πολλά και να μου χαιδέψουν τα μαλλιά. Το βράδυ που ξημέρωναν τα γενέθλιά μου με βρήκε στο δωμάτιο του Κοινού Γνωστού. Ξέρει πόσο άβολα νιώθω με τα γενέθλιά μου, έτσι αποφάσισε να φτιάξουμε μια νέα παράδοση. To celebrate the Day Before Birthday. So we went to walk near London Bridge, then for an early dinner and then to watch a movie back at his place. 10 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, κάνω πως χασμουριέμαι και θέλω να πάω για ύπνο. Όταν γυρίζει και μου δίνει ένα φιλί, μια αγκαλιά και μια ευχή για Χρόνια Πολλά. Maybe my birthday is not such a bad thing after all... Το πρωί αρχίσαν τα τραγουδοποιά άσματα, τα κατεβατά μηνύματα στο FB και τηλεφωνήματα στο κινητό. Τελικά, έχω πολλά άτομα να με αγαπούν και απορώ τόσο και παραξενεύομαι γιατί ξέρω ότι δε μου αξίζει αλλά εγώ ως απόλυτα εγωιστικό άτομο απολαμβάνω την απλόχερη αγάπη τους, τα χάδια και τις απίστευτες χειρονομίες που κάνουν για να με ευχαριστήσουν. Ευχαριστώ ευχαριστώ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Μετά την όλη συγκινησούρα πάω σπίτι μου (να με δουν και λίγο οι τοίχοι μου). Είχα προσκαλέσει τις καινούργιες μου φίλες για δείπνο, να γιορτάσουμε τη γνωριμίας μας και θα ήταν οι επίτιμες καλεσμένες, μιας και φεύγουν σε 2 βδομάδες (εκεί θα πέσει κλάμα και κατάθλιψη. Χαρτομάντηλα? Checked!). Όμως η μαμά της Αντιγόνης προδίδει το μυστικό που τυχαία ανακάλυψε και άρχισε η βαβούρα! Η Σοφ εξαφανίζεται για κανά πεντάλεπτο και εμφανίζεται με μια πυραμύδα τούρτα φτιαγμένη από σοκολατάκια και ένα κεράκι! It was so sweet! Πραγματικά, είχα μια υπέροχη μέρα, όπως οι πλείστες των γενεθλίων μου. Το αποκορύφωμα: το βίντεο που έφτιαξε για μένα και μου έστειλε η Nash (I was crying for a good 45 min. Ρεζίλι!).

Την επόμενη μέρα, πριν προλάβω να συνέλθω από όλα πήγα στο αεροδρόμιο να παραλάβω τη Μελένια. Δεν ξαναπήγα στη συγκεκριμένη στάση, χάθηκα λιγάκι στον σταθμό, έχασα το λεωφορειάκι της Easybus, περίμενα κανά μισάωρο στο αγιάζι και τον βοριά. Αλλά τέλος καλό όλα καλά, όπως ακριβώς στις ταινίες. Πήρα το επόμενο λεωφορειάκι και είχα και έναν πολύ καλό οδηγό για μια συζήτηση (άσχετο if at a certain point he started hitting on me ;p). Αποκορύφωμα:
Me: Happy New Year and nice meeting you!
Driver: Happy New Year Too. And I hope tonight you find a nice guy.
Me: ........ Ok.. You too!

Αεροδρόμιο. Βλέπω τις οθόνες. Περιμένω με αδημονία τη Μελένια μου. Την βλέπω από μακρία. Τρέχω. Την αγκαλιάζω και νιώθω ότι την τελευταία φορά που την είδα ήταν χτες που πήγαμε για καφέ κάπου στον Μώλο και παράλληλα μια αγκαλιά που κάποιος δίνει σε κάποιον άλλο όταν έχει να τον δει 1000 χρόνια. I know it doesn't make any sense... But, that's me, ain't it?

A new adevnture begins!

P.S. The current post was written some days ago, but the writer due to her schedule was unable to post then. So here it is now.

