Για ένα σπίτι στη θάλασσα (PART I)

3 μήνες μετά. Κάθεται μόνη της στο bar του Four Seasons. Το πιάνο σπαράζει να μην αφήσει τη νύχτα γυμνή. Σκέφτεται ότι θα ήθελε να γνωρίζει περισσότερα για το πιάνο, αφού από όλη τη βραδιά ξεχώρισε μονάχα δυο-τρία κομμάτια. Ξαφνικά αναγνωρίζει το επόμενο κομμάτι. Debussy. Claire de lune. Πονεί την ψυχή της το ίδιο κάθε φορά που το ακούει. Σεληνοφώς, που εισχωρεί από τις χαραμάδες για να φωτίσει σκοτεινιασμένες ψυχές. Ένα ρόδο γεννιέται στο μάγουλό της και ρίχνει τη σκιά του πριν να το προσέξει κανείς, ούτε καν η ίδια. Απόψε φορεί ένα λευκό ξώπλατο δαντελωτό φόρεμα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το χιλιοφιλημένο από τον ήλιο κορμί της. Μοιάζει κάπως χλωμή αλλά το κόκκινο Guerlain κοκκινάδι της κάνει να μοιάζει ότι κυλά αίμα στις φλέβες της. Πόσο απατούν τα φαινόμενα.

Ένα καινούριο Red Berries Mojito ξετυλίγεται μπροστά της. Είναι σίγουρη ότι δεν παράγγειλε ακόμα ένα, παρόλα τα προηγούμενα που είχε κατεβάσει την τελευταία ώρα.

- Αξίζει μια θέση στην κόλαση σε αυτόν που σε έχει πληγώσει.

Χάνει τη λαλιά της. Μονάχα για μια στιγμή όμως.

- Στην πιο πύρινη θέση της κόλασης, διορθώνει εκείνη.

Βλέπει τον άντρα που τόλμησε να αναταράξει τη γαλήνη της και να την αναγκάσει να εδραιώσει επαφή με την πραγματικότητα. Είναι ένας ηλικιωμένος άντρας, ένα γερ(οντ)άκι όπως θα έλεγαν και οι φίλες της. Υπό κανονικές συνθήκες θα αρνιόταν το ποτό και ίσως να μισόβριζε στα ισπανικά μέσα από τα δόντια της. Κάτω υπό άλλες συνθήκες όμως. Και απόψε δεν νιώθει κανονική. Κανονική όπως άλλοτε εννοείται. Απόψε έχει δολοφονικές διαθέσεις.

Το γεράκι φαίνεται εύπορος, πολύ μάλιστα. Έχει κύρος και ο πλούτος κάνει τον καθένα γοητευτικό... και sexyyyy! Συζητούν για λίγο. Τη γοητεύει που ξέρει τόσα για το πιάνο. Και ακόμα περισσότερο τη γοητεύει που μπορεί να είναι όπως αυτή θέλει, μπορεί να πει ό,τι θέλει και ακόμα να συμπεριφερθεί όπως θέλει, χωρίς καθωπρεπισμούς και ανούσιες απαγορεύσεις. And as disturbing as it is to watch her every movement in that way, somehow that thrills her. Τα δωδεκάποντα της τσακίζουν τα πόδια. Απλούστατα she takes them off. The sensation is incredible. Το γυμνό πάτωμα κάτω από τα πόδια της την ερεθίζει και αρχίζει να χορεύει. Πλησιάζει τον πιανίστα και ξαναζητά το τραγούδι που της προκαλεί ρίγη. Και αραδιάζει της θεωρίες της για τη συγγραφή του κομματιού, ότι θα το έγραψε για μια γυναίκα που του θυμίζει το σεληνοφώς, μυστηριακή, μαγευτική, δαιμονική. Και έφτιαξε ένα κομμάτι που είναι σε απόλυτη αρμονία με τη ψυχή. Εννοείται that he didn´t get the chick, cos good guys never win, but Debussy did manage to give birth to a masterpiece. Μετά την παράστασή της καληνυχτίζει ευγενικά το εγκάρδιο γεράκι και αποσύρεται, βγαίνει αθόρυβα από την πόρτα και γίνεται ένα με το σεληνοφώς.

