Απορία

Από πότε γίναμε νησί των τυφώνων, των κυκεώνων και των λυshiασμένων ανέμων? Επήρεν μας και εσήκωσε μας και ακόμα να μας κάτσει!

Τις τελευταίες μέρες νιώθω so Catherine in Wuthering Heights! Actually, I´m so Catherine not just because of the wuthering hair, but all the concept can be encopassed with my story. According to Wiki, 'the narrative tells the tale of the all-encompassing and passionate, yet thwarted, love between Heathcliff and Catherine Earnshaw, and how this unresolved passion eventually destroys them and many around them'. Αν και αν το καλοσκεφτώ οι αναλύσεις των χαρακτήρων της νουβέλας εισηγούνται ότι εγώ ταιριάζω καλύτερα στο ψυχολογικό προφίλ του Heathcliff, with all that revenge, misery and despair all around, και ο Κοινός Γνωστός (η ονομασία παραμένει ίδια μέχρι εύρεση καλύτερης ονομασίας)είναι η Catherine. Όπως υποστηρίζουν και οι Joy Division, 'Love will tear us apart, again'!

Hostia! Επείραξε με ο άνεμος στο κεφάλι...

P.S. Μα ΠΟΤΕ γυρίστηκε ταινία περσινή με τον Tom Hardy???? I need to download it ASAP!

Δε φταίμε εμείς αν είσαστε ένας ΧΩΡΚΑΤΟΣ

Σήμερα ήμουν παραλία με δύο φίλες, μία εκ των οποίων η φίλη μου η Μελένια. Και με ρωτά γιατί δεν γράφω πλέον στο blog μου, έτσι για να διασκεδάσω φίλους και γνωστούς. Και για ακόμα μια φορά απαντώ ότι από τότε που έγινε εκείνο δεν έχω και πολλούς λόγους για να γράφω στο blog μου. But then I'm like 'Hey, wait! Didn't I break up with him? Yap I DID'. Της υπόσχομαι λοιπόν ότι κάτι θα γράψω σήμερα και ότι έχω μερικές ακόμα ιδέες στα σκαριά.

Πέμπτη απόγευμα. Γυρνώ στο διαμέρισμα μετά από μια εξαντλητικότατη μέρα, ίσα που προλαβαίνω να παρκάρω και να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου για να βγω έξω όταν βλέπω... μια διπλοκαμπινιά να έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την άλλη άκρη του δρόμου για να παρκάρει ακριβώς μέσα στον κώλο (perdon my french) όχι τον δικό μου αλλά του αυτοκινήτου μου, καθ' όλη τη διάρκεια της ΄πράξης ο οδηγός να ανεμίζει ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΑ τα χέρια του έξω από το παράθυρο. Η πρώτη μου σκέψη 'What the FUCK'? Και ακολουθεί ένας διάλογος που σε πολλαπλά παράλληλα σύμπαντα θα είχε διαφορετικές φράσεις αλλά την ίδια κατάληξη. Μ όπου Μάρλεν (δηλαδή εγώ), ΑΓ (αγράμματος γύφτουλας, βλέπε ο οδηγός της διπλοκαμπινιάς).


ΑΓ: Τάραξε το αυτοκίνητο σουυυυ!

Μ: (Χαντακωμένη για ένα λεπτό, σκεφτόμενη τον κάθε μαφιόζο σε οποιαδήποτε ταινία φάση The Godfather- Are you talkiing to ME?). Αλλά το μόνο που καταφέρνω να ψελλίσω είναι: Γιατί?

ΑΓ: Για να το βάλω εγώ. Εν ο τόπος μου τζείνος ακούεις?

Μ: Κύριε, εγώ μένω σε εκείνη την πολυκατοικία (και δείχνω την πολυκατοικία μου πίσω από το πάρκιν).

ΑΓ: Η δική σας η πολυκατοικία παρκάρει αλλού.