Time Management

Αγαπημένοι Νυχτοβάτες,

όπως του λόγου μου. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Και όχι μαλλον από αυπνία, lately είμαι πολύ happy αναφορικά με τον ύπνο μου. Αλλά απλώς απόψε δε μπορώ να κοιμηθώ. Από τη μια γιατί σκέφτομαι ένα σωρό πράγματα τα οποία έπρεπε να είχά ήδη κάνει σήμερα, άλλα που έπρεπε να γίνουν πριν βδομάδες, άλλα που είναι στο εγγύς μέλλον (πολύ εγγύς όμως, όπως ήγγικεν η ώρα ένα πράμα). Άσε που έπρεπε να διαβάζω 2 βιβλία τα οποία μπορείς να δανειστείς μόνο για 1 νύχτα και πρέπει να επιστραφούν αύριο το μεσημέρι. Ουφ τούτος ο Foucault με τις κριτικές του θεωρίες που δεν κατάλαβα ακόμα αν συμβαδίζουν με την traditional history ή με την effective history. Πάνω στον άλλο μου ώμο έχω την Tomlinson with her sociology of special education, να υποστηρίζει (αν δεν έχω παρανόηση) ότι η ανάπτυξη των ασύλων και των ειδικών σχολείων ήταν απόρροια του χριστιανικού πνεύματος της εποχης και συνάδει με τις έννοιες της "φιλανθρωπίας¨ και της "φροντίδας" και είναι και συνδεδεμένη με τον (κοινωνικό) έλεγχο. Εγώ από την άλλη αν με ρωτά κανένας, νομίζω ότι τα άσυλα ιδρύθηκαν μόνο και μόνο για να περιορίσουν τα άτομα που δε σύναδαν με τα κοινώς αποδεκτά κοινωνικά και φυσικά χαρακτηριστικά, και κατά συνέπεια τα προαναφερθέντα ινστιτούτα ούτε από φιλανθρωπία δημιουργήθηκαν, αλλά κατά εμέ από την εξουθενωτική φοβία των ανθρώπων να αποδεκτούν το διαφορετκό και αυτό που απέκλινε από την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου. Για αυτό και τους είχαν σε απομακρυσμένες παραλίες και στα όρη και στα παραρά και όχι εξαιτίας της κάθαρσης του μαρτυρίου τους ούτε για εξαγνισμό της βασανισμένης τους ψυχής όπως είπαν σήμερα σε ένα σεμινάριο. Άσε που το πρωί, 7μισή ακριβώς όπως κοιμόμουν αμέριμνη στην αγκαλιά του Κοινού Γνωστού αρχίζει δαιμονισμένα ένα διαπεραστικό ΝΤΡΙΙΙΙΙΝ ΙΙΙΙΙΙΙΝ! Να χτυπούν οι συναγερμοί για πυρκαγιά, να πετάγομαι πάνω πανικόβλητη, αφού πρώτα καθίσκω μιαν με τον αγκώνα μου στα μούτρα του Κοινού Γνωστού, να του λέω "Συγνώμη ρε αγάπη", να αγχώνομαι ότι θα μουντάρει ο συγκάτοικος στο δωμάτιο για να πάνε κάτω να δώσουν παρουσίες για την άσκηση, να είναι σκοτεινά, να γυρεύει ρούχα και εγώ να ξιτιμάζω γενικά και αόριστα σαν τον λιμενεργάτη.

Μετά, έχω και όλους εσάς τους bloggers που γράφετε ένα σωρό πράγματα, τα οποία θέλω να διαβάσω και άμα λάχει να κάνω απάντηση και κανά post (Leni mou, μόνο σε εσένα έκανα προς το παρόν;P). Στο σημείο αυτό να ομολογήσω κιόλας ότι τα κάνω όλα αυτά ακούγοντας sfera.fm (ρεζίλι, i know, αλλά αυτά κάνει η ξενιτειά, το έριξα στην αυστηρώς ελληνόφωνη μουσική από πέρυσι που ήμουν στο καταραμένο χωριό/μικρόπολη της Μανρέσας. Ααα και τώρα που είπαμε για τη Μανρέσα, θυμήθηκα ότι έχω να μεταφράσω κάτι για τον εθελοντισμό από τα αγγλικά στα ελληνικά, να συμπληρώσω κάτι φόρμες για το πρόγραμμα και να στείλω τα εισιτήρια της επιστροφής στην άκρως μαλακισμένη tutor μου εκεί (και αν νομίζει ότι θα γράψω ένα καλό στην φόρμα αξιολόγησης, να της νέψετε γιατί πάει -και είναι- αλλού).