Την άλλη μέρα πάει στην παραλία. Χαμένη στις σκέψεις της μαζεύει βότσαλα και απολαμβάνει να πατά πάνω στο άσπρο χαλί που ξετυλίγουν τα κύμματα σε κάθε της βήμα. Το αγόρι για τις ομπρέλες και τα κρεβατάκια την πλησιάζει και της δίνει κάτι. Είναι η παρτιτούρα από το ψεσινό κομμάτι με το χειρόγραφο μήνυμα: Συνάντησε με στο beach bar.

Εκείνος τη βλέπει από μακριά. Μοιάζει σαν αιθέρια ύπαρξη με το μωβί καφτάνι της, τόσο διάφανο σαν αραχνοϋφαντο πέπλο. Τα κόκκινα της μαλλιά του θυμίζουν τη Δεισδαιμόνα, δεν ξέρει καν γιατί έκανε αυτό τον παραληρισμό μες το μυαλό του.

Τι έχει να χάσει στο σημείο της ζωής της που βρίσκεται τώρα. Άσε που η περιέργεια τη σκοτώνει. Έτσι, αποφασίζει να πάει στο bar. Her best friend always told her that when she wants to do something, she just does it. She knew that was true, but it didn´t even ever bothered her. Κάθεται στο bar, κρατώντας στο ένα χέρι την παρτιτούρα και στο άλλο μια χούφτα γεμάτη βότσαλα και άμμο.

- Ποιος είναι ο θησαυρός σου σήμερα? τη ρωτά και της προσφέρει ένα μάνγκο μοχίτο.

- Δε ξέρω ακόμα, θα σου πω σε λίγο, απαντά αυτή με τον γνωστό παιχνιδιάρικο της ύφος που υπόσχεται πολλά αλλά δε δίνει τίποτα.

............................................................................