Ααα, εδώ μόλις θυμήθηκα ότι, όπως και στις αρχαίες τραγωδίες, πάντα υπάρχει ο χορός για να κάνει ακόμα πιο έντονο το δραματικό στοιχείο. Σε αυτή την περίπτωση ήταν οι υπόλοιποι μαστόροι που ήταν στο αυτοκίνητο.

Χ (χορός): Άφηστην μάστρε την μιτσιά...

Μ: Αφού παίρνω θάρρος από την υπεράσπιση του φτωχολαού απαντώ: Αφού ξέρω τρία τουλάχιστον άτομα από την πολυκατοικία μου που παρκάρουν εδώ. Πώς γίνεται? (Και δείχνω τα τρία αντίστοιχα αυτοκίνητα).

ΑΓ: Εν με κόφτει, αν το ταράξεις τωρά και να μη σε ξαναδώ να παρκάρεια δαχαμέ!

Μ: Είσαστε αγενέστατος! Ίντα φωνάζεις (σαμπώς τζαι γ*μούν σε!)?

ΑΓ: Εν τζαι φωνάζω, ΜιλούμεΝΤΕ τωρά.

Μ: Συγνώμη, αν μιλάς έτσι της γυναίκας σου και της οικογένειάς σου, δικό σου πρόβλημα (INYOURFACE MOTHERFUCKER!).

Ξεπαρκάρω το αυτοκίνητο και παρκάρω πάρακατω. Μια από αυτές τις μέρες θα επισκεπτώ τον κοινοτάρχη, and I'll be back, with the blueprints. See who's allowed to park.

And in case you are reading this, which I SERIOUSLY doubt it, take this as it trully is, not a warning, but a THREAT!

Ήταν μια μέρα που "εσκουλλήσαν με οι δαιμόνοι" (copyright: Μελένια).

People SUCK!

Some people are alive only because it's illegal to kill them!

When will I ever learn??? People DON'T change. Οι εποχές αλλάζουν, οι τάσεις στη μόδα αλλάζουν, οι χρωματικοί τόνοι στα ρούχα όταν δε τα βάλεις στην κατάλληλη θερμοκρασία αλλάζουν αλλά οι άνθρωποι ΠΟΤΕ! Να το χτυπήσω και αυτό tattoo on my body in case I forget again? Πριν το καταλάβω θα γίνω Guy Pierce in Memento.

This week's lie: Κάποιες φορές πρέπει να χάσεις αυτό που αγαπάς για να το εκτιμήσεις πραγματικά... Me says: Yeahhhhh, right!

Break UP Via YouTube

Sometimes I like to imagine that my life (and consequently the life of other's that's entagled with mine) is a musical. A bit lame -and especially coming out of the mouth of a person who really detests The Sound of Music (perdoname Julie Andrews). Τη φαντάζομαι όμως κάπως σαν ένα επεισόδιο της BTVS (Buffy: The Vampire Slayer), το οποίο ήταν όλο γυρισμένο in a musical twist. It was REALLY refreshing. There you had, the good (and bad to the bone) old same characters, just dancing and singing!

Well, today it's one of those times for me. And this is how my break up would have been, if we were living in a musical. GREEK version this time -είπα να μην το περιπλέξω ιδιαίτερα and so I kept it simple. Σημειωτέον ότι το παρόν μιούζικαλ είναι πάσης φύσεως υποκειμενικό και δημιουργήθηκε από τη σκοπιά της αφηγήτριας. Ορισμένοι από τους διαλόγους δεν είναι φανταστικοί και αρκετά κομμάτια έτυχαν τροποποίησης ούτως ώστε να μην έχουν explicit content. Ακόμα, αν το studio budget δεν ήταν τόσο φειδωλό, τα οπτικά αποτελέσματα των videoclips θα είχαν καλύτερη χροιά.
And let the show begin!

ΕΓΩ: Θέλω να μου πεις τι μας ενώνει εμάς τους δυο
Πάντα ψάχνω για να βρω λες και ψάχνω θησαυρό
Στα χαμένα εδάφη ανακαλύπτω διαφορές.