Οι δυσμενείς λοιπόν αυτοί παράγοντες δε με αφήνουν να κοιμηθώ, αν και το μυαλό μου ήδη χαιδεύει τα παπλώματά μου, τα χέρια μου αγγίζουν το κρύο σιδερένιο κάγκελο του κρεβατιού μου, τα χέρια μου ψηλαφούν το πουπουλένιο μου μαξιλάρι (ας είναι καλά ο Κοινός Γνωστός που μου το έφερε, όχι για μένα ασφαλώς, αλλά για να ακουμπά το κουρασμένο του κορμί όταν έρχετα να μένει μαζί μου κάποτε). Και στο μυαλό μου στριφογυρίζουν οι λέξεις "time management" με background εκείνα τα στριφοειδή ελικοειδή πλάνα από τους σουρεαλιστές ή μια ταινία του Χίτσοκ ("Vertigo" νομίζω). Anw, you got the picture. Τέσσερα χρόνια στο πανεπιστήμιο ατή η φράση είναι από της μόνες μου απστήθισα θέλοντας και μη, από τις τόσες φορές που την άκουσα. Θα περίμενε κανείς λοιπόν ότι I can do it... Why the hell then i can NOT do it? Ανάθεμα. Αφού το μυαλό μου κάνει τις ακόλουθες νοητικές διεργασίες: κάμνω ένα γέρημο μάστερ, συνεπάγεται πολύ διάβασμα, έχω να παραδώσω 2 εργασίες, έχω να διαβάσω ένα κατεβατό άρθρα, διαβάζω κάτι λίγο και ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΩ, έχω μια ελάχιστη μέχρι μηδαμινή κοινωνική ζωή (να βρεθώ λίγο με τον Κοινό Γνωστό, να πάω κανά Tesco να πάρω από τα έτοιμα sushi ή οποιοδήποτε άλλο junk food έχουν εκεί, δεν είμαι ιδιότροπη, να μιλήσω με καμιά φίλη μου (σήμερα είχα μια εκ βαθέων συζήτηση με την Μελένια μου, που αφού μιλήσαμε από γκομενικά, μέχρι σατανικά σχέδια περιτύλιξης γκόμενου, για τη δουλειά στο ΟΛΟΗΜΕΡΟ, οδηγηθήκαμε στα sight-seeing του London, κλείνοντας με κουβέντες για σεξ (και πολύ καλό μάλιστα), να γράψω κανά μέηλ στους φίλους που ελπίζω να μη με ξεγράψουν τώρα που θα γίνω ένα άκρως αντικοινωνικό ον με το μάστερ (master, aka monster, as argued in Leni's bibliography (2008)). Δεν μπορώ να οργανωθώ, αφού δεν είμαι οργανωτική. Θυμάμαι στο δημοτικό (πάαρα πολλά χρόνια rewind) είχα κάτι ομηρικούς καυγάδες με την έρμη τη μάνα μου, που η καημένη μου "εσυγίριζε" και εγώ δεν έβρισκα τα πράγματα μου και εθκιαολίζομουν. Τεκμήρια μπορούν ακόμα να ανευρεθούν στην ενηλικίωση μου, από μάρτυρες που έχουν μοιραστεί σκεπή μαζί μου (references to Nash Miskiniko). Ένηγουέιζ (επορώθηκα τωρά "απ' τη ζωή μου είσαι απών, εεε και λοιπόν..."), εξάλλου τα άκρως δημιουργικά άτομα χαρακτηρίζονται από την αταξία που περιβάλλει το άτομό τους, όσο και από τον άτακτο χαρακτήρα τους. And I have both of them. Tick in the box. 2 points!

Συνηγορώ λοιπόν αβίαστα στο πασιφανές συμπέρασμα: It is USELESS να προβώ σε οποιαδήποτε πράξη που υποδηλώνει οργανωτικό χαρακτήρα, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο και κατ'επέκταση άκρως ρατσιστικό και καταπιεστικό για την αληθινή μου φύση. FREE WILLY, άσχετο αλλά ήθελα να το πω. Ωραία, I feel a lot better now. So off to bed (μοναχούλα γιατί ο Κοινός Γνωστός έχει μάθημα αύριο και τάχα ήθελα χρόνο μόνη μου για να διαβάσω, αλλά τώρα που νιώθω σαν τη Μονάχους-μονάχους...). Αφήνω στο γραφείο τον κύριο Foucault και την κυρία Tomlinson, και you never know. This blind date may work...

It's all about time management!

Registration: Nightmare on Bedford Way & more

Σήμερα όντως γράφω στο blog μου μετά από τόσο καιρό και το αναρτώ κιόλας την ίδια ημέρα. Καταρχάς, να εξηγήσω όμως πως ήταν η κατάσταση και όλες τις συναφείς δυσμενείς συγκυρίες των τελευταίων ημερών.

Λοιπόν ξεκινώ. Sit tight to your seats and get a hold on your drink (preferably Vodka). Όπως ήδη θα γνωρίζετε κατέφτασα στα Λάντα (αυτό μου το έμαθε η Λένη μου) στις 23 Σεπτεμβρίου. Ο κοινός γνωστός μου με παρέλαβε από το Heathrow κάποιες άσπλαχνες πρωινές ώρες (I owe him one, and many others...) και μαζί πήραμε το τρένο ή underground (I never seem to understand how these two are been distinguished) για τις εστίες του, the MacLaren House (which has been my house for the last week, I already salute the receptionist everytime I get in or out). Κατά κάποιο τρόπο εγκαταστάθηκα στο δωμάτιό του, δηλαδή πέταξα τις βαλίτσες μου σε κάθε διαθέσιμη ίντσα του δωματίου και αμέσως χώθηκα κάτω από τα παπλώματα. The journey just exchausted me but the way to get to the dorms just killed me! Imagine this: εμένα να κουβαλώ βαλίτσες και backpacks και handpacks και portable case, να κατεβαίνω σκαλιά, χειρότερα να ανεβαίνω σκαλιά, να περνώ από πύλες, να αλλάζω πλατφόρμες και να περπατώ στο δρόμο κουβαλώντας όλα αυτά. It was so dejavu! Ευτυχώς είχα και τον κοινό μου γνωστό...

