Η μέρα ξεκινά

Ντριν ντριν. Το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπά σα δαιμονισμένο. Με μισόκλειστα μάτια κοιτώ την ώρα. 9:28. Ίσως κάποιος να πει ότι δεν είναι και τόσο νωρίς, but trust me it is, especially when you went to bed at 6:oo a.m. Θέλω να κοιμηθώ κι άλλο. Θέλω να ξυπνήσω μόνη μου, ό,τι ώρα μου κάνει κέφι. Θέλω να χουζουρέψω στο κρεβατάκι μου. Θέλω να βάλω μουσική και να χορέψω φορώντας τις πυτζάμες μου. Πρέπει να σηκωθώ... Ίσως μπορώ να κοιμηθώ ακόμα λίγα λεπτά. Βάζω το ξυπνητήρι για πιο μετά. Η ψευδαίσθησή μου δεν κρατά για πολύ. Χτυπά το τηλέφωνο. Απαντώ με χασμουρητά. Είναι η tutor μου και παίρνει απλώς για να μου πει αν μπορώ να βρεθούμε μισή ώρα πριν από το προκαθορισμένο εδώ και μια βδομάδα ραντεβού μας. Ασφαλώς my answer is NO! Ε μα δηλαδή ότι θυμηθεί ο καθένας. Δε φτάνει που έχω να πάω στο Ajuntamiento (=Δημαρχείο) να δηλώσω την αναχώρηση μου από το διαμέρισμα, να περάσω από το Κέντρο Γλωσσών να δω τι στο καλό γίνεται με το δίπλωμα μου, να πάω στη βιβλιοθήκη Casino (you better believe it, it is the name of the Library, όπως λέμε Δημοτική Βιβλιοθήκη ένα πράμα)να αφήσω κάτι ταινίες, να περάσω από το Γραφείο να χαιρετίσω τις συναδέλφισσες and the list (όχι αυτή του Schindler) goes on and on.

Σε τέσσερις μέρες θα είμαι στο σπιτάκι μου, στην πανέμορφη μου Λεμεσό, να κάθομαι σα βασίλισσα στο σαλόνι, η μάμμα μου να μου φέρνει κάθε μισή ώρα κάτι να τσιμπήσω, να βλέπω τις σειρές μου στην τηλεόραση και να μαλλώνω με την kid sister μου (που μαλλον by now θα είναι karate kid).

Τις τελευταίες μέρες I get caught in a series of events. Καταρχάς, τον τελευταίο μήνα δε νομίζω να κοιμήθηκα πάνω από 4 ώρες. Πρώτα ήταν το ομαδικό road trip-camping trip με τους συγκατοίκους μου. Μετά η αλλαγή στο ωράριο της δουλειάς. Έπειτα ήρθε ο φίλος μου Juanjo και είχα να κάνω ξεναγήσεις και να μαγειρεύω και να τακτοποιώ το σπίτι και γενικά να κάνω όλες τις δουλειές. Αλλά παράπονο δεν έχω. Την Παρασκευή είχαμε μια πολύ ωραία εκδρομή εγώ, ο Juanjo και η συγκάτοικος μου Vera (aka Veruska Lucia Lino Ferreira). Πήγαμε στη Girona. It was the second time for me, μιας και ξαναπήγα ακόμα μια φορά μεσα στον Ιούνιο με έναν κοινό μου γνωστό. Η πόλη είναι μαγευρικά υπέροχη, σαν ένα παραμύθι, όπως άλλοτε όλες σχεδόν οι πόλεις που επισκέπτηκα στην Ισπανία.

Στο στρατόπεδο η τρομπέτα ήχησε το πρωινό εμβατήριο στις 7:00 a.m. sharp! The privates had only 12 minutes each to use the camp facilities (bathroom, kitchen) and prepare their packs. At 7:50 we were at the bus station. Προς μεγάλη μου έκπληξη η ουρά ήταν μεγάλη, για τέτοια ώρα και σε τράπεζα δεν ήμασταν. Περιμένουμε και περιμένουμε. Η γραμμή μεγαλώνει. Η ώρα περνά. Αρχίζω να εκνευρίζομαι. Από πού στο καλό (σχετικό τούτο) θα αγοράσουμε τα εισιτήρια, γιατί δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να πάω charge-free. Σταματώ έναν οδηγό και τον ρωτώ. Με απόλυτη φυσικότητα μου απαντά "Η κοπέλα που κρατά τα κλειδιά δεν ήρ8ε ακόμα. Τώρα να δούμε". Αφού περιμένουμε ακόμα λίγο και είμασταν στο παρά πέντε να ξεκινήσουμε a revolution. Μπαίνω στο λεωφορείο φανερά δυσαρεστημένη, επιδεικνύω την αγανάκτηση μου, ο οδηγός δε δέχεται την Euro26 για να μου κάνει έκπτωση, του ρίχνω ένα απαξιωτικό βλέμμα και κάθομαι αμίλητη για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Και ύστερα απορώ γιατί αυτή η χώρα δεν πάει μπροστά (καλύτερα να διαχωρήσω τη χώρα από το αυτόνομο τμήμα της Catalonia that they wish they could be a country)! Joder! Hostiaaa!