ΑΥΤΟΣ: Δε μ’ αγαπάς, δε μου μιλάς δε με κοιτάς.

ΕΓΩ: Ξέχασες, πως μου μίλαγες το ξέχασες πως με φίλαγες και πέταξες μια ολόκληρη ζωή.


ΑΥΤΟΣ: Γυρνάς και με πολιορκείς
Θέση διεκδικείς, στη καρδιά μου να μπεις
Μα σου το πα δε δουλεύει καλά
Χρόνια τώρα χτυπά αντικανονικά
Σενάρια πάλι ακούς, κυνηγάς τους χρησμούς
Κάνεις συνδυασμούς
Μην ψάχνεις για το νυφικό, θα σου κάνω κακό
Είμαι μούτρο μεγάλο
Θυμώνεις που δεν αντιδρώ
Με το παραμικρό, χάος δημιουργώ
Με φίλες σου πάλι τα λες
Οι αναλύσεις πολλές, πάλι ξύνεις ουλές
Μην κρίνεις για να μην κριθείς.



ΕΓΩ: Πέρασε μήνας δίχως να τα πούμε
Μα κατα τα άλλα έχουμε δεσμό
Όλο δεν έχεις χρόνο να βρεθούμε
Το θύμα στην υπόθεση είμαι εγώ.



ΑΥΤΟΣ: Και θα χαθώ από κοντά σου θα χαθώ
καπνός θα γίνω χώμα, χώμα και νερό
και θα χυθώ μες στα ποτάμια θα χυθώ
κοντά σου ούτε ένα, ούτ' ένα λεπτό.


ΕΓΩ: Σε βλέπω να φεύγεις
να παίρνεις μια μπλούζα, μια τσάντα στον ώμο.
Σε βλέπω να φεύγεις, κλείνεις την πόρτα, να βγαίνεις στο δρόμο.
Τριγύρω όλο φώτα, παντού στολισμένα, ο κόσμος γιορτάζει.
Απόψε η νύχτα, κεράκι που λιώνει και μέσα μου στάζει.
Με βλέπεις να φεύγω, να παίρνω δυο μάτια κλαμένα μαζί μου.
Με βλέπεις να φεύγω, να σφίγγω έναν κόμπο βαθιά στη φωνή μου.
Είσαι μακριά απ' την καρδιά μου πια.
Πόσα χιλιόμετρα απέχεις; Κι εγώ μακριά.



ΑΥΤΟΣ: Στην υγειά της αχάριστης που δεν άξιζε τόσο και μπορούσα για χάρη της την ζωή μου να δώσω. Στην υγειά της επόμενης που θα έχει αισθήματα. Στην υγειά της επόμενης που δεν ψάχνει για θύματα.



ΕΓΩ: Ήσουν αυταπάτη δυστυχώς , μα δες γυρνάει τώρα ο τροχός ευτυχώς. Σαν θεία δίκη δίκη στα σκαλιά μου ξενυχτάς μα δεν μου λείπεις λείπεις ναιιιι. Θες να με πάρεις πάρεις ως τα αστέρια για μια βόλτα ξανά. Λυπάμαι μα είναι αργά...
Σου εύχομαι να μάθεις να αγαπάς.



ΑΥΤΟΣ: Εγώ θα φύγω από σένα, μήπως σώσω τη ζωή μου. Τα φτερά μου τσακισμένα, ήσουν η καταστροφή μου. Σ' αφήνω τώρα στον επόμενο, τον άτυχο τον γκόμενο που θα 'ρθει στη ζωή σου. Είσαι γυναίκα επικίνδυνη, παραμονεύουν κίνδυνοι στο χάδι, στο φιλί σου.



ΕΓΩ: Απ΄τη ζωή μου είσαι απών, ε και λοιπόν. Δεν σταματάει η ζωή σε μια αγάπη. Απ΄τη ζωή μου είσαι απών, ε και λοιπόν. Τέρμα τα τόσα λάθη. Θέλω να πω την τελευταία λέξη. Τι έφταιξε μαζί σου δε θα ψάξω. Θέλω να κάνω ότι μου αρέσει και μέσα απ΄την καρδιά να το φωνάξω.