Να μην τα πολυλογώ, την επόμενη μέρα βρέθηκα με τη Λενιώ μου και την επόμενη είχα τη συνέντευξη για δουλειά ως a child minder, up to Tooting Broadway. Για όοσυς δε γνωρίζουν, το Tooting Broadway είναι στο κάτω μέρος του Λονδίνου με λεωφορεία το 155 (μόνο αυτό γνωρίζω προς το παρόν) και με το tube η Nothern Line από Elephant and Castle station. Πηγαίνω εκεί, γνωρίζω τα αφεντικά μου και το μικρούλη τοσοδούλη Ντίνο, αλλά θα αναλωθώ κάποια άλλη στιγμή σε αυτό. Ααα, άξιο αναφοράς ότι επειδή ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα εκεί και απλώς ήξερα ότι θα χανόμουν όπως πάντα, πήγα μιαώρα προηγουμένως με τον υπόγειο. Κατεβαίνω στο σταθμό and I had no idea where to head out. Ακολουθώ λοιπόν την standard procedure σε αυτές τις περιπτώσεις... ρωτώ. Και ρωτώ τους πάντες, από μαγαζάτορες, αστυνομικούς, γριούλες που περιμένουν το λεωφορείο, τους οδηγούς λεωφορείων. Μετά από αρκετές συζητήσεις βρίσκω τον δρόμο, αλλά τι δρόμος. Ένας δρόμος ατελείωτος, με σπίτια αρι8μημένα μέχρι το 128 και βάλε. Ήμουν στη μέση και ψάχνω τον αριθμό 2. Ένα καλόκαρδο γεροντάκι με οδηγεί στην πόρτα με τον αρθμό 2. Το σπίτι φαίνεται κάπως χάλια, ο κήπος εγκατατελειμμένος εδώ και καιρό. Χτυπώ την πόρτα. Ξαναχτυπώ. No answer. Τηλεφωνώ στη Λίλα την αφεντικίνα μου (από που βγαίνει αυτό?).
- Hi there Mrs Paraskevopoulou. I'm Marilena. I;m outside of a house that I believe it's yours but it seems that nobody is in at the moment... I dunno.
- That's not possible. What number are you again?
-Number 2, ain't it?
-Well,actually it is brookes court, flat number two.
-So it isn't a house then.
-Nope, I think it is at the end of the road. Would you like me to pick you up?
-No, that's fine. It's not necessary. I'll find it. See you in a while.
-Yap, see you (hopefully, μάλλον θα πρόσθεσε η γυναίκα).
Και αρχίζω να περιπατώ και να περιπατώ. Το court number 128. Niceee!

Anw, μετά είχα συνάντηση για το μεταπτυχιακό. Ενθουσιάστηκα and I was so terrified at the same time. My tutors are just great! Καμία σχέση με τα στερεότυπα για τους ακαδημαϊκούς, ότι είναι ξιπασμένοι, ακατάδεκτοι και εχθρικοί. Όλοι τους όμως είναι στ'αλήθεια αυθεντίες, θρύλοι στο χώρο και παράλληλα άνθρωποι. Απόλαυσα πραγματικά τη θεματική ενότητα, even though there were miments that I felt so out of it, so small and so ignorant. Και με τον τρόπο αυτό πέρασε το σαββατοκυρίακο επίσης. Με το ωράριο του Σαββάτου να κυμαίνεται από τις 9:15 am μέχρι τις 7:00 pm. Αα, να μη ξεχάσω να αναφέρω τα παθήματα του πρωινού του Σαββάτου. Με ξυπνά ο κοινός γνωστός μου γύρω στις 7:45 am, γιατί γνωρίζει ότι από την κούραση ούτε που θα ακούσω το ξυπνητήρι και μου ετοίμασε πρωινό και lunch για να πάρω μαζί μου (2 points ;p). Πηγαίνω στο σταθμό του μετρό, μετά από 10 λεπτά περίπου καταφέρνω να πιστώσω την κάρτα μου και αφού βρίσκω την κατάλληλη πλατφόρμα, επιβιβάζομαι. Κατά τη διάρκεια του γύρω στα 15 λεπτά ταξιδιού υπήρχαν κάποιες ανακοινώσεις αλλά ούτε που έδωσα σημασία. Περνούμε από τη Russell Square, τη στάση μου αλλά το τρένο δε σταματά! Με πιάνει ένας πανικός. Ρωτώ τους συνεπιβάτες και μου λένε ότι εξαιτίας έργων ο σταθμός είναι κλειστός και έπρεπε να κατέβω στην προηγούμενη στάση και να πάρω λεωφορείο. Κατεβαίνω με ταραχή στην επόμενη και γυρεύω μια στάση για λεωφορεία. Βρίσκω μία αλλά κανείς δεν ήταν τριγύρω για να ρωτήσω. Έρχεται μετά άπό πέντε λεπτά μια γυναίκα και την ρωτώ. Να το πω τώρα ή να μη το πω? Περίμενα στη λάθος μεριά του δρόμου. What a surprise! Damn! Διασταυρώνω, βρίσκω μια στάση και σταματούσα ΚΑΘΕ λεωφορείο που περνούσε για να ρωτήσω. Βρίσκω ένα, μπαίνω μέσα, τα δευτερόλεπτα κυλούν, τα λεπτά περνούν και I'm sooo f***ing LATE! Κατεβαίνω στη στάση (στο σημείο αυτό έπρεπε να είμαι ευγνώμων που αναγνώρισα την περιοχή και κατέβηκα) και αρχίζω να τρέχω για τη σχολή. Άργησα μονάχα 15 λεπτά. 1 point!