Είχε πια πάρει τις πληροφορίες της. Το γεράκι ήταν ιδιοκτήτης γνωστότατης ναυτιλιακής γιγαντοεπιχείρησης με μετοχές στα μισά ξενοδοχεία και κτηματομεσιτικά σε πολλά (μα πάρα πολλά) μέρη. Τώρα μπορούσε άνετα να καταστρώσει το σχέδιό της. Στην τελική ανάλυση (όπως αναλώθηκε σε άπειρες συζητήσεις με τις κολλητές της Γκρασιέλλα, Μιλάγκρος και Εμανουέλλα) δεν έκανε κάτι κακό. Μπορούσε να βρει στην αγκαλιά του γεροντάκιου αυτά που πάντα επιθυμούσε -ασφάλεια, προστασία και στοργή- και η ίδια να του προσφέρει τον εαυτό της για να τον διαχειριστεί ο ίδιος όπως ήθελε. Την εξίταρε ο τρόπος που την κοιτούσε και την ποθούσε. Να σημειωθεί ότι της έκανε κάθε χατήρι. Ίσα που πρόλαβε να του αναφέρει σε μια συζήτησή τους ότι στεναχωρέθηκε που δε τα κατάφερε να δει την έκθεση του Μιρό και αυτός την επόμενη μέρα της έκανε δώρο ένα ταξιδιωτικό εισητήριο για την Barcelona. Ήταν σίγουρη ότι δεν τον αγαπούσε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε αφού το γεράκι θα είχε την ίδια ηλικία με τον παππού της -αν ήταν ζωντανός. Ίσως και αυτός να το ήξερε κατά βάθος. Αλλά δεν είχε σημασία, γιατί τον έκανε να νιώθει ζωντανός και η ίδια αποτελούσε μια γυναίκα τρόπαιο. Ήταν βέβαια αδάμαστη και άγρια σα το διάβολο, δεν ήταν καν σίγουρος αν θα μπορούσε ποτέ να τη δαμάσει, αλλά έκανε την καρδιά του να νιώθει χίλια χρόνια πίσω και να ελπίζει σε ακόμα τόσα, και αυτό ήταν το μόνο που είχε σημασία.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Έστω και αν αυτή ήταν εναντίον του γάμου, ήξερε ότι σε αυτό δε μπορούσε να φέρει αντίρρηση. Σε μια βδομάδα βγήκαν τα προσκλητήρια. Δεν ήθελε να ασχοληθεί ιδιαίτερα με το γάμο, το μόνο που δέχτηκε να κάνει με χαρά ήταν να βρουν το νυφικό και τα φορέματα για την τριάδα: Γκρασιέλλα, Μιλάγκρος και Εμανουέλλα. Ειδικά αφού όλα ήταν με την ευγενική χορηγία του γεροντακιού. Τα κορίτσια ξετρελλάθηκαν από τη χαρά τους. Όλες αγόρασαν το φόρεμα του σχεδιαστή που ήθελαν. Το νυφικό ήταν Vera Wang με ένα εξαίσιο μπούστο ραμμένο με swarovsky -μες την υπερβολή δηλαδή αλλά πάντα της άρεσε αυτό. Υπερβολική με τις απολαύσεις, το φαγητό, τις ηδονές, τον έρωτα. So, why not then? Anwz, she could afford EVERYTHING! Ο χώρος κάτω από το ξενοδοχείο που γνωρίστηκαν ήταν γεμάτος άσπρες ορχιδέες και κίτρινα τριαντάφυλλα. Ο πεζόδρομος της παραλίας είχε γεμίσει από μαύρα κοστούμια και πολύχρωμες τουαλέτες. Ευτυχώς, η μόνη παραχώρηση που της δόθηκε ήταν ο γάμος να μη γίνει σε εκκλησία αλλά πάνω στην αμμουδιά. Η αγορά των Giuseppe Zanotti ήταν παντελώς άχρηστη, αφού αμέσως μετά το I do, έβγαλε τα παπούτσια, φίλησε το γεροντάκι -νυν σύζυγο- και άρπαξε ένα ποτήρι σαμπάνια. Μετά ακόμα ένα, και ακόμα μερικά. Τα κορίτσια χασκογελούσανε και λέγανε την ιστορία για τότε που η αστυνομία σταμάτησε τη Γκρασιέλλα με το κάπριο στο παλιό λιμάνι, ο αστυνομικός ζητούσε την άδεια οδηγού, εκείνη δεν την είχε και η ταυτότητά της κόλλησε μέσα στο πορτοφόλι και δεν έβγαινε. Όμως αυτή ήταν αφηρημένη. Το βλέμμα της εδώ και ώρα -ακόμα πριν από την τελετή- περιπλανιόταν πάνω σε ένα νεαρό άντρα. με αυτόν μάλιστα, θα μπορούσε να φανταστεί ΑΝΕΤΑ τη γαμήλια νύχτα, ξανά και ξανά και ξανά. Το παράδοξο ήταν ότι την έβλεπε και αυτός, με ένα φλογισμένο βλέμμα πρωτόγνωρο για εκείνην. Και οι ματιές τους αντρικατόπτριζαν η μια την άλλη για άπειρα δευτερόλεπτα.

Somewhere only we know

I'm gonna say this and I don't even care how paranoid it may sound to some. Μερικές φορές νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι ένας παρασιτικός λαός που κάποιο γενετικό τυχαίο λάθος στην εξέλιξη τους έκανε να κυριαρχήσουν σήμερα τον πλανήτη, και το πιο πιθανό να τον οδηγήσουν στη καταστροφή and noooo, I don't have any kind of resemblance with hat mad guy in Life or Something Like it, although this is Something Like it.

People are mean, and miserable, and jealous, and hateful, and hurt each other, and fight all the time, and evil and a million things that don't come to me at this istance. And I am one of them...