ΑΥΤΟΣ: Άλλη μια φορά θα σου το πω, όπου και να είσαι πάνω σου θα τρέμω, δυνατά θα φωνάζω σε μισώ. Τώρα σε μισώ γιατί δε μπορώ να σ'έχω. Πίστευα πως για μια ζωή θα μουν πάντα εκεί να σε περιμένω, μα ευτυχώς που είδα καθαρά πως ήταν όλα αυτά όνειρο καμένο.



ΕΓΩ: Θα'μαι αλλιώς, θα βγεις κι απ'το μυαλό μου για να'μαι εγώ ο εαυτός μου πια.
Θέλω να βγεις, να χαθείς κι όχι μέσα μου να ζεις. Πριν σε μισήσω, θα σ'αφήσω
γεια, πάω να ζήσω...
Βράδια κενά διψάω φιλί, γι'αυτό κερνάω ποτά και φλερτάρω πολύ.
Μ'όποιον κι αν βγω, τι ψάχνω να βρω αφού εσένα έχω χάσει.
Μα ας ξεχαστώ, κι ας μην σε ξεχνώ η ώρα να περνάει κάνω ό,τι μπορώ.
Θα'μαι αλλιώς, μαθαίνω διαρκώς. Λέω κι αυτό θα περάσει. Θα'μαι αλλιώς πιο δυνατή
με βαρέθηκα, βαρέθηκα.


ΑΥΤΟΣ: Μια σε έχω, μια σε χάνω κι όλο θέλεις παραπάνω. Σήμερα όμως είναι η μέρα που δεν πάει παραπέρα. Κλείνομαι και πια δεν έχω δύναμη να το ελέγξω. Το σκοτάδι που ΄χω κρύψει μ' αγκαλιάζει, με φωτίζει. Μια σε έχω, μια σε χάνω, όχι πια δε πάει άλλο. Πάλι πίσω με πηγαίνεις. Ένα δίνεις, δυο μου παίρνεις. Ίσως στα όρια να φτάσω, να τα χάσω, να ξεσπάσω. Τίποτα δεν έχει μείνει. Το κακό πια έχει γίνει.



ΕΓΩ: Μια ζωή εγώ δε ζούσα για μένα. Εγώ ζούσα για μας, μα εσύ, εσύ δε ζεις για κανένα
τον κανένα αγαπάς.



ΑΥΤΟΣ: Μη μου μιλάτε για κείνη. Δε θέλω να τη δω ξανά. Για πάντα έξω απ' τη ζωή μου να μείνει, τι κάνει δε μ' αφορά. Ούτε σαν σκέψη, ακόμα, δε θέλω απ' το μυαλό μου να περνά.



ΕΓΩ: Στη ζωή σου εγώ κομπάρσος
Που το βρίσκεις τόσο θράσος
Και σ' αυτούς που σ' αγαπάνε
Τη πλάτη σου γυρνάς
Μα τελειώνει η υπομονή μου
Θα σε βγάλω από απ' τη ζωή μου
Όμως πριν σ' εγκαταλείψω
Θέλω να σου πω
Ότι
Λυπάμαι για λογαριασμό σου
Και γι' αυτό το φέρσιμο σου
Ήξερες όσο κανένας πώς να με πληγώνεις και
Να κάνεις πάντα το δικό σου
Να κοιτάς τον εαυτό σου
Ν' αδιαφορείς για μένα
Και να προσπαθείς
Από εμένα ό,τι μπορέσεις
Να εκμεταλλευτείς.


ΑΥΤΟΣ: Κάτι μου λέει πως το τέλος μας λίγο πιο κάτω περιμένει.
Όλα τα λόγια πως χάθηκαν και μία λέξη απομένει που θα την πεις σε δυο λεπτά...
Κάτι μου λέει πως τελειώσαμε, κάτι μου λέει πως σε χάνω.
Κάτι μου λέει πως βιάζεσαι να πας μακριά.
Κάτι μου λέει με προσπέρασες, τόσο πολύ που δε σε φτάνω.