Και άλλο περιττό να αναφέρω, δε μπορούσα να μπω στο δωμάτιο των εστιών μου μέχρι την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, έστω και αν πήγα για να τους εκλιπαρήσω την Παρασκευή για να μπω μια μέρα πιο γρήγορα, δηλαδή το Σάββατο. Τελοσπάντων, πάω την Κυριακή, αυτή τη φορά με το λεωφορείο μιας και τώρα γνωρίζω ότι ο σταθμός του μετρό θα είναι κλειστός on the weekends until further notice. Ο οδηγός ένας ευγενέστατος κύριος, πρόθυμος να με βοηθήσει με τις βαλίτσες μου και να με ρωτήσει αν είμαι εντάξει (it was so sweet! Thanks you Mr. Bus-driver) και να μου υποδείξει τη σωστή στάση για να κατέβω. Πάω πριν το μάθημα στις εστίες μου, αλλά η υπεύθυνη έλειπε, δε μου έδιναν τα κλειδιά ή καλύτερα, δεν ήξεραν καν σε ποιο δωμάτιο ήμουν. Αφήνω λοιπόν τα υπάρχοντά μου στο δωμάτιο υποδοχής και πηγαίνω για το μάθημα. Αυτή τη φορά τελειώσαμε στις 3:00 pm.

Ξανα επιστρέφω στις εστίες, μου δίνουν τα κλειδιά μου (btw δεν είναι παραδοσιακά κλειδιά αλλά μαγνητικές κάρτες, so cool!), μετά από κανά τέταρτο χασιμιά βρίσκω το δωμάτιο which by the way it's in the BASEMENT! The receptionist told me that they gave me a room in the basement but I thought he was only jogging. Well, he didn't! Δε πειράζει λέω, αλλά ήταν το πιο θλιβερό δωμάτιο EVER, χωρίς χώρο καν για γραφείο (εκτός αν ήταν αόρατο και αιωρείτο σε κάποια γωνιά του ταβανιού). Πάω κάτω, ή μάλλον πάνω και απαιτώ να μου αλλάξουν δωμάτιο. Η υπεύθυνη was still missing αλλά μια αγάμητη πετάγεται στη συζήτηση που είχα με τον συνάδελφο και μου λέει αδύνατο να αλλάξεις δωμάτιο! Για καλή μου τύχη όμως (υπάρχει άραγε?) την ίδια ακριβώς στιγμή έρχεται η υπεύθυνη και απευθύνομαι σε αυτήν. Μου λέει ότι ενδεχομένως να μπορεί να με αλλάξει δωμάτιο με τον δίπλα που θέλει να μετακομίσει στον πάνω όροφο. Μου ανοίγει κιόλας το δωμάτιο για να το δω και OH MY GOD! Πράγματι ήταν μια σουίτα. Και εγώ τη θέλω! Και δε συμβιβάζομαι με κάτι λιγότερο! άσε που πληρώνω για σουίτα (η μόνη διαφορά με τα άλλα δωμάτια είναι ότι έχει μέσα μπάνιο και toilet, pretty essential for me) και το δωμάτιο που μου έδωσαν είναι μικρότερο και από το standard room. Στον κοινό γνωστό όμως άρεσε γιατί είναι αποκομμένο από τα υπόλοιπα που βρίσκονται στο διάδρομο και έχει τρομερή ηχομόνωση γιατί μπροστά είναι η πόρτα κινδύνου (δε ξέρω ποια τα σχέδια του, μήπως θέλει να με δολοφονήσει και ενθουσιάστηκε με την ηχομόνωση?). Anw, I DON'T LIKE IT!
Δευτέρα πρωί, σηκώνομαι να πάω πάλι από τα χαράματα στις εστίες και στα γραφεία του πανεπιστημίου για να γραφτώ. Πάω πρώτα στις εστίες. Η υπεύθυνη χασιμιά όπως πάντα (μα πού στο καλό εξαφανίζεται συνέχεια?). Μετά από αναμονή εμφανίζεται, μόνο για να μου πει ότι δεν επικοινώνησε με τον άλλο που θέλει να μετακομίσει (what the hell? Όλοι εξαφανίζονται εκεί μέσα. Ούτε στο Τρίγωνο των Βερμούδων τόσες εξαφανίσεις!). Η οργή της Marl3n θέλει να ξεχυθεί σαν ηφαίστειο, ο θυμός της Marl3n θέλει να τιμωρήσει τους πάντες και να αποδώσει δικαιοσύνη, οι λυγμοί της Marl3n ζητούν έξοδο διαφυγής, τα δάκρυα της Marl3n λαχταρούν να ξεχυθούν ποτάμια και να φέρουν την κάθαρση. Αλλά η Marl3n αποφασίζει να πάει στο πανεπιστήμιο.