Κάποιοι που με γνωρίζουν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι είμαι καλή (WHATEVER that means)και πρόσχαρη και γελαστή και μη καχύποπτη και συνήθως εύθυμο άτομο (άσχετα αν μιζεριάζω frequently in my blog, but this is like a virtual reality ain't it? So it doesn't count a lot I reckon). Αλλά εγώ θυμάμαι κάποτε που ήμουν πραγματικά ανύποπτη σχετικά με την αθλιότητα του είδους μας. Τότε που πήγαινα στο σχολείο με τον αγαπημένο μου τεράστιο πράσινο πουά φιόγκο στα μαλλιά δίχως να με νοιάζει αν θα με κοροίδευαν τα άλλα παιδιά. Τότε που έτρωγα κερασια και έκανα διαγωνισμό για το ποιος θα φτύσει πιο μακριά το κουκούτσι (wait, I still do that). Τότε που ξετρύπωνα κρυφά το οικογενειακό album με τις αδερφές μου και κάναμε χάζι η μια την άλλη. Τότε που η νονά μου μού έφτιαχνε ψωμί βρεγμένο με ζάχαρη και βούτυρο και ήταν η πιο νόστιμη λιχουδιά του κόσμου. Τότε που ξεγεννούσα τις γάτες μου στο γκαράζ (not as disgusting as it sounds) ή τότε που ξυπνούσα στις 5 το πρωί για να πάω στο εκκολαπτήριο να ελέγξω αν βγήκαν τα παπάκια από τα αβγά τους. Τότε πραγματικά δε φοβόμουν τίποτα (μονάχα το σκοτάδι).

Αυτοί οι καιροί πέρασαν, δε ξέρω που πήγαν και τρέμω που ξέρω ότι δε θα ξαναέχω τέτοιες μέρες ποτέ ξανά. Και νομίζω ότι φοβάμαι -όχι μόνο τα αόρατα τέρατα που βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου και όλα όσα έχω δει στους X-Files- αλλά τους ανθρώπους. Τις προάλλες ήμουν μόνη (νόμιζα τουλάχιστον) σε μια ερημική παραλία, ώσπου ξεπετάγεται ένας καταραμένος τυχάρπαστος αχάπαρος α******* ηλίθιος (μακάρι να εθώρουν το Χάρο τίτσιρο δηλαδή) και ευτυχώς που ήταν εκεί ένα γεροντάκι να τον τρομάξει. Δε μου αρέσουν οι (περι, περισσότεροι) άνθρωποι. People are sooo unreliable!

Aaaa, and it seems I found out why it hasn't worked out with him. He stopped l(oving)iking me the moment I stopped being fun. Μάλλον κάποιο άτομο σταματά να είναι fun μόλις ζητήσει λίγα περισσότερα πράγματα -ίσως και περισσότερα από ό,τι του αξίζουν- αλλά what do I care?!

Αναρωτιέμαι που να πάω. Και είναι ένα αίσθημα διαφορετικό από αυτό του όταν νιώθεις φυλακισμένος κάπου. It's something totally different. It's like there isn't any more places to go, there isn't anywhere else. This is it...

Και τραγουδώ Keane...
Oh simple thing where have you gone
I'm getting old and I need something to rely on
So tell me when you're gonna let me in
I'm getting tired and I need somewhere to begin

This could be the end of everything
So why don't we go
Somewhere only we know?

Μακάρι τα τέλη να ήταν τόσο όμορφα, αλλά υποθέτω ότι δε θα μάθουμε μέχρι να φτάσει ένα από αυτά.

ΚΟ ΚΟ ΚΟΚΚΙΝΟ!

Some busy or not so busy streets in Limassol. A Honda. 5 girls. One goal. Traffic lights. Red. In and Out of the car. Dolce. Tiesto. And let's go again :p

500 Days of Summer

'This is a story of boy meets girl. The boy, Tom Hansen of Margate, New Jersey, grew up believing that he'd never truly be happy until the day he met the one. This belief stemmed from early exposure to sad British pop music and a total mis-reading of the movie 'The Graduate'. The girl, Summer Finn of Shinnecock, Michigan, did not share this belief. Since the disintegration of her parent's marriage she'd only love two things. The first was her long dark hair. The second was how easily she could cut it off and not feel a thing. Tom meets Summer on January 8th. He knows almost immediately she is who he has been searching for. This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story '.