ΕΓΩ: Μου πήρες όσα ζήτησες και δε συζήτησες.
Μα όλα τα αμφισβήτησες και όλα τα ζητάς.
Γι' αυτό και ‘γω σε χώρισα, αναθεώρησα.
Γι' αυτό και σε τιμώρησα αλλού να τα χρωστάς.


ΑΥΤΟΣ: Δίνομαι, διχάζομαι τις ώρες μου μοιράζομαι με σκέψεις, μ' αναλύσεις που ποτέ δε φέρνουν λύσεις.
Πληρώνω, χρεώνομαι, αυτοσυγκεντρώνομαι, στ' αλήθεια πια δε θέλω εξηγήσεις.
Κλείνομαι, βυθίζομαι, τρέχω, χαραμίζομαι.
Κρατάω απ' όσα αγάπησα μεγάλες αποστάσεις.
Σφυρίζω, αποβάλλομαι σε μια οθόνη χάνομαι.
Γρίφοι οι πιο απλές μου αποφάσεις.
Τι ζητάς, τι θέλεις κάτι παραπάνω, σε κοιτώ και νιώθω το νιώθω σε χάνω.
Τι ζητάς, τι θέλεις κάτι παραπάνω, σε κοιτώ και νιώθω το νιώθω σε χάνω, το νιώθω σε χάνω.


ΕΓΩ: Αχ, να 'σουν αλλιώς.
Αλλιώς απ' ό,τι σε έχει φτιάξει ο Θεός.
Ο δρόμος της καρδιάς σου να 'ταν ανοιχτός, ναι, να 'σουν αλλιώς.
Στου έρωτα το τέλος να 'σουν ουρανός κι ο πόθος σου για μένα να 'ταν ζωντανός.


ΑΥΤΟΣ: Τι να σου πω για μένα, τι με ρωτάς κι εσύ.
Ερμητικά κλεισμένα είν’ όλα στη ψυχή.
Μου λες να τα ποντάρω όλα όσα έχω εγώ και εγώ άλλη μια ρισκάρω κι ας καταστραφώ.
Μη με κοιτάς μες στα μάτια, θα δεις μια αλήθεια κομμάτια, θα δεις και ό,τι σου κρύβω
και το πολύ και το λίγο.



ΕΓΩ: Αλλάζεις, αλλάζεις...
Αλλάζεις, αλλάζεις...
Μέρα τη μέρα και με τρομάζεις.
Σ' ένα τραγούδι θα κρύβεσαι με ίδιους στίχους ξανά.
Η νύχτα πάλι σε κέρδισε, σε χαιρετά.


ΑΥΤΟΣ: Αν μ΄αγαπάς θα περνάς το ίδιο δύσκολα με μένα.


ΕΓΩ: Μ' απογοήτευσες πολύ
Αλλιώς το είχα ονειρευτεί
για μας τους δύο
Έπεσα έξω δυστυχώς
Λάθος εκτίμηση εντελώς
Φταίω εγώ
Έκλαψα αμέτρητες βραδιές
μα πήρα απόφαση προχθές
Τέρμα ως εδώ
Σκουπίζοντας τα μάτια μου
μαζεύω τα κομμάτια μου
κι αποχωρώ
κι αποχωρώ.

The LOBBY

The Waiting Place…for people just waiting.

Waiting for a train to go or a bus to come, or a plane to go or the mail to come, or the rain to go or the phone to ring, or the snow to snow or waiting around for a Yes or No or waiting for their hair to grow. Everyone is just waiting.

Waiting for the fish to bite or waiting for wind to fly a kite or waiting around for Friday night or waiting, perhaps, for their Uncle Jake or a pot to boil, or a Better Break or a string of pearls, or a pair of pants or a wig with curls, or Another Chance. Everyone is just waiting.