Μπαίνω στο κτίριο, βρίσκω το registry office και περιμένω. Φτάνει η σειρά μου. Με παραπέμπουν σε άλλη σειρά. Στέκομαι. Περιμένω. Ξανά φτάνει η σειρά μου. Βαρέθηκα. Δεν έχω όρεξη για κουβέντα (αν είναι ποτέ δυνατόν! Άραγε πεθαίνω?). Οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα αποφασιστικά από το στόμα μου.
-Goodmorning. I am here to get registered, pay my registration and pick up my library card. There's no need to give me to fill in the necessary forms, since I've already send them in the mid-August. The name is Marl3n (Marl3n Bond if you prefer).
-Nice. Well, let me check on the computer please.
Πατά κουμπιά, πηγαίνει μέσα στο γραφείο, επιστρέφει, ξαναφεύγει, ξαναέρχεται, ανακατώνει κάτι χαρτιά, μου λέει:
-I am awfully sorry. It seems there is some misplacement of your documents. Can you come back at 4 because there are a lot of people waiting?
Η οργή της Marl3n θέλει να αποφέρει τη Νέμεση. Αλλά τα λόγια:
-Excuse me. I am possitive you got the forms since I have paid EXTRA to insure them and make sure you were going to receive them before the deadline.
-I am sorry. Yo are right but there have been some changes in the office and bla bla bla bla...
-That's fine. I'll come back at 4!
Η ώρα 11μισι. Ας πάω να δω τι γίνεται με το δωμάτιο. Τζιφος!!! Έστω και αν τους εξηγώ ότι πρέπει να μετακομίσω and settle in, ότι πρέπει να αγοράσω τα απαραίτητα, ότι κουράστηκα να κουβαλώ βαλίτσες σε όλο το Λονδίνο...

Πάω μια βόλτα να γνωρίσω την περιοχή. Τουλάχιστον έμαθα ποιοι σταθμοί είναι κοντά, τα πάρκα. Πηγαίνω σε ένα, κάθομαι περίλυπη και τρώγω τα μακαρόνια με κοτόπουλο που αγόρασα από το Tesco. Κάθομαι λίγο να απολαύσω τη λιακάδα και να φωτοσυνθεθώ. Κοιτώ το ρολόι. Περπατώ στο δρόμο. Ώσπου ξαφνικά βλέπω το πιο θαυμαστό αξιοπερίεργο πράγμα τηε μέρας.

Ένα μικρούτσικο χαριτωμένο τοσοδά γκρίζο σκιουράκι να ανακατεύει τα φύλλα και να αναζητά φουντούκια. Το χαζεύω για πολλή ώρα. Και αρχίζω να νιώθω καλύτερα. Παθαίνω φλασιά ότι το British Museum είναι κοντά και αποφασίζω να pay a visit (pay isn't the right word here, since the entrance is FREE). Ωραία σκέφτομαι, θα έρχομαι συχνά. Μετά από δρόμο και περισυλλογή ξεφυτρώνουν μπροστά μου οι πύλες του μουσείου, μπαίνω μέσα και τα βήματά μου με οδηγούν στην αίθουσα με τις αιγυπτιακές αρχαιότητες. Τα μάτια μου κοιτάζουν αχόρταγα προς όλες τις κατευθύνσεις. Στέκομαι μπροστά από ένα τέλειο άγαλμα μιας γάτας που είναι πρόσφατη προσθήκη στο μουσείο και μάλλον απεικονίζει τη θεά Bastet, όταν ξαφνικά νιώθω στην τσέπη του παλτού μου ένα... ΖζζΖΖζζ. Το κινητό. Έλάχιστοι γνωρίζουν το καινούργιο μου νούμερο. Ένα χαμόγελο φτερουγίζει στα χείλη μου. Είναι ο κοινός μου γνωστός (που μόλις ξύπνησε και είπε να δει που βρίσκομαι). Με ταχύτητα φωτός του εξιστορώ τα γεγονότα και έρχεται να με βρει.

Εγκαταλείπω το μουσείο μου και είμαι πλέον σίγουρη ότι πολύ συχνά θα πηγαίνω εκεί και πάω στη στάση. Του δείχνω όσους τόπους έμαθα το πρωινό και πάμε πίσω στις εστίες. Δεν αναμένω να διορθώθηκε η κατάσταση και καλά κάνω. Αλλά μόλις μπαίνω η υπεύθυνη διαχειρίστρια μου λέει ότι πέτυχε τον χαμένο γείτονα μου που θέλει μερικές μέρες για να μετακομίσει. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα δε μπορώ να μετακομίσω. Ανάθεμα! Πάω στην κρύπτη μου, παίρνω μερικά ρούχα και κατευθύνομαι ξανά για το registry office. Περιμένω πάλι στη σειρά (που ολοένα και μου θυμίζουν τις γραμμές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης). Μετά από καμιά ώρα έρχεται η σειρά μου. Κάθομαι στην ίδια καρέκλα του πρωινού και με την ίδια γυναίκα μπροστά μου. Μάλλον θα βρήκαν την εγγραφή μου αλλά μου δίνει να συμπληρώσω κάτι φόρμες που ήδη συμπλήρωσα (και έστειλα). Να το καταπιω και αυτό. Μετά ακολουθεί η φόρμα με την πληρωμή. Αδυνατώ να τη συμπληρώσω ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΟΥΒΑΛΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ.
-You have to come back, she said, and pls bring a passport sized foto.
Η Marl3n πυρ και μανία. Σας έχω ήδη στείλει 4 μέχρι τώρα (η απορία μου: τις κάνουν συλλογή?). Πολύ φοβάμαι χρειαζόμαστε μόνο μια μου λέει. Εε άτε, αν είναι μόνο μια θα σας την φέρω. Μετά ρωτώ αν τουλάχιστον θα είναι έτοιμη η κάρτα της βιβλιοθήκης μέχρι την Παρασκευή γιατί έχω να διαβάσω ένα σωρό αναθεματισμένες κουβέντες. Μάλλον μέχρι τη Δευτέρα, μου απαντά.