Yap, I've watched the movie a couple of weeks back, but I haven't really thought much about it since Sunday that one of my best mates gor married. And I might as well name this post '1013 Days of Koinos Gnwstos'.

Lately, I feel that I'm bursting out of a massive energy of optimism, so gigantic that I just cant hold it down. Ofcourse, αυτό καταντά άκρως κουραστικό (και εκνευριστικό) για τα περισσότερα μέλη της παρέας μου, who recently just got their hearts pull out and crashed (maybe I ought to include myself into that category... though not so sure about it). Και ναι, ίσως να καταντά βαρετό να με ακούνε να προσπαθώ να τις πείσω that EVERYTHING WILL BE OK, but it's not my fault that i really REALLY have this sensation. Ναι, μπορεί να έχω χωρίσει (οριστικά, ελπίζω αυτή τη φορά) με τον Κοινό Γνωστό, έπειτα από κοινή απόφαση (I think) αλλά δε θα μπορούσα να βρίσκομαι σε καλύτερη φάση της ζωής μου. Και ναι, μπορεί να μου λείπει (including all the treats you get out of a partner) αλλά νιώθω πραγματικά ότι όλα θα είναι εντάξει. Ελπίζω και η παρέα να με πιστέψει σύντομα, either that or an unidentified body will be found someplace in Limassol ;p. Not that we don't enjoy ourselves, we are, kinda A LOT, αλλά δεν αντέχω στην σκέψη ότι αγαπημένα μου πρόσωπα υποφέρουν και ότι τα βράδυα καταναλώνονται σε σκέψεις ψυχοφθόρες και ψυχοβλαβείς. Και γνωρίζω ότι οι καλοκαιρινές νύχτες μπορούν να διαστρεβλώσουν αναμνήσεις και να παίζουν ανελέητα το παιχνίδι 'What IF'. Και ξέρω ότι δε μπορώ να κάνω σχεδόν απολύτως τίποτα, εκτός από το να κάνουμε διάφορα πράγματα και να προσπαθώ να έχουμε ένα γεμάτο πρόγραμμα. Σκέφτομαι ότι εφόσον έχουμε plenty of things to do, they won't be thinking of them, although I know deep down that this is not true.

Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι πώς γίνεται πάντα να την πατάμε με τους λάθος ανθρώπους. Δηλαδή, δε θα μπορούσε να είναι ΠΙΟ ΛΑΘΟΣ. Τις προάλλες μιλούσα με τη Σώτι και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αν θέλει κάποιος να μάθει για το χαρακτήρα κάποιου άλλου ανθρώπου, το μόνο που έχει να κάνει είναι να μας τον δείξει. If we feel attracted to him, then... he´s a bastard for sure! If we don´t, then he might have a chance.Don't get me wrong, but boys suck! Αλλά δυστυχώς είναι απαραίτητοι όχι για τη διαιώνιση του είδους (αφού φαντάζομαι οι τράπεζες σπέρματος έχουν αρκετό απόθεμα that it will last for a while) αλλά για τις μικρές καθημερινές απολαύσεις, όχι μόνο στον τομέα του sex, όμως και στην ανθρώπινη συναισθηματική σύνδεση, γιατί όσο και να αγαπάς τον rabbit vibrator σου, δε νομίζω να μπορεί να μπορεί να εκτιμήσει το δείπνο που του ετοίμασες, ούτε να σου κάνει μασάζ στα πόδια, ούτε και να σε πάρει αγκαλιά το βράδυ. Manufacturers must work on that stuff...