No! That’s not for you!
Somehow you’ll escape all that waiting and staying. You’ll find the bright places where Boom Bands are playing. With banner flip-flapping, once more you’ll ride high! Ready for anything under the sky. Ready because you’re that kind of a guy!

Oh, the places you’ll go! There is fun to be done! There are points to be scored. There are games to be won. And the magical things you can do with that ball will make you the winning-est winner of all. Fame! You’ll be famous as famous can be, with the whole wide world watching you win on TV.

Except when they don’t. Because, sometimes, they won’t.

I’m afraid that some times you’ll play lonely games too. Games you can’t win ‘cause you’ll play against you.

All Alone!
Whether you like it or not, Alone will be something you’ll be quite a lot.

And when you’re alone, there’s a very good chance you’ll meet things that scare you right out of your pants. There are some, down the road between hither and yon, that can scare you so much you won’t want to go on.

Dr. Seuss


Waiting... A word that lot of people have told me lately. I guess we all do it. Actually, I am starting to doubt if anyone has ever stopped doing it...

Έκθεση: 25η Μαρτίου

Πρωί. Οι ηλιακτίδες του θεού Φοίβου μπαίνουν από τις χαραμάδες του γαλάζιου πατζουριού. Τα πουλιά κελαηδούν, το θρόισμα των φύλλων εξασθενημένο στο βάθος και οι καμπάνες της απέναντι εκκλησίας εξεκουφάναν μας πάλι. Στον ύπνο μου θυμάμαι να μουρμουρώ κάτι like: Amor, εκολλήσαν οι καμπάνες και χτυπούν συνέχειααα. ΟΥΦΟΥ! Hostia aa!
Ο Κ.Γ. άλλες κουβέντες.
-Πρέπει να σηκωθούμε τωρά για να προλάβουμε καμιά ταβέρνα.
Ππππεεεεε!

Σηκωνόμαστε. Shower (and YES, I luv it that I don't have to wake up an hour before to open the heater. SUN SUN SUN).

Κ.Γ. - Νομίζεις θα είσαι έτοιμη σε 15 λεπτά?
Εγώ: - Όχι.
Κ.Γ. - Α, ok.

Ξεκινούμε με ένα δίλημμα. Ζύγι ή Πάφος? Και αφού ζυγίζουμε τα υπέρ και τα κατά ξεκινούμε για Πάφο (Στο Ζύγι θα γινόταν της *&%^#@(* τέτοια μέρα, άσε που όλη η Λεμεσός και η Λευκωσία θα ήταν ανεβασμένη/κατεβασμένη ανάλογα τζειπάνω).

Αφού παίρνω ένα σωρό τηλέφωνα για να μου συστήσει ένα decent place to eat someone, και μετά από ένα σωρό αναπάντητες και επιστρεφόμενες κλήσεις, παραμένουμε στον παράγοντα 0. Οι φίλες μου Παφίτισσες slush Λευκωσιάτισσες SUNK at directions. Άσε που δεν πήγαμε από το παραλιακό highway και έχασα την Πέτρα του Ρωμιού και δε μπορέσαμε να σταματήσουμε στις απομακρυσμένες παρακμιακές ψαροταβέρνες με ψαρομεζέδες όπως ήταν το αρχικό plan. Btw, WHAT THE HELL WITH US? Ούτε απαγορευμένοι παντρεμένοι όχι αναμεταξύ μας να είμασταν! Πάντα στα κρυφά, όπως το τραγούδι του Χατζηγιάννη.