Αλλα it was worth it, totally! Περπατήσαμε όλη τη Girona. Είδαμε το Barrio Antic (Ιστορικό Μέρος), τα αραβικά λουτρά, ανεβήκαμε και κατεβήκαμε δρομάκια, φτάσαμε σε ένα μεγαλόπρεπο κάστρο, είδαμε ένα μουσείο με μινιατούρες (it was SO CUTE!) και επισκεπτήκαμε ένα άλλο μουσείο με costumes του cinema. It was unbeliavable! Μεταξύ άλλων είδα τη μάσκα που φορούσε ο Antonio in the Mask of Zorro, κόλλησα τα μούτρα μου στη βιτρίνα με τη μάσκα του Batman στην ταινία του Tim Burton και ανάπνευσα κοντά στο φόρεμα που φορούσε η Merylin στο Gentlemen Prefer Blonds.

The truth is it was a great day, που θα νόμιζε κανείς ότι τελείωσε με την επιστροφή στο σπίτι, when it suddenly hit me! I have to prepare a dinner, κάτι fairwell something, and I already invited some people over. Προς ολοταχώς στην κουζίνα λοιπόν, όπου και θα παρέμενα για τις υπόλοιπες 3 ώρες. Αλλά η μάμμα μου θα ήταν τόσο περήφανη για μένα! Έκανα κεφτέδες, μακαρόνια του φούρνου, σαλάτα ελληνική και ένα γλυκό (χρόνος ετοιμασίας: 15 λεπτά, αγορά: Eroski, κόστος: 5 ευρώ). Maybe it doesn't sound much, but it took me a lifetime to get all this done by myself. Η fiesta ήταν πολύ συρικνωμένη, εγώ και 6 άτομα, εκ των οποίων οι μισοί ήταν οι συγκάτοικοί μου, αφού οι συνάδελφοι μου δεν καταδέκτηκαν την πρόσκλησή μου. Anwz, βλέπω την ώρα και θέλω να παιχτώ! I have things to do, που δεν ανέχονται άλλη παράταση. Αναφέρω μονάχα ότι η μέρα και η βραδιά τελείωσαν με την κατανάλωση 2 μπουκαλιών vodka και καμιά ντουζίνα μπύρες, με τους καλεσμένους να κοιμούνται σε διάφορες γωνιές του σπιτιού και στην τηλεόραση να παίζει το "Before sunset" με τον Ethan.

I Want to Believe: The Beginning

Σήμερα είχα μια φαεινή ιδέα, από τις πολλές που με καταιγίζουν κατά τις περιόδους της ζωής μου, οι οποίες χωρίζονται σε διάφορες φάσεις, εξαρτώμενες από διάφορους παράγοντες. Λοιπόν anywayz, η αγαπημένη μου Leni σήμερα μου έστειλε ένα mail, αναφορικά με την καινούργια της ανάρτηση στο φανταστικό της bloggaki "Εσύ σε ποια ενεργειακή (σ) κατάσταση βρίσκεσαι" (Leni mou, I loved it! Αν αργήσουμε πολύ να διοριστούμε, μπορείς να επεκταθείς και να κάνεις καριέρα σε πολλούς τομείς, ένας από αυτούς τα τσιαττιστά.Picture this: εγώ να παίζω φκιολί και εσύ να λες τσιαττιστά σε γάμους, κηδείες, βαφτίσια ;P).