Anw, I started writing a while ago and now I don't know what was what I wanted to say... Μάλλον προβάλλω τη συνειδητοποίηση ότι ο Κοινός Γνωστός έχει γίνει πλέον ένας απλώς Κοινός. Η σύγχυση όμως που με βασανίζει είναι όταν κατά διαστήματα συνεχίζω να ανφέρομαι σε αυτόν, ακόμα και να γράφω σχετική ανάρτηση, for f***'s sake δηλαδή! Λοιπόν, 1013 μέρες γεμάτες αναμνήσεις, αλλά όπως ειπώθηκε και στην προαναφερθείσα ταινία, 'now, I think you're just remembering the good stuff. Next time you look back, I really think you should look again'. I reckon it's a good thing that I mostly remember the bad things. Did you ever do this, think back on all the times you've had with someone and you just replay it in your head over and over again and you look for those first signs of trouble? Why the hell didn't I pay more attention to those signs? Ο Mel Gibson στην ομώνυμη ταινία he surely did. and look what he accomplished. Έσωσε την οικογένειά του από τους εξωγήινους εισβολείς. Anw, ξέρω ότι είχα δει τα σημάδια, απλώς επέλεξα να τα αγνοήσω για λίγο, ίσως με την ψευδαίσθηση ότι θα εξαφανιστούν από μόνα τους. Yap, I know. I am soooo naive. From now on, I'll try harder to listen to my inner voice of reason, if there is any that is. But the weirdest thing of all, is that I never ever believed in relationships or boyfriends, so how the hell did I get into all of these? I suppose real life got in the way! Bottom line: relationships are messy and people end up more messed up that they were in the first place.

'Most days of the year are unremarkable. They begin, and they end, with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life'.

Απορία

Από πότε γίναμε νησί των τυφώνων, των κυκεώνων και των λυshiασμένων ανέμων? Επήρεν μας και εσήκωσε μας και ακόμα να μας κάτσει!

Τις τελευταίες μέρες νιώθω so Catherine in Wuthering Heights! Actually, I´m so Catherine not just because of the wuthering hair, but all the concept can be encopassed with my story. According to Wiki, 'the narrative tells the tale of the all-encompassing and passionate, yet thwarted, love between Heathcliff and Catherine Earnshaw, and how this unresolved passion eventually destroys them and many around them'. Αν και αν το καλοσκεφτώ οι αναλύσεις των χαρακτήρων της νουβέλας εισηγούνται ότι εγώ ταιριάζω καλύτερα στο ψυχολογικό προφίλ του Heathcliff, with all that revenge, misery and despair all around, και ο Κοινός Γνωστός (η ονομασία παραμένει ίδια μέχρι εύρεση καλύτερης ονομασίας)είναι η Catherine. Όπως υποστηρίζουν και οι Joy Division, 'Love will tear us apart, again'!

Hostia! Επείραξε με ο άνεμος στο κεφάλι...

P.S. Μα ΠΟΤΕ γυρίστηκε ταινία περσινή με τον Tom Hardy???? I need to download it ASAP!

Δε φταίμε εμείς αν είσαστε ένας ΧΩΡΚΑΤΟΣ

Σήμερα ήμουν παραλία με δύο φίλες, μία εκ των οποίων η φίλη μου η Μελένια. Και με ρωτά γιατί δεν γράφω πλέον στο blog μου, έτσι για να διασκεδάσω φίλους και γνωστούς. Και για ακόμα μια φορά απαντώ ότι από τότε που έγινε εκείνο δεν έχω και πολλούς λόγους για να γράφω στο blog μου. But then I'm like 'Hey, wait! Didn't I break up with him? Yap I DID'. Της υπόσχομαι λοιπόν ότι κάτι θα γράψω σήμερα και ότι έχω μερικές ακόμα ιδέες στα σκαριά.