Ξαφνικά, στο ράδιο παίζει το I got a feeling by Black Eyed Peas. Η επόμενη αντίδραση αναμενόμενη. Ο Κοινός Γνωστός να θκιαολίζεται σα το λιμενεργάτη, εγώ να προσπαθώ να τον ηρεμήσω. Το παράδοξο είναι ότι ο Κ.Γ. δεν είναι προληπτικός, ούτε καν μπορεί να αποδεκτεί φάσεις που δεν εφάπτονται στη σφαίρα του πραγματικού-χειροπιαστού, therefore according to him things such as vampires, werewolves, witches and aliens are FICTION whilst I am 'What?! It could happen. It COULD!'. Γι' αυτό και η αβάσιμη του προκατάληψη ότι όταν ακούσει το συγκεκριμένο τραγούδι κάτι ακατονόμαστο θα συμβεί, like the sky is fallin or the end of the world is here είναι τόσο frustrating, and the song is AWESOME! Ούτε καν να αλλάξουμε σταθμό δε γίνεται, γιατί μιας και το ακούσαμε το τραγούδι, το ακούσαμε, that´s it.

Anw, τι να πρωτοπώ για την Πάφο. Πού να πάμε καταρχάς? Στον/στην Χλώρακα (unspecified sex), στη Λέμπα, στη Πέγεια? Λιμάνι θα ήταν όλοι οι giris (=turistas), τελικά παίρνω την ομάδα πάνω μου και πάμε από τον παλιό δρόμο-κατά εμέ-για Λεμεσό, ώσπου ξαφνικά καταλήγουμε σε μια ταβέρνα που ήταν η μοναδική της περιοχής και μάλιστα ήταν και τόπος εκδρομής στο Γυμνάσιο. Aayyy, it smells like memories, and sea breeze! Ααα, να σημειωθεί ότι σε ένα στενοσόκακο παρολίγο να είχαμε μια μετωπική σύγκρουση με μια μανιακή που οδηγούσε 100Km σε ΣΤΕΝΟΣΟΚΑΚΟ. Ευτυχώς ίσα που άγγιξε τον πισινό προφυλακτήρα (ξέρω ότι δεν είναι έτσι αλλά hello? I'm not a mechanic). Παραπάνω ευτύχημα ήταν ότι ήταν από παλιά λιγάκι γδαρμένος και ο Κ.Γ. δεν τον αντικατάστησε. Η δήλωσή του περί αυτού είναι ότι θα τον αντικαταστήσει όταν -quoted by him- κάτσουν του την που πίσω.

Anw 2, μετά α΄πό αγώνα δρόμου στο πάρκιν μεταξύ εμάς, 2 άλλων ζευγαριών και μιας οικογένειας, καταφτάνουμε πρώτοι και μας δίνουν ένα τραπέζι. Εγώ ήθελα το δίπλα αλλά ήταν ρεσερβέ. Δεν προλαβαίνουμε να κάτσουμε, βλέπω τον καθηγητή τεχνολογίας στο λύκειο. Ok, no pasa nada. Μετά, βλέπω τους συμμαθητές μου από το Λύκειο, μετά βλέπω συμφοιτήτριες μου από το Uni. Μετά, στο δίπλα τραπέζι το ρεσερβέ που ήθελα, έρχεται και κάθονται οι μισοί Παφίτες συγγενείς. Νομίζω δεν με αναγνώρισαν. Cos if they have done that, είπα στον Κ.Γ. ότι την επόμενη μέρα έπρεπε να έρθει στη μάμμα μου με ένα κουτί προφιτερόλ. Το μόνο που αρκεί να πω ήταν ότι ο Κ.Γ., καθόλη την παραμονή στην ταβέρνα του Twilight ZONE με φώναζε Μαρουλλού, and it was fine by me!

Τελικά, αυτό που λένε για το φαινόμενο fulfilling prophecies...

High & Low Notes

Η ψηλότερη νότα ήταν το τελειότατο weekend I spend with Tonta and Leni and Babe wit his notorious Sex on The Beach με πασχαλινό αστεράκι and the trip to the mountains, the family visits και οι αρκοτριανταφυλλιές!

Το χαμηλότερο βαρομετρικό (μιλούμε για πυρήνα της γης) η συνειδητοποίηση ότι the end is an end no matter when you bring it closer.

P.S. Απορία. Από πότε οι writers τηλεοπτικής σειράς MEGAλου ελληνικού καναλιού αποφάσισαν να το κάνουν sequel του SAW?