And it just hit me! Θα κάνω και εγώ ένα από αυτά, δικό μου, κυρίως για έναν και μοναδικό λόγο... Όπως όλοι μου οι φίλοι γνωρίζουν πολύ καλά, μου αρέσει να μιλώ, πολύ. Πάντα έχω να πω κάτι για τα πάντα. Εεε, it's not my fault if God gave me so much to think about, and then to talk about. Anw, here is how the thing goes. Εξαιτίας αυτής της (θαυμαστής κατέ εμέ, σπαστική κατά άλλους) ικανότητάς μου, συνηθίζω να στέλνω mail στη παρέα μου που μοιάζουν με εκείνα τα επιστημονικά άρθρα των 12 σελίδων που είχαμε να αναλύσουμε στο πανεπιστήμιο. Έτσι, αποφάσισα να καταγράφω εδώ τις άπειρες πιθανές και απίθανες περιπέτειές μου.

Προτού προχωρήσω any further, I have to add in defense of my case, ότι είμαι totally clueless when it comes to things like blogs etc (Leni mou, you know it better than anyone! ;P). Δε νομίζω λοιπόν το blog μου να εκτιμηθεί από τέτοια άποψη, ευελπιστώ μονάχα από σκοπιά καθαρά λογοτεχνική.

I want to believe λοιπόν ότι ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος για όλους.

I want to believe that justice rules upon any other thing.

I want to believe ότι οι άνθρωποι είναι καλοί από τη φύση τους (εγώ και ο Σωκράτης σε αυτό με το "ουδείς εκών κακός", κάπου μπαίνουν περισπωμένες, δασείες και οξείες αλλά I blame the insufficiency of the modern technology που δε μπορώ να τις βάλω, honest!).

I want to believe that there is life in the other corners of this universe and the others as well.

I want to believe that this kind of life is a little more than just tubeworms and fanguses.

I want to believe that in the end all of the Losties will get off the island (Losties aka cast of LOST).

I want to believe that Clark Kent στο τέλος θα καταλήξει με τη Lana Lang, cos εσπάσαν μας έχει τόσα season στο Smallville!

I want to believe στη μετενσάρκωση και στη μετεμψύχωση γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι όλα τελειώνουν με τη φθορά της περιορισμένης ανθρώπινης σωματικής υπόστασης.

I want to believe ότι άξιζε τον κόπο που ξενιτεύτηκα από τη χώρα μου τους τελευταίους 9 μήνες, που άφησα πίσω την οικογένεια, τους φίλους μου, τους "κοινούς γνωστούς" μου για να έρθω στην άλλη άκρη της Ευρώπης να κάνω εθελοντισμό.

I want to believe ότι το κοινωνικο-οικονομικό σου υπόβαθρο δεν επηρεάζει την εξέλιξή σου ως άτομο.

I want to believe στις ίσες ευκαιρίες για όλους.

I want to believe I can fly.

I want to believe γενικά!

Νομίζω εννοείσατε τι θέλω να πω. Ίσως να ζω στο δικό μου πράσινο παραμύθι (δεν ήθελα να γίνω κλισέ και να πω ροζ, besides green is my fave color), με τους ευγενικούς ιππότες και τους δράκους που ξεφυσούν φωτιές, όπως συνηθίζει να μου λέει ένα πρόσωπο πολύ αγαπημένο, αλλά I really don't care! Νομίζω ότι στη ζωή μας χρειάζεται λίγη παραπάνω πίστη, που θα μας βοήθησει to get through the day.

Πίστη στον εαυτό μας, πίστη στους άλλους, πίστη ή faith αν το προτιμάτε καλύτερα. Πίστη ότι μπορούμε να καταφέρουμε να παραδώσουμε το assignment before the deadline (κουράγιο σε όσους δεν έχουν ακόμα αυτοκτονήσει στο βωμό του dissertation). Πίστη στο "πρόσωπο" στα μάτια του οποίου βλέπουμε όλα τα αστέρια του ουρανού (μαζί και όλους τους αστερισμούς, χωρίς ασφαλώς να εννοώ με τη βοήθεια παραισθησιογόνων ουσιών) ότι δε θα μας πληγώσει, ούτε he/she will run like hell the moment you say the "L" word for the first time. Πίστη στον Άγιο Βασίλη, πίστη στο Easter Bunny, πίστη στη Tooth-Fairy και όχι μόνο.
Keeping the faith (στο σημείο αυτό παραπέμπω σε μια από τις πολύ αγαπητές μου ταινίες "Keeping the faith" με τους Edward Norton and Ben Stiller).

Πίστη στα όνειρα μας...