Πέμπτη απόγευμα. Γυρνώ στο διαμέρισμα μετά από μια εξαντλητικότατη μέρα, ίσα που προλαβαίνω να παρκάρω και να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου για να βγω έξω όταν βλέπω... μια διπλοκαμπινιά να έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την άλλη άκρη του δρόμου για να παρκάρει ακριβώς μέσα στον κώλο (perdon my french) όχι τον δικό μου αλλά του αυτοκινήτου μου, καθ' όλη τη διάρκεια της ΄πράξης ο οδηγός να ανεμίζει ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΑ τα χέρια του έξω από το παράθυρο. Η πρώτη μου σκέψη 'What the FUCK'? Και ακολουθεί ένας διάλογος που σε πολλαπλά παράλληλα σύμπαντα θα είχε διαφορετικές φράσεις αλλά την ίδια κατάληξη. Μ όπου Μάρλεν (δηλαδή εγώ), ΑΓ (αγράμματος γύφτουλας, βλέπε ο οδηγός της διπλοκαμπινιάς).


ΑΓ: Τάραξε το αυτοκίνητο σουυυυ!

Μ: (Χαντακωμένη για ένα λεπτό, σκεφτόμενη τον κάθε μαφιόζο σε οποιαδήποτε ταινία φάση The Godfather- Are you talkiing to ME?). Αλλά το μόνο που καταφέρνω να ψελλίσω είναι: Γιατί?

ΑΓ: Για να το βάλω εγώ. Εν ο τόπος μου τζείνος ακούεις?

Μ: Κύριε, εγώ μένω σε εκείνη την πολυκατοικία (και δείχνω την πολυκατοικία μου πίσω από το πάρκιν).

ΑΓ: Η δική σας η πολυκατοικία παρκάρει αλλού.

Ααα, εδώ μόλις θυμήθηκα ότι, όπως και στις αρχαίες τραγωδίες, πάντα υπάρχει ο χορός για να κάνει ακόμα πιο έντονο το δραματικό στοιχείο. Σε αυτή την περίπτωση ήταν οι υπόλοιποι μαστόροι που ήταν στο αυτοκίνητο.

Χ (χορός): Άφηστην μάστρε την μιτσιά...

Μ: Αφού παίρνω θάρρος από την υπεράσπιση του φτωχολαού απαντώ: Αφού ξέρω τρία τουλάχιστον άτομα από την πολυκατοικία μου που παρκάρουν εδώ. Πώς γίνεται? (Και δείχνω τα τρία αντίστοιχα αυτοκίνητα).

ΑΓ: Εν με κόφτει, αν το ταράξεις τωρά και να μη σε ξαναδώ να παρκάρεια δαχαμέ!

Μ: Είσαστε αγενέστατος! Ίντα φωνάζεις (σαμπώς τζαι γ*μούν σε!)?

ΑΓ: Εν τζαι φωνάζω, ΜιλούμεΝΤΕ τωρά.

Μ: Συγνώμη, αν μιλάς έτσι της γυναίκας σου και της οικογένειάς σου, δικό σου πρόβλημα (INYOURFACE MOTHERFUCKER!).

Ξεπαρκάρω το αυτοκίνητο και παρκάρω πάρακατω. Μια από αυτές τις μέρες θα επισκεπτώ τον κοινοτάρχη, and I'll be back, with the blueprints. See who's allowed to park.

And in case you are reading this, which I SERIOUSLY doubt it, take this as it trully is, not a warning, but a THREAT!

Ήταν μια μέρα που "εσκουλλήσαν με οι δαιμόνοι" (copyright: Μελένια).

People SUCK!

Some people are alive only because it's illegal to kill them!

When will I ever learn??? People DON'T change. Οι εποχές αλλάζουν, οι τάσεις στη μόδα αλλάζουν, οι χρωματικοί τόνοι στα ρούχα όταν δε τα βάλεις στην κατάλληλη θερμοκρασία αλλάζουν αλλά οι άνθρωποι ΠΟΤΕ! Να το χτυπήσω και αυτό tattoo on my body in case I forget again? Πριν το καταλάβω θα γίνω Guy Pierce in Memento.

This week's lie: Κάποιες φορές πρέπει να χάσεις αυτό που αγαπάς για να το εκτιμήσεις πραγματικά... Me says: Yeahhhhh, right!