Παίρνω τα έγγραφα, τα καταχώνω στη βαλίτσα και ορμώ σα σίφουνας έξω από το κτίριο με τον καημένο τον κοινό γνωστό μου να τρέχει από πίσω μου και να προσπαθεί να με ηρεμήσει αλλά εγώ να μη θέλω να ακούσω κουβέντα από τα νεύρα μου (στο τέλος σχεδόν πάντα αυτός την πληρώνει, sorry mi amor...) και να μαλλώνουμε στη μέση του δρόμου (Ok, ήταν πεζοδρόμιο) ενώ εγώ το μόνο που πραγματικά ήθελα ήταν να πέσω στην αγκαλιά του και να του πω πόσο πολύ εκτιμώ όλα αυτά που έκανε για μένα την τελευταία βδομάδα και όχι μόνο, που με φροντίζει, που μου φτιάχνει πρωινό, που με σκέφτεται, που προσπαθεί να με κάνει να νιώσω καλύτερα, που με ανέχεται (έστω και αν τώρα τελευταία τον έφτασα στα όρια του).

Bottom line: Things don't work like we want them to, even in the UK!
Το resolution μου για σήμερα 30 Σεπτεμβρίου να προσπαθήσω να μην αφήσω τα νεύρα μου να με κατακυριεύσουν.

P.S. Λυπάμαι πολύ αν σας κούρασα guys (which I am sure I did :/)

A New Beginning… Again!

Ένα από τα πράγματα που συνεχίζουν να με συναρπάζουν και να με φοβίζουν συνάμα είναι το πόσο γρήγορα και πόσο δραματικά μπορεί να αλλάζουν διάφορες καταστάσεις. Για παράδειγμα, πριν 20 μέρες βρισκόμουν στην Ισπανία, παραπονιόμουν συνεχώς για τη μίζερη ζωή στη Manresa και έβλεπα ταινίες με τη Veruska και τον Michal. Μέχρι πριν 4 μέρες βρισκόμουν στο μικρό μου σκονισμένο νησάκι που εντέλει συνειδητοποίησα ότι αγαπώ, περιτριγυρισμένη από τους φίλους και την οικογένεια μου και κάνοντας βόλτες μέσα στο γαλάζιο αγαπησιάρικο Nissan March μου. Τώρα βρίσκομαι στο London, UK, μέσα στο δωμάτιο που φιλοξενούμαι, έξω σκοτάδι πυκνό και εγώ ως μια αιωνίως χαζή ονειροπόλα προσπαθώντας να διακρίνω τα αστέρια που απόψε αποφάσισαν να παίξουν κρυφτό.
Νιώθω… Δε ξέρω καν εγώ η ίδια τι νιώθω. Από τη μια είμαι super excited για αυτό το καινούριο κεφάλαιο που θα προστεθεί στο ατελείωτο βιβλίο με τις περιπέτειες μου, ανυπομονώ να γνωρίσω τα πάντα σε αυτή την καταπληκτική πόλη και να μάθω ενδιαφέροντα νέα πράγματα. Ύστερα με πιάνει μια βαθιά θλίψη για τη Manresa (if that’s possible!). Μου λείπουν αφάνταστα οι συγκάτοικοι μου, οι άνθρωποι που έμαθαν να με αντέχουν τους τελευταίους μήνες, οι φίλοι μου που με συντρόφευαν σε κάθε τρελό μου ταξίδι σε εκείνη την αφιλόξενη πόλη. Μου λείπει η Vera Lucia Lino Ferreira, μου λείπουν οι αναπάντεχες της είσοδοι στο δωμάτιο μου τα πρωινά του Σαββάτου, μου λείπουν οι περίπατοι μας στο Passeig, μου λείπουν τα πειράματα μας στην κουζίνα πάντοτε με τη συντροφιά του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού, μου λείπει η Veruska μου. Μου λείπει ο Πολωνός αδελφός μου Michal (aka Miguel), μου λείπουν τα χτυπήματα στην πόρτα του μπάνιου για να με αναγκάσει να βγω μια ώρα γρηγορότερα, μου λείπουν οι κουβέντες που έριχνε στις συζητήσεις μας μόνο και μόνο για να με σοκάρει, μου λείπουν εκείνες οι νύχτες που βράζαμε το φτηνιάρικο κρασί που αγοράσαμε και προσθέταμε ζάχαρη και έπειτα καθόμασταν για να παρακολουθήσουμε ταινίες καταλήγοντας να χασκογελούμε και τη Vera να φωνάζει από το δωμάτιο της να κάνουμε ησυχία γιατί την επομένη είχε δουλειά νωρίς το πρωί.
Μετά με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία για την νήσο μου και για όλα όσα άφησα πίσω μου. Σκέφτομαι τις φίλες και τους φίλους μου, τις συζητήσεις μας που κατέληγαν συνεχώς με όλη την παρέα να χασκογελά για κάτι που είπα και γενικά να μιλούμε ατελείωτα για τα πάντα (sorry guys, I know ότι έχω λίγο το μονοπώλιο στον τομέα). Πεθυμώ το αυτοκινητάκι μου, καθώς επίσης και τις βόλτες με τα αυτοκίνητα των φιλενάδων μου (Μύρια και Σώτι, μου χρωστάτε γυρούς…), την παραλία, τη θάλασσα, τα πρωινά στο κρεβατάκι μου να χουζουρεύω με τον Julian μου (ο οποίος είναι ο γατούλης μου), να βλέπω επαναλήψεις μέχρι τα ξημερώματα και να αποκοιμάμαι στον καναπέ, τα ανίψια μου να γυρίζουν σα μικροί καλικάντζαροι στο σπίτι της νονάς μου, τα πρωινά που γίνονταν απογεύματα στο Gloria’s με τη Nash μου στη διπλανή πολυθρόνα, το κολοκάσι της μάμας μου… Και στο μυαλό μου στριφογυρίζουν οι λέξεις της Σώτις: «Κάθε φορά φεύγεις. Να δούμε πότε θα μείνεις κοντά μας».
Σήμερα βρέθηκα με τη Leni μου στο αεροδρόμιο του Heathrow. And I went there ALL BY MYSELF! Ay guys, you should have been so proud of me. Πήρα τον υπόγειο από το Bond station, την Picadilly Line, έκανα μια στάση και για να μη τα πολυλογώ έφτασα στο αεροδρόμιο. Η Λένη μου έφυγε σήμερα για τα πάτρια εδάφη, να ξεκινήσει ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή της, να βρεθεί με τους φίλους της και να συναντήσει την αγάπη της. Και έστω και αν βρεθήκαμε μονάχα για ενάμιση ώρα, απόλαυσα το κάθε λεπτό μαζί της. Πήγαμε για καφέ σε μια από εκείνες τις καφετέριες του αεροδρομίου (Leni σου χρωστώ καφέ ρε μισκίνικο!). Συνέχεια σκεφτόμουν πόσους αποχαιρετισμούς, συναντήσεις και δακρύβρεκτες ιστορίες να μαρτύρησαν τα τραπεζάκια. Και αρχίσαμε να μιλούμε και να μιλούμε με τη Leni μου like the good old times! Είναι τόσο περίεργο. Μπορεί να είμαστε μακριά για τόσο πολύ καιρό και όταν δεν είμαστε μαζί μου φαίνεται μια αιωνιότητα και όταν βρεθόμαστε μοιάζει σα να μη πέρασε ούτε μέρα (background παίζει το τραγούδι «Σα να μη πέρασε μια μέρα από το ναι του χωρισμού»). Weird hah? Ύστερα βρεθήκαμε μπροστά στην πύλη του αποχωρισμού. Σφιχταγκαλιαστήκαμε (και δε ξέρω και ‘γω πότε θα σε ξαναδώ Λένη μου) και μετά η Λένη μου να περνά από τις κορδέλες και να απομακρύνεται στο βάθος και εγώ να νιώθω τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου και να μοιάζει σα να εξαφανίστηκε όλο το οξυγόνο από την αίθουσα και να θέλω να τρέξω από πίσω της και στο τέλος να μένω αποσβολωμένη και τα μάτια μου να γεμίζουν μικρές σταγόνες που ρίχνουν τη σκιά τους στα μάγουλα μου και να νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό.
Όμως τώρα βρίσκομαι στο Λονδίνο! Νιώθω ότι με περιμένουν εκπλήξεις σε κάθε γωνιά του δρόμου (ελπίζω ευχάριστες) και καινούριες περιπέτειες αναμένουν να ξετυλιχθούν στην τηλενουβέλα της ζωής μου. Το Λονδίνο είναι μαγικό, τρελό, υπέροχο, τεράστιο, φωτεινό, ζωντανό, γεμάτο κίνηση και θορύβους και εικόνες και ανθρώπους πολλούς και διαφορετικούς και με φοβίζει. Αλλά είμαι πρόθυμη να δεχτώ την καινούρια πρόκληση. Leni μου after all σου υποσχέθηκα ότι I will have fun. Let the games begin!

Υποσημείωση: Γραμμένο στις 24 Σεπτεμβρίου 